Berlioz, φανταστική συμφωνία

Το συγκεκριμένο έργο είναι ίσως το γνωστότερο έργο του Γάλλου συνθέτη Hector Berlioz (1803-1869) που έγραψε το 1830. Εντάσσεται στο είδος της προγραμματικής ή περιγραφικής μουσικής, περιγράφει δηλαδή ένα συγκεκριμένο θέμα. 
Αποτελείται από πέντε μέρη: Ονειροπολήσεις-Πάθη, Ένας χορός, Σκηνή στα Λιβάδια, Πορεία προς το ικρίωμα και Όνειρο νυχτερινής σύναξης μαγισσών.
Η όλη σύνθεση περιστρέφεται  γύρω από την έμμονη ιδέα της "αγαπημένης" που αποτελεί και το βασικό θέμα της συμφωνίας.
Εδώ την ακούμε από την ορχήστρα της βαυαρικής ραδιοφωνίας υπό τη μπαγκέτα του προσφάτως αποθανόντα μαέστρου, Marris Jansons.

https://www.youtube.com/watch?v=yK6iAxe0oEc 

Σώτη Τριανταφύλλου, Το λούνα παρκ στο ιερό βουνό, εκδ. Πατάκη, 2019

Μία μεγάλη Κυρία της λογοτεχνίας, γνωστή σε όλους σχεδόν τους αναγνώστες και ένας τίτλος παράξενος, μυστηριώδης, που δεν παραπέμπει πουθενά, σε αντίθεση με το εξώφυλλο.
"Το λούνα παρκ στο ιερό βουνό" θεωρείται μυθιστόρημα, θα μπορούσε κάλλιστα όμως να αποκληθεί και ιστορικό μυθιστόρημα, αφού ταξιδεύει τον αναγνώστη σαράντα χρόνια πίσω στη σοβιετική Γεωργία, ακριβώς την εποχή πριν από την άνοδο του Γκορμπατσόφ στην εξουσία, τότε δηλαδή που τα θεμέλια του σοσιαλιστικού οικοδομήματος αρχίζουν σιγά σιγά να τρίζουν. 
Το βιβλίο αυτό αποτελεί το τρίτο μέρος μιας τετραλογίας για τη Σοβιετική Ένωση που ξεκινά με το "Εργοστάσιο των μολυβιών", συνεχίζεται με τις "Σπάνιες Γαίες" και καταλήγει στο παρόν πόνημα με υπόσχεση συνέχειας για το τέταρτο και τελευταίο μέρος.
Και ιδού η λύση του γρίφου που αφορά τον αινιγματικό τίτλο: Μτασμίντα είναι το ιερό βουνό στα ρώσικα, εκεί δηλαδή όπου υπάρχει το λούνα παρκ λίγο πιο έξω από την Τιφλίδα, το λούνα παρκ που παίζει κι αυτό τον δικό του ρόλο στο βιβλίο αυτό και στη ζωή της πρωταγωνίστριας, της Ιρίνα Νόζατζε, μιας δημοσιογράφου σε μια εφημερίδα της Γεωργίας που αναζητά την αλήθεια με πάθος και έχει το ενοχλητικό ελάττωμα να αμφισβητεί την τελειότητα του παραπαίοντος σοβιετικού καθεστώτος.

 Με γραφή άκρως νατουραλιστική και ειλικρινή και διάθεση σαρκαστική, το βιβλίο επικεντρώνεται σε μία αποτυχημένη αεροπειρατεία του 1982 και, παίρνοντας ως βασικό άξονα το γεγονός αυτό, μας βολτάρει σε άλλα σημαντικά γεγονότα της δεκαετίας του 1980 στη Σοβιετική Ένωση, όπως τον θάνατο του Μπρέζνιεφ και την άνοδο του Αντρόποφ και του Γκορμπατσόφ στην εξουσία, το Τσερνόμπιλ, τη γκλάσνοστ και την περεστρόϊκα. Το ψυχορράγημα του σοσιαλιστικού οικοδομήματος παρουσιάζεται γλαφυρότατα μέσα από σκέψεις, εμπειρίες και προσωπικές εξομολογήσεις της πρωταγωνίστριας και μεταφέρει τον αναγνώστη κυριολεκτικά  πίσω στον χρόνο σαν χρονομηχανή. Η συγγραφέας χρωματίζει τόσο επιδέξια τη γεωργιανή και τη ρωσική ψυχολογία που κάνει τον αναγνώστη να νομίσει πως η ίδια έζησε τα γεγονότα στη Γεωργία από πρώτο χέρι!
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: καλογραμμένο,με ιδιαίτερο ύφος και πλούσιο σε ιστορικά στοιχεία που δεν μειώνουν όμως ούτε στο ελάχιστο τη λογοτεχνική του αξία.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: όλοι όσοι ήδη γνωρίζουν και λατρεύουν τη γραφή της Σώτης, αλλά και όσοι δεν την έχουν διαβάσει ως τώρα, αφού θα μπορούσαν κάλλιστα να αρχίσουν τη γνωριμία μαζί της με το συγκεκριμένο βιβλίο.

Μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή -Η πετρελαιοκηλίδα του Exxon Valdez

Μία από τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές στη σύγχρονη εποχή προκλήθηκε από την προσάραξη στις αμερικανικές ακτές της Αλάσκας του φορτωμένου με χιλιάδες τόνο αργού πετρελαίου Exxon Valdez, της αμερικανικής εταιρείας Exxon Mobil, που συνέβη στις 24 Μαρτίου του 1989 και οφειλόταν σε λανθασμένους χειρισμούς του πληρώματος. Έτσι, 36.000 ως 104.000 τόνους αργού πετρελαίου διέρρευσαν στη θάλασσα. Το αποτέλεσμα ήταν να πεθάνουν με οδυνηρό τρόπο 250.000 ως 400.000 θαλασσοπούλια, 3.000 θαλάσσιες βίδρες, 3.000 φώκιες και 22 όρκες. Η περιοχή εκεί σήμερα δεν έχει ανακάμψει ακόμη από τη μόλυνση, ενώ μετά το ατύχημα, ούτε οι ΗΠΑ ούτε η ΕΕ επιτρέπουν σε δεξαμενόπλοια μονού κύτους να δέσουν στα λιμάνια τους.

ΠΗΓΗ: Eric Challine, Οι μεγαλύτερες καταστροφές της ιστορίας, εκδ. Κλειδάριθμος

Vissi d' arte, Άρια από την Τosca του Puccini

Έζησα για την τέχνη, έζησα για τον έρωτα... μας τραγουδά η Κάλλας στην πιο γνωστή άρια σε μία από τις πιο δημοφιλείς όπερες του μεγάλου συνθέτη Giacomo Puccini(1858-1924), την Tosca, μία όπερα σε λιμπρέτο των Τζακόζα και Ίλλικα, βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Βικτοριέν Σαρντού,  η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε στη Ρώμη στις 14/1/1900.

https://www.youtube.com/watch?v=NLR3lSrqlww 

Η ερμηνεία της άριας από την Μαρία Κάλλας, που ακούμε εδώ, το 1964 στο Κόβεντ Γκάρντεν, θεωρείται ως η "απόλυτη ερμηνεία" της συγκεκριμένης άριας από τους λάτρεις της όπερας που είναι αδύνατον να ξεπεραστεί.

ΠΗΓΗ: Andreas Batta, Όπερα, εκδ. Ελευθερουδάκης