ΧΟΡΟΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ…ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΟΥΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1956!

 

Όσοι από εμάς νομίζουν ότι τα μέτρα που παίρνουν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο οι κυβερνήσεις για είσοδο σε χώρους εστίασης μόνο σε όσους έχουν εμβολιαστεί κατά του COVID-19, πλανώνται κατά βάση οικτρά! Θα μας φανεί ίσως παράξενο, αλλά στα 1956, ένα κίνημα εφήβων στις ΗΠΑ υπέρ του νέου τότε εμβολίου κατά της πολιομυελίτιδας, είχε αποφασίσει να κάνει το ίδιο πράγμα ακριβώς προκειμένου να πείσει τους  νέους να εμβολιαστούν κατά του θανατηφόρου ιού. Συγκεκριμένα, προκειμένου να προωθήσουν το εμβολιαστικό κίνημα οι νέοι είχαν ιδρύσει μία ομάδα που λεγόταν Teens Against Polio, στρατολογούσαν κόσμο για να εμβολιαστεί και διοργάνωναν χορούς  μόνο για εμβολιασμένους! Ας κάνουμε όμως μία αναδρομή προκειμένου να δούμε τι συνέβη ακριβώς με το συγκεκριμένο εμβόλιο εναντίον μίας από τις χειρότερες ασθένειες που ταλαιπώρησαν την ανθρωπότητα.

 

Το πρώτο αδρανοποιημένο με φορμαλίνη εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας ανακαλύφθηκε από τον Τζόνας Σολκ το 1954 στις ΗΠΑ. Μετά από μία συντομότατη περίοδο δοκιμών- πολύ μικρότερη απ’ ότι έγινε σήμερα για το εμβόλιο του COVID-19, τον Απρίλη του 1955 το εμβόλιο ήταν έτοιμο προς χρήση. Λίγα χρόνια όμως μετά ο Άλμπερτ Σάμπιν, το 1959-1960, ανέπτυξε ένα άλλο εμβόλιο το οποίο χορηγούταν από το στόμα και εγκρίθηκε το 1962. Αυτό συνέβαλε εξίσου στην εξάλειψη της νόσου, με το εμβόλιο του Σολκ.

 

Ο ίδιος ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ, ο 33^ος στη σειρά Πρόεδρος των ΗΠΑ, που έπασχε από πολιομυελίτιδα, είχε συμβάλει τα μέγιστα στη δημιουργία του εμβολίου, με τη δημιουργία το 1938 ενός οργανισμού, του March of Dimes, που χρηματοδότησε κατά κύριο λόγο την έρευνα για την ασθένεια.  Παρ’ όλη τη μεγάλη διάδοση της νόσου όμως που γνώρισε η νόσος στην Αμερική τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα-ας θυμηθούμε ότι η πρώτη εμφάνιση της πολιομυελίτιδας ήταν το 1881 στη Σουηδία- ο κόσμος εμβολίαζε κυρίως τα παιδιά του, μετά την ανακάλυψη του εμβολίου, καθώς πίστευε ότι η νόσος αφορούσε κατά κύριο λόγο τα παιδιά. Το ποσοστό των εφήβων που εμβολιαζόταν παρέμεινε χαμηλό ως το 1956, οπότε ο αστέρας του μουσικού αμερικανικού στερεώματος της Αμερικής, Έλβις Πρίσλεϊ, φωτογραφήθηκε την ώρα που εμβολιαζόταν κατά της πολιομυελίτιδας. Μετά από τη δημοσιότητα που δόθηκε στο γεγονός σημειώθηκε θεαματική αύξηση των εμβολιασμών, συγκεκριμένα από το 0,6% στο 60% μέσα σε έξι μόλις μήνες!

 

Η πολιομυελίτιδα μπορεί να μην γνώρισε, όπως την ευλογιά, την καθολική εξάλειψη από τον πλανήτη μας μέχρι σήμερα, όμως επιβιώνει μονάχα στα πιο φτωχά μέρη του κόσμου, κι αυτό χάρη στα εμβόλια. Οι αναλογίες που βρίσκει κανείς στην αντιμετώπιση και την πορεία κάθε πανδημίας που ενσκήπτει στον πλανήτη, μας υπενθυμίζουν ότι, αφενός, κάθε νέα νόσος που εμφανίζεται οφείλει να κάνει τον κύκλο της και να μεταλλαχθεί και, αφετέρου, ότι χάρη στα εμβόλια και τα όπλα που μας δίνει σήμερα η επιστήμη, μπορούμε να ξεπεράσουμε τις επιπτώσεις από μία πανδημία ευκολότερα, γρηγορότερα και με λιγότερα θύματα απ’ ότι στο παρελθόν. Φτάνει μόνο να είμαστε ενωμένοι και λογικοί!

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

-Τζόναθαν Σάφραν Φόερ, Το κλίμα είμαστε εμείς, εκδ. Κέδρος

 

-Frank M.Snowden, Επιδημίες και Κοινωνία, εκδ. Πατάκη

1821 Από την επανάσταση στο κράτος, εκδ. Παπδόπουλος 2021, σελ.434

 

https://www.epbooks.gr/shop/biblia-gia-enilikes/istoria-martyries/1821-apo-tin-epanastasi-sto-kratos/

 

Το "1821 Από την επανάσταση στο κράτος" αποτελεί μία συλλογή από ιστορικές μονογραφίες που αφορούν όχι αυτή καθεαυτή την επανάσταση του 1821, αλλά τη μετάβαση από το επαναστατημένο στο εθνικό κράτος, τους στόχους που υλοποιήθηκαν, αλλά και αυτούς που απέτυχαν να πραγματοποιηθούν.

Υπό αυτή την έννοια πρόκειται για ένα βιβλίο διαφορετικό από την πληθώρα των πονημάτων που εκδόθηκαν το 2021 στη χώρα μας, δηλαδή τη χρονιά της επετείου της Παλιγγενεσίας, αφού η θεματική του δεν εστιάζει σε καμία πτυχή της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά σε διαθεματικές προσεγγίσεις που αφορούν τόσο την ίδια την επανάσταση, όσο και την κατάσταση στη χώρα μας κατά τις δεκαετίες που ακολούθησαν την Παλιγγενεσία.

Συγκεκριμένα, το εύρος του εκτείνεται στα πρώτα χρόνια ζωής του ελληνικού κράτους, τα οποία περιλαμβάνουν και την Ελληνική Επανάσταση, δηλαδή από το 1821 έως και το 1922, τότε που τοποθετείται οριστικά η κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας και η διάψευση των όποιων ελπίδων διατηρούσαν οι Έλληνες για περαιτέρω επέκταση του κράτους τους.

Την επιμέλεια του ανά χείρας τόμου κρατούν οι Σωτήρης Ριζάς και η Κωνσταντίνα Ε. Μπότσιου, διαπρεπείς ιστορικοί της χώρας μας. Το βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ενότητες-πτυχές, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν από τέσσερις ιστορικές μονογραφίες η κάθε μία.

Η πρώτη είναι αφιερωμένη στο ίδιο το κράτος, τη δημιουργία του  και τη μετεξέλιξή του. Πιο συγκεκριμένα, ο Κώστας Π. Κωστής εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο το νεοσυσταθέν κράτος μας μετεξελίχθηκε από αυτοκρατορικό σε μοναρχικό και, εν συνεχεία, σε νεωτερικό εθνικό κράτος. Με τους θεσμούς του ελληνικού κράτους ασχολείται στο δικό του κείμενο ο Σωτήρης Ριζάς, το κατά πόσον, δηλαδή, αυτοί εκσυγχρονίστηκαν ή όχι κατά τη διάρκεια της εξεταζόμενης περιόδου, έχοντας ως αφετηρία τους θεσμούς των τοπικών ελίτ της οθωμανικής εποχής. Η Κωνσταντίνα Ε. Μπότσιου αναλύει κατόπιν την προβληματική συνεργασία που είχε το ελληνικό έθνος με τα υπόλοιπα Βαλκάνια κατά την προσπάθειά όλων των βαλκανικών εθνών να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό, αφού οι ενδοβαλκανικοί ανταγωνισμοί γρήγορα κέρδισαν έδαφος και τα αντικρουόμενα συμφέροντα των εθνών τορπίλισαν την οποιαδήποτε πιθανότητα συνεργασίας. Έτσι οι Έλληνες στράφηκαν κυρίως στις Μεγάλες Δυνάμεις, οι οποίες καθόριζαν τις εξελίξεις στην περιοχή. Τέλος, οι Αδαμάντιος Συρμαλόγλου και Μιχάλης Ψαλιδόπουλος εξετάζουν την εξέλιξη του φορολογικού συστήματος από τη δεκάτη της Τουρκοκρατίας ως τον φόρο εισοδήματος του 1909.

Η δεύτερη ενότητα-πτυχή είναι αφιερωμένη στην εξωτερική πολιτική του κράτους και στην ύπαρξη της Μεγάλης Ιδέας, η οποία σε μεγάλο βαθμό την καθόρισε. Ο Δημήτρης Μαλέσης ασχολείται στη μελέτη του με τον αλυτρωτισμό και την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας, μέσω των στρατιωτικών κινητοποιήσεων του 19ου αιώνα. Κατόπιν, ο Μιχάλης Ψαλιδόπουλος εντρυφά στην οικονομική διάσταση της Μεγάλης Ιδέας και στον οικονομικό προστατευτισμό και φιλελευθερισμό του 19ου αιώνα. Ο Γεώργιος Καλπαδάκης παρουσιάζει τη διπλωματική πολιτική του πρώτου Κυβερνήτη της χώρα, του Ιωάννη Καποδίστρια, μία επιτυχημένη πολιτική η οποία κατάφερε με πολύ κόπο να μεγαλώσει τα χερσαία σύνορα της Ελλάδας. Την τελευταία μονογραφία της εν λόγω ενότητας υπογράφει ο Κωνσταντίνος Κούμας εξετάζοντας την πολεμική διάσταση των ετών 1821-1913, από την Επανάσταση δηλαδή, ως   και τους Βαλκανικούς Πολέμους, καθώς και την εμπλοκή των Μεγάλων Δυνάμεων σε αυτές.

Η τρίτη πτυχή-ενότητα ασχολείται με τη εθνική ολοκλήρωση του κράτους μας  σε ό,τι αφορά τους θεσμούς και την κοινωνία. Το θέμα της εκπαίδευσης και της παιδείας μελετά στη μονογραφία του ο Θανάσης Χρήστου αναλύοντας τις γαλλικές και τις γερμανικές επιδράσεις που δέχτηκαν οι εκπαιδευτικοί θεσμοί της χώρας μας καθώς και τη μετεξέλιξή τους υπό τη διακυβέρνηση του Καποδίστρια, των Βαυαρών και του Όθωνα, και, τέλος του Ελευθερίου Βενιζέλου. Στη συνέχεια η Ελπίδα Βόγλη ασχολείται με τις περιπέτειες που γνώρισε το θέμα της ιθαγένειας στη χώρα μας και τη γνωστή διαμάχη αυτοχθόνων-ετεροχθόνων. Ο Νικόλαος Αναστασόπουλος αναλύει το φαινόμενο της ληστείας και της ασφάλειας κατά τις πρώτες δεκαετίες ζωής του ελληνικού κράτους, ένα φαινόμενο που είχε λάβει μεγάλες διαστάσεις και, τέλος, ο Θανάσης Μπαρλαγιάννης εξετάζει την εξέλιξη του συστήματος υγείας προς το κράτος της πρόνοιας που αναπτύχθηκε μεταπολεμικά, εν τέλει, στη χώρα μας.

Εν κατακλείδι, το εν λόγω βιβλίο είναι ένα βιβλίο Ιστορίας το οποίο εστιάζει κυρίως σε ερωτήματα του τύπου "γιατί" και "πώς" παρά τα συνήθη "πότε" και "ποιος" και αυτή φυσικά είναι και η γοητεία του. Ασχολείται με πολλά επιμέρους ζητήματα του 19ου αιώνα όπως η ταυτότητα του κράτους , η εφαρμογή του κοινοβουλευτισμού, η αποστασιοποίηση από τη βαλκανική ταυτότητα και η άνοδος της ταυτότητας του "Έλληνα", αλλά και με όψεις της οικονομίας, του στρατού, της υγείας, της εκπαίδευσης, της επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων και των πολεμικών συρράξεων που ακολούθησαν την Ελληνική Επανάσταση. Πρόκειται, επομένως, για ένα πόνημα κατανόησης της Ιστορίας και όχι για απλή παράθεση γεγονότων, το οποίο μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα στην καλύτερη κατανόηση τόσο της ίδιας της Ελληνικής Επανάστασης, αλλά και του ίδιου του σύγχρονου κράτους μας από τους αναγνώστες.

Ευγενία Μακαριάδη, Το ράγισμα, εκδ. Βακχκόν, 2021, σελ.115

 

https://ekdoseis.vakxikon.gr/shop/ekdoseis/ellhnikh-logotexnia/to-ragisma/

"Τα μάτια μου κλειστά, στριφογυρίζουν στο σκοτάδι. Οι αισθήσεις μου ένα σύμπλεγμα που ασφυκτιά. Άγρια κύματα με χτυπούν στο πρόσωπο συμπαρασύροντας και πολλούς άλλους. Οι φωνές τους ανάκατες με το βουητό του ποταμού. Τα μάτια μου τη βλέπουν σε μεγάλη απόσταση".

Διηγήματα υπερρεαλιστικά ή διηγήματα που ανήκουν στον χώρο του μαγικού ρεαλισμού περιλαμβάνει το εν λόγω απάνθισμα διηγημάτων της Ευγενίας Μακαριάδη. Η συγγραφέας έχει διακριθεί σε διαγωνισμό διηγήματος και διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε τοπικές εφημερίδες και διαδικτυακά περιοδικά. Έχει εκδώσει όμως και ένα μυθιστόρημα το Μύριαμ και Χάννα (εκδ. Λιβάνη, 2001).

Τα διηγήματα που περιλαμβάνονται στη συλλογή με τίτλο "Το ράγισμα" είναι διηγήματα προερχόμενα κατευθείαν από τον πλούσιο εσωτερικό κόσμο της συγγραφέως. Πρόκειται για διηγήματα που ρίχνουν το βάρος στα συναισθήματα και την έκφρασή τους, διηγήματα περιγραφικά και λεπτομερή, μα συνάμα και αμφίσημα και αντιφατικά. Ο αναγνώστης δεν θα πιάσει μεμιάς το νόημά τους, καθώς πρόκειται για αναγνώσματα που θα τον βάλουν σε σκέψη.

Κάποια αποτελούν ένα είδος βιογραφίας-όχι της συγγραφέως, αλλά κάποιων φανταστικών ηρώων. Άλλα αναφέρονται στον βίο μιας μοναχικής γυναίκας, σε αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων, ή αποτελούν απανθίσματα σκέψεων ποικίλων. Περιλαμβάνονται ακόμη ιδιαίτερες οικογενειακές ιστορίες ή ταξίδια με πλοίο. Όλα πάντως περιέχουν αρκετά κρυμμένα νοήματα.

Αξίζουν αναφοράς δύο από τα διηγήματα που συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο και αγγίζουν τα αμφιλεγόμενο θέμα της ευθανασίας, στα οποία η συγγραφέας παρουσιάζει εντέχνως τις απόψεις όλων των πλευρών. Το δυστοπικό διήγημα "Πλημμυρικά φαινόμενα" χρήζει επίσης ιδιαίτερης μνείας, όπως και το αλληγορικό "Ζεστή σοκολάτα" και το "Πρίμα μπαλαρίνα", το οποίο περιέχει αναφορές στη σημερινή πανδημία.

Στην αρχή τα περισσότερα ξεκινούν με μία ρεαλιστική εικόνα, η οποία όμως γρήγορα εξελίσσεται σε ουτοπία. Στην ουσία, λοιπόν, τίποτε από όσα περιλαμβάνονται στα διηγήματα δεν υπήρξε ποτέ, ούτε θα υπάρξει ποτέ στ' αλήθεια, καθώς όλα είναι συγκερασμός φαντασίας και πραγματικότητας. Οι αφηγηματικές τεχνικές της συγγραφέως είναι ιδιαίτερες και περιλαμβάνουν, εκτός από τα συνηθισμένα, επιπλέον συνθέσεις σαν ελεύθερο ποίημα αλλά και ημερολογιακές καταγραφές και φωτογραφικά στιγμιότυπα.

Οι θεματικές, η γραφή και τα πρόσωπα ποικίλουν, με τα τελευταία να περιλαμβάνουν αφηγήσεις σε πρώτο, δεύτερο, αλλά και τρίτο ενικό. Η γραφή είναι πυκνή και το λεξιλόγιο πλούσιο. Πάντως πρόκειται για γραφή που συνδυάζει πολλά ετερόκλητα στοιχεία.

Είκοσι έξι διηγήματα καταγραφής των σκέψεων της συγγραφέως, είκοσι έξι διηγήματα που δεν περιέχουν μία εμφανή και ευδιάκριτη υπόθεση με αρχή, μέση και τέλος, περιμένουν τους αναγνώστες να αποκρυπτογραφήσουν τα κρυφά νοήματά τους στη συλλογή της Ευγενίας Μακαριάδη.

"Αγαπήσαμε τον έρωτα, τον πόνο κι εγώ ιδιαίτερα την αφοσίωσή της σε μένα μέχρις εσχάτων, αφού, είκοσι μέρες τώρα, ξαπλωμένος στην αναπαυτική μου μπερζέρα είμαι νεκρός και εκείνη χωμένη στην αγκαλιά μου".

Kώστας Αρκουδέας, Η νόσος της αδράνειας, εκδ. Καστανιώτη, 2021, σελ.345

 

https://www.kastaniotis.com/catalog/product/view/id/15929/s/i-nosos-tis-adraneias/

Ένα απάνθισμα διηγημάτων του Κώστα Αρκουδέα γραμμένα από το 1981 μέχρι και το 2020 αποτελεί το βιβλίο με τίτλο "Η νόσος της αδράνειας".

Τα διηγήματα παρατίθενται με σειρά από το πιο πρόσφατο ως το πιο παλαιά γραμμένο, με το πρώτο να δανείζει τον τίτλο του και στο ίδιο το βιβλίο. Η νόσος της αδράνειας έχει μία αναφορά στη σημερινή πανδημία, ένα θέμα στο οποίο ο συγγραφέας επανέρχεται, όμως, μονάχα στον επίλογο του βιβλίου του. Τα υπόλοιπα διηγήματα, όλα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, άπτονται διαφόρων θεμάτων τα οποία κυμαίνονται από πιο εκτενή διηγήματα που εκτυλίσσονται σε άλλους τόπους με σαφή υπόθεση, μέχρι πιο σύντομα τα οποία ρίχνουν το βάρος στην απόδοση συναισθημάτων. Κάποια είναι αφιερωμένα σε γνωστά ή συγγενικά πρόσωπα του συγγραφέα.

Αξιοπρόσεκτος είναι ο χωρισμός των διηγημάτων, διατηρώντας, όπως είπαμε, την ανάποδη χρονολογική σειρά σε τέσσερις ομάδες που δανείζονται τα ονόματά τους από τα τέσσερα στοιχεία της φύσης: Νερό, Φωτιά, Γη και Αέρας, με τα δύο τελευταία στοιχεία-κεφάλαια να εμπεριέχουν περισσότερα διηγήματα από τα δύο πρώτα.

Τα διηγήματα του Νερού χρονολογούνται από το 2020-2011 και είναι τα πιο συναισθηματικά του βιβλίου, με ποικίλες προεκτάσεις. Εδώ κυριαρχεί ο έρωτας ως θέμα και διατηρείται η αίσθηση της αέναης κίνησης του νερού. Θέση έχει εδώ επίσης ένα καθαρά ερωτικό διήγημα εν μέσω πανδημίας, αλλά και ένας άνθρωπος που αγαπούσε πολύ. Το επόμενο διήγημα διαδραματίζεται στην πιο υγρή πόλη του κόσμου, τη Βενετία, μετά από μία μικρή διηγηματική παρένθεση ενός σύντομου διηγήματος που αφορά τις φάλαινες. Το τελευταίο αποτελεί την έκπληξη του εν λόγω κεφαλαίου, καθώς αποτελεί μία ιστορική αναδρομή σε όλη της Ιστορία της χώρας μας, εν είδει ιστορικού αφηγήματος. Ο Αρκουδέας, μέσω αυτής της αναδρομής, επιχειρεί να δώσει την απάντηση στο ερώτημα πως οι Έλληνες κατέληξαν να γίνουν ένας ξενοφοβικός λαός-με τη βοήθεια της Χρυσής Αυγής φυσικά σήμερα, στης οποίας την δράση υπάρχουν αναφορές στο διήγημα.

Τα διηγήματα της Φωτιάς γράφτηκαν την περίοδο 2010-2001. Εδώ η φαντασία του συγγραφέα οργιάζει ευχάριστα και περιπλανιέται σε πρωτότυπους ατραπούς με ιδιαίτερα και πιο σύνθετα νοήματα. Η κλοπή του Μπιγκ Μπεν είναι το πρώτο από τα διηγήματα της φωτιάς, το οποίο μας αφηγείται ακριβώς αυτό που περιγράφει ο τίτλος του: τι θα συνέβαινε αν πράγματι ένα ωραίο πρωί έλειπαν τα ρολόγια από το Μπιγκ Μπεν. Οι σκέψεις για τα παιδιά και τον γονεϊκό ρόλο που ακολουθούν στο επόμενο, συγκινητικό κάπως, διήγημα, αναμφισβήτητα μας προσγειώνουν κάπως. Το ρίγος μας προσφέρει εικόνες από τη ζωή ενός μοναχού στην Ιταλία. Στο διήγημα Ο τρίτος πελάτης η φαντασία απογειώνεται και πάλι σε αυτό που νομίζω ότι αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα και πρωτότυπα διηγήματα του βιβλίου. Όσο για το επόμενο, το οποίο αποτελεί μία ερωτική επιστολή στην ιδανική γυναίκα, είναι τόσο ρεαλιστικό όσο υπάρχει και η ιδανική, και συγχρόνως τέλεια, γυναίκα γύρω μας.

Η ενότητα της Γης περιέχει διηγήματα πιο απλά και καθημερινά, πιο γήινα θα λέγαμε, σταχυολογημένα από το 2000 ως το 1991 . Εδώ υπάρχει μία πρωτοπρόσωπη αφήγηση και η βιογραφία μίας ηθοποιού. Ο Πρώσος αξιωματικός κάνει την έκπληξη και αποκαλύπτει τη γυναικεία του ταυτότητα και στο επόμενο διήγημα ο συγγραφέας μας αποκαλύπτει ποια είναι η λεπτομέρεια που μας κρατάει στη ζωή. Το επόμενο περιέχει μια επιλεκτική βιογραφία και μια φιλοσοφημένη στάση ζωής. Τελικά, πάντως, αυτό που μένει θα είναι οι αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια, όπως και τα παιδικά καμώματα στην ύπαιθρο σε παλιές εποχές.

Στην ενότητα Αέρας περιλαμβάνονται τα παλαιότερα διηγήματα, ήτοι από το 1990 μέχρι και το 1981. Σε πολλά από αυτά είναι έντονο το παραμυθιακό, φαντασιακό, αλλά και εξωτικό στοιχείο. Σαν λόγια του αέρα, τα διηγήματα αυτά αποτελούν κάπως πιο άυλες και άπιαστες δημιουργίες. Το πρώτο είναι πραγματικά σαν παραμύθι, το δεύτερο μας αφηγείται μία ιδιότυπη τηλεφωνική συνομιλία και το τρίτο μας ταξιδεύει σε τόπους εξωτικούς. Το ύφος του Οδυσσέα μας μιλά για μία κάμπια που μεταμορφώθηκε σε... συγγραφέα και το επόμενο και πάλι για ταξίδια θαλασσινά. Ακολουθεί το μυστήριο μίας βάφτισης, ένας αθλητικός αγώνας και μία διαδήλωση. Το επόμενο έχει στυλ θεατρικού έργου. Ακολούθως αποτυπώνεται η αίσθηση της Νέας Υόρκης και η αίσθηση ενός καλοκαιρινού πάρτι.

Ιστορίες που μιλούν για όλα, ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι πάνω διαβιούν σε συνθήκες πραγματικές ή φανταστικές, ιστορίες συναισθηματικές που μας ταξιδεύουν στον χρόνο και πέρα από αυτόν. Εν ολίγοις όλη η μαγεία της γραφής και η δουλεμένη γραφή τριάντα χρόνων συμπυκνωμένη σε 33 διηγήματα-αν προσθέσουμε και το επιλογικό διήγημα σε αυτά.