Genki Kawamura, Αν οι γάτες εξαφανίζονταν από τον κόσμο, εκδ. Μίνωας

 

 

            Τι θα γινόταν άραγε, αν οι γάτες εξαφανίζονταν από τον κόσμο; Μας είναι άραγε τόσο απαραίτητες ή μονάχα από τους απανταχού θα έλειπαν;

Αυτόν τον πολύ πρωτότυπο και κάπως αλλόκοτο τίτλο διαθέτει το βιβλίο του Ιάπωνα συγγραφέα με τη διεθνή αναγνώριση Γκένκι Καγουαμούρα, «Αν οι γάτες εξαφανίζονταν από τον κόσμο». Ένας τίτλος που οπωσδήποτε  εξάπτει την περιέργεια των αναγνωστών και τη φέρνει στα ύψη, δίχως να τους προδιαθέτει διόλου τη θεματική με την οποία σχετίζεται το μυθιστόρημα του Καγουαμούρα.

            Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει, πάλι από τις εκδόσεις Μίνωας ένα ακόμη βιβλίο του Καγουαμούρα, το «Μην ξεχάσεις τα λουλούδια», ένα μυθιστόρημα για το Αλτσχάιμερ, το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και μεταφέρθηκε μάλιστα και στον κινηματογράφο από τον ίδιο τον συγγραφέα. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να πω ότι το «Μην ξεχάσεις τα λουλούδια» με άγγιξε τόσο όσο το παρόν πόνημα.  Αν και έχω στο κοντινό μου περιβάλλον άτομο που πάσχει από τη νόσο της άνοιας, εντούτοις το βαθιά αυτό υπαρξιακό πόνημα του Καγουαμούρα με άγγιξε πολύ περισσότερο και όχι μόνο επειδή έχω γάτα στο σπίτι και δηλώνω γατόφιλη.

            Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι το εν λόγω βιβλίο του συγγραφέα ήταν η πρώτη του παγκόσμια επιτυχία, ένα βιβλίο το οποίο πούλησε πάνω από τρία εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και μεταφράστηκε σε τριάντα πέντε γλώσσες. Δικαίως θα πούμε, αφού το διαβάσουμε, τόσο για τον εμπνευσμένο χαρακτήρα που διαθέτει η υπόθεσή του, όσο και για τη φιλοσοφική και υπαρξιακή του διάσταση.

Εσείς άραγε πως θα νιώθατε αν σας έλεγαν ότι πάσχετε από μία ανίατη μορφή καρκίνου και ότι έχετε μπροστά σας λίγες μόνο μέρες ζωής; Κι αν ο διάβολος εμφανιζόταν μπροστά σας και σας δήλωνε με το χέρι στην καρδιά ότι θα σας χάριζε μία μέρα ζωής ακόμη, αρκεί να εξαφανίσει κάτι από τη ζωή σας και από τον κόσμο, θα βρίσκατε τη δύναμη να αρνηθείτε;

Με πρότυπο, επομένως, τον Φάουστ του Γκαίτε και τη συνομιλία ενός ανθρώπου με τον διάβολο, ο Καγουαμοούρα δημιουργεί ένα υπερρεαλιστικό πόνημα, πρωτότυπο, συγκινητικό και τρυφερό που θα μας προβληματίσει με τον φιλοσοφικό-υπαρξιακό του χαρακτήρα και θα μας κάνει να δούμε τη ζωή-και τις γάτες ίσως!-με άλλο μάτι μετά το πέρας της ανάγνωσης! Ένα βιβλίο που θα μας κάνει να αναρωτηθούμε για το νόημα της ζωής και για όλα όσα έχουν πραγματικά αξία στη ζωή μας. Διότι πολλοί από εμάς απλώς ζούμε, δίχως να απολαμβάνουμε όσο πρέπει το δώρο της ζωής.

Συνηθισμένο μοτίβο αυτό, θα μου πείτε, συνηθισμένη θεματική σε βιβλία. Κι όμως, ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να μας τα μεταφέρει ο Καγουαμούρα είναι πραγματικά μοναδικός. Τα περαιτέρω λόγια είναι πραγματικά περιττά, στη συγκεκριμένη περίπτωση: απλά διαβάστε το και δεν θα χάσετε, εγώ προσωπικά απόλαυσα την ανάγνωσή του τα μέγιστα.

“«Για να κερδίσεις κάτι πρέπει να χάσεις κάτι». Η μαμά είπε πως ήταν προφανές. Οι άνθρωποι πάντα προσπαθούν να αποκτήσουν κάτι χωρίς να δώσουν τίποτα σε αντάλλαγμα. Αυτό όμως είναι κλοπή. Αν έχεις κερδίσει κάτι, αυτό σημαίνει πως κάποιος, κάπου, έχει χάσει κάτι. Ως και η ευτυχία είναι χτισμένη πάνω στη δυστυχία κάποιου άλλου. Μου το έλεγε συχνά αυτό η μαμά, το θεωρούσε νόμο του σύμπαντος. ”