Πόσο πολλά γνωρίζουμε τελικά για τα περίφημα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου; Σίγουρα οι περισσότεροι από εμάς μπορούμε μονάχα να τα απαριθμήσουμε δίχως να μπορούμε να πούμε τίποτε παραπάνω για αυτά. Κι όμως, τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου μπορούν να μας πουν πολλά πράγματα για την εποχή τους και για τους πολιτισμούς που τα δημιούργησαν, διότι η ιστορία τους είναι, συγχρόνως, και η ιστορία του αρχαίου μας κόσμου.
Τη συγγραφέα του ιστορικού αυτού βιβλίου, τη Μπέτανι Χιουζ, τη γνώρισα πρώτη φορά μέσα από το καταπληκτικό της πόνημα για την ιστορία της Κωνσταντινούπολης. Ως ιστορικός και παρουσιάστρια εκτός από συγγραφέας διαθέτει τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες για να φέρει εις πέρας ένα τέτοιο εγχείρημα όπως το παρόν πόνημα, το οποίο άπτεται πολλών διαφορετικών εποχών και πολιτισμών, όπως ο αρχαιοελληνικός, ο αιγυπτιακός και εκείνος των Βαβυλωνίων και των Καρών της Μικράς Ασίας.
Η Χιουζ μετά από μία σύντομη εισαγωγή, στην οποία αναλύει τους λόγους για τους οποίους τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου εξακολουθούν να μας εντυπωσιάζουν και σήμερα, και την παράθεση εικόνων, χρονολογίου, αλλά και χαρτών και σχεδίων αρχαιολογικών τοποθεσιών, παρουσιάζει κάθε ένα από τα Επτά θαύματα αναλυτικότατα με την εξής σειρά: η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας, οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας, ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο, το άγαλμα του Ολυμπίου Διός, το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ο Κολοσσός της Ρόδου και ο Φάρος της Αλεξάνδρειας.
Η Χιουζ δεν αρκείται μόνο στην περιγραφή καθενός από τα θαύματα, αλλά μας δίνει επίσης πολλές πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο κατασκευής του και τις ιδιαίτερες συνθήκες μέσα στις οποίες αυτή έλαβε χώρα και από ποιον. Επίσης, προσφέρει στον αναγνώστη μια τοιχογραφία ολόκληρης της εποχής στην οποία το θαύμα κατασκευάστηκε ή μας δίνει πολλές πληροφορίες σχετικά με αυτόν που έδωσε διαταγή να ανεγερθεί το συγκεκριμένο θαύμα, αλλά και για όλους όσους σχετίζονταν με αυτόν τον ηγεμόνα.
Έτσι ως αναγνώστες θα μάθουμε πολλά όχι μόνο για τον ίδιο τον Φαραώ Χέοπα, αλλά και για τον Μυκερίνο και για την εταίρα Ροδώπις, για τον Ναβουχοδονόσορα των Βαβυλωνίων, τη Νινευή και την ίδια τη Βαβυλώνα, για την Παρθένο Θεά Άρτεμις και τη λατρεία της, για τον Δία και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, για τον βασιλέα Μαύσωλο της Καρίας και τη σύζυγό του την Αρτεμισία, για τη ναυτική και δυνατή πόλη της Ρόδου, τον γλύπτη Χάρη από τη Λίνδο και τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, αλλά και για τον μεγάλο Μακεδόνα βασιλέα Αλέξανδρο και τον Πτολεμαίο Α΄. Επιπλέον, η Χιουζ μας πληροφορεί και για τον τρόπο με τον οποίο το έξι από τα επτά αυτά θαύματα καταστράφηκαν τελικά και που βρίσκονται τα ερείπιά τους, αν αυτά υπάρχουν ακόμη.
Εκτός από τα παραπάνω, η συγγραφέας εγκιβωτίζει στις περιγραφές της και αποσπάσματα από πρωτογενείς πηγές της εποχής που αναφέρονται στα θαύματα, αλλά και δευτερογενείς από άλλες εποχές και εξετάζει παράλληλα, και όλους τους μύθους που συνδέονται με το συγκεκριμένο θαύμα.
Ο κατάλογος των θαυμάτων του αρχαίου κόσμου δημιουργήθηκε τον δεύτερο προχριστιανικό αιώνα και πιο συγκεκριμένα η αρχαιότερη αναφορά για αυτά βρίσκεται σε έναν πάπυρο, τον αποκαλούμενο και ως πάπυρο του Βερολίνου, τον Laterculi Alexandirni.Έκτοτε αρκετοί μεγάλοι συγγραφείς της αρχαιότητας αναφέρουν τα θαύματα, ο Καλλίμαχος, ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης και ο Ψευδο-Φίλων ο Βυζάντιος. Οπωσδήποτε ο αριθμός επτά δεν μπορεί παρά να είναι συμβολικός και το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμη και σήμερα, τόσες χιλιάδες χρόνια μετά από την κατασκευή τους, αισθανόμαστε κάπως συνδεδεμένοι με αυτά.
Η συγγραφέας καταλήγει, επομένως, στο παρακάτω συμπέρασμα για τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου:
«Ψάχνουμε όλοι μας για νόημα. Για ιστορίες με πλοκή. Για γεγονότα με ένα μοτίβο. Αγαπάμε την ιδέα των Επτά Θαυμάτων επειδή υπάρχει ομαδοποίηση που δίνει συνοχή στην Ιστορία. Και ενώ τα Επτά Αρχαία Θαύματα μας έχουν γίνει συχνά αντιληπτά ως μία ετερόκλητη συλλογή, στην πραγματικότητα σχετίζονται όλα μεταξύ τους γεωγραφικά, φυσικά και πολιτισμικά. Τα Θαύματα υπηρετούν έναν πλούσιο τριπλό σκοπό. Κατασκευάστηκαν εν μέρει για να τροφοδοτήσουν την ανάγκη μας για θαυμαστές ιστορίες-να βιώσουμε και να μιλήσουμε για το μεγαλύτερο, το καλύτερο, το ψηλότερο, το πιο παράξενο, το πιο τολμηρό. Ενθαρρύνουν έναν κορεσμό στο τώρα, με την υποταγή σε μία παρούσα, αγνή αίσθηση θαυμασμού. Μας υπενθυμίζουν την κυρίαρχη επιθυμία μας να συνεργαστούμε και να δημιουργήσουμε πέρα από τις δυνατότητες του ατόμου».
Τέλος, να συμπληρώσουμε ότι η έκδοση στο τέλος της συνοδεύεται από παράθεση εκτενούς βιβλιογραφίας, παράθεση σημειώσεων-πλην των παραπομπών που υπάρχουν σε πολλά σημεία του βιβλίου-, αλλά και ευρετηρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.