Soloup, Βαβέλ, εκδ. Ίκαρος

 

 

Μία ακόμη προσεγμένη δουλειά του γνωστού σκιτσογράφου και συγγραφέα Soloup

 

            Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι είναι οι εικονογράφοι που καταφέρνουν να σχεδιάζουν τόσο καλά και να γράφουν συγχρόνως με αριστοτεχνικό-και πάντα χιουμοριστικό- τρόπο τα κείμενα των graphic novel τους. Ένας από αυτούς είναι, φυσικά, ο Αντώνης Νικολόπουλος, ο κατά κόσμον Soloup, όπως αρέσκεται να υπογράφει τα βιβλία του. Ο Soloup, λοιπόν, μας έχει αποδείξει πολλάκις ως τώρα ότι, εκτός από εξαιρετικός σχεδιαστής κόμικ είναι και εξαίρετος ιστορικός αφηγητής.

Αυτή τη φορά μας ταξιδεύει σε δύο περιόδους της Ιστορίας, άσχετες φαινομενικά μεταξύ τους, τις οποίες, όμως, κατορθώνει να συνδυάσει με πολύ έξυπνο τρόπο. Το νέο του κόμικ τιτλοφορείται ως «Βαβέλ» και έχει ως θεματικό επίκεντρο την πολυπολιτισμικότητα των ανθρώπινων κοινωνιών.

Μία τέτοια πολυπολιτισμική κοινωνία ήταν και η πολύ μακρινή κοινωνία που έχτισε τον Πύργο της Βαβέλ. Όλοι μας γνωρίζουμε, φυσικά, τη γνωστή ιστορία της ανθρώπινης αλαζονείας και το πώς ο Θεός τιμώρησε τους εξαιρετικά φιλόδοξους ανθρώπους που ήθελαν να χτίσουν έναν πανύψηλο πύργο που να φτάνει ως τον ουρανό, ως τον Θεό, δημιουργώντας τις πάμπολλες διαφορετικές γλώσσες που υπάρχουν σήμερα στον πλανήτη μας.

Αφού, επομένως, ο Soloup, μας ταξιδέψει με το γνωστό σκωτσέζικο χιούμορ του στην πολύ μακρινή αυτή εποχή της αυγής του ανθρώπινου πολιτισμού, αλλά ζει εποχή και  περιβάλλον και μας μεταφέρει στις Βρυξέλες του εικοστού αιώνα, εκεί όπου μία πληθώρα μεταναστών, μεταξύ αυτών και πολλοί Έλληνες, ξεριζώνονταν από την πατρίδα τους προκειμένου να δουλέψουν στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου. Τη ζωή αυτών των ανθρώπων εξετάζει ο Soloup στο κόμικ του, με αφορμή τον γάμο των δικών του παππούδων που τελέστηκε στις Βρυξέλες στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Αυτό ήταν και το έναυσμα, σύμφωνα με τον συγγραφέα, για τη συγγραφή του εν λόγω πονήματος, όπως μας λέει ο ίδιος στο σημείωμα της έκδοσης στο τέλος του graphic novel του. Πολλοί από τους αναγνώστες, ιδιαίτερα οι νεότεροι, δεν θα έχουν ακούσει για αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή της ελληνικής μετανάστευσης κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950.

 Ο Soloup μας ταξιδεύει επίσης στο τελευταίο ελληνικό καφενείο στην εργατική συνοικία του Μόλενμπεκ των αδελφών Κώστα και Παύλου Κρασαββίδη, για το οποίο η Πόλυ Ρουμελιώτη και ο Kris Kaerts αποφάσισαν να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ.

Αναντίρρητα, πρωτότυπο και ασυνήθιστο το θέμα αυτού του κόμικ. Το αδιόρατο νήμα που συνδέει αυτές τις δύο τόσο διαφορετικές ιστορίες, εκείνη της μακρινής Βαβέλ και εκείνη των Ελλήνων μεταναστών του Βελγίου, είναι η πολυπολιτισμικότητα των δύο κοινωνιών. Όπως άνθρωποι από όλες τις φυλές του Ισραήλ έχτιζαν μαζί τον Πύργο της Βαβέλ, έτσι και άνθρωποι από όλη την Μεσόγειο και την Ευρώπη εργάζονταν πλάι πλάι στις φρικτές, ανήλιαγες, όσο και επικίνδυνες, στοές των ανθρακωρυχείων. Το μήνυμα που θέλει να μας στείλει ο συγγραφέας είναι ξεκάθαρο: η φιλία, η καλή διάθεση, η ανεκτικότητα  και ο σεβασμός στο διαφορετικό ξεπερνούν όλες τις δυσκολίες και διευκολύνουν τη συμβίωση σε αυτές τις κοινωνίες. Και μιας και, από δω και στο εξής με την παγκοσμιοποίηση οι κοινωνίες μας θα είναι όλο και περισσότερο αμιγώς πολυπολιτισμικές, καλά θα κάνουμε να συνηθίζουμε από τώρα στην ιδέα για να ζούμε όλοι μας καλύτερα…