«Παρότι θλιμμένος για την απώλειά σου, είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων στη ζωή που σ’ έφερε στον δρόμο μου. {…} Σ’ ευχαριστώ που πέρασες από την οικογένειά μου, που άφησες το σημάδι σου, που προσγειώθηκες στην αγκαλιά μου για να μου μάθεις να την ανοίγω και να τολμάω να την ξανακλείνω με σένα μέσα, χωρίς να φοβάμαι μήπως αποκαλυφθώ. Σ’ ευχαριστώ που με τον τρόπο σου άλλαξες τη ζωή μου».
Αυτά είναι τα συγκινητικά λόγια που απευθύνει ο Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας Ξαβιέ ντε Μουλέν στον γατούλη του που πέθανε ξαφνικά σε ηλικία ενάμιση χρονών μονάχα. Αφιερώνει σε αυτόν ένα μικρό, τρυφερό, αφήγημα που ξεχειλίζει από συναίσθημα με τίτλο «Ο γατούλης πέθανε», δανειζόμενος τη φράση της Ανιές από το «Σχολείο γυναικών» του Μολιέρου. Το αφήγημα αποτελεί την έβδομη συγγραφική προσπάθεια του συγγραφέα και απέσπασε το 2020 το βραβείο του ιδρύματος 30 Millions D’ Amis. Πρόκειται για ένα αφήγημα ιδιαίτερα συγκινητικό, αφού πολλοί από τους αναγνώστες του, κυρίως όσοι διαθέτουν κατοικίδιο, ενδέχεται να δακρύσουν γυρνώντας τις σελίδες του.
Ο ντε Μουλέν ξεκινά το αφήγημά του με αυτά ακριβώς τα λόγια του τίτλου και εκφράζει όλη του την απόγνωση για την απώλειά του. Εν συνεχεία προβαίνει σε μία ανασκόπηση της ζωής της οικογένειάς του μαζί με τον τετράποδο φίλο που τους άλλαξε τη ζωή, αλλά και σε ένα χρονικό του θανάτου του.
Τον γατούλη αυτόν –το όνομά του δεν μας γίνεται γνωστό- η οικογένειά του δεν τον είχε πολύ καιρό. Μονάχα ενάμιση χρόνο. Κι όμως, ο χρόνος αυτός ήταν υπεραρκετός τόσο για να δεθεί ο συγγραφέας με το ζώο, όσο και να συνειδητοποιήσει πολλά πράγματα σχετικά με την ίδια τη ζωή. Διότι, ένα κατοικίδιο ζώο στο σπίτι μπορεί να αποδειχτεί και ένα εξαιρετικό μάθημα ζωής, ιδιαίτερα αν κάποιος από τους αναγνώστες -όπως ο συγγραφέας- αρνούταν συστηματικά να πάρει μέχρι τότε κατοικίδιο στο σπίτι του. Μία γάτα είναι πολλά πράγματα, μεταξύ άλλων και «...διώκτης της μελαγχολίας, υπέροχος καρδιοκατακτητής, θωπευτής της ψυχής, αλλά και ζώο της λύπης». Η συμβίωσή της με τον άνθρωπο προσφέρει στον ιδιοκτήτη της αμέριστη τρυφερότητα και χαρά, καθώς και μαθήματα συμπεριφοράς και ζωής.
Το βιβλίο είναι γραμμένο σε ιδιαίτερα συναισθηματικό τόνο. Ο συγγραφέας απευθύνεται διαρκώς στον γατούλη σε δεύτερο ενικό πρόσωπο, ακροβατώντας μεταξύ αφηγηματικού ενεστώτα και αορίστου, και δεν διστάζει ούτε να γυμνώσει την ψυχή του μπροστά στον αναγνώστη, αλλά ούτε και να κρίνει τόσο τις γατίσιες όσο και τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Βασικά, ο Ξαβιέ ντε Μουλέν αποτυπώνει στις σελίδες του ολιγοσέλιδου αφηγήματός του ολοκάθαρα την αίσθηση του να έχει κάποιος μία γάτα στο σπίτι του.
Το αφήγημα «Ο γατούλης πέθανε» είναι ένα βιβλίο-ύμνος στις γάτες που τονίζει πόσο σημαντική είναι η σχέση του ανθρώπου με τα ζώα και πόσα πολλά μπορούν αυτά να μας προσφέρουν αν πάρουμε την απόφαση να συγκατοικήσουμε μαζί τους και τους δώσουμε ένα κομμάτι της ψυχής μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.