Ένα βιβλίο που θα συναρπάσει μικρούς και μεγάλους, εραστές των θρίλερ, της αστυνομικής λογοτεχνίας και μη
Προσωπικά δεν είχα διαβάσει ποτέ μου κανένα βιβλίο της Αγγελικής Νικολούλη, αν και φυσικά είχα ακούσει το περίφημο «Φως στο τούνελ». Δεν είχα διαβάσει κανένα βιβλίο της εν λόγω συγγραφέως απλώς και μόνο επειδή η αστυνομική λογοτεχνία και τα θρίλερ δεν αποτελούν τις πρώτες αναγνωστικές μου προτεραιότητες. Για την «Απαγωγή», όμως, έκανα μία εξαίρεση και δεν το μετάνιωσα διόλου. Αν πάντως θεωρείται ότι οι δημοσιογράφοι είναι καλοί συγγραφείς, τότε μπορούμε να πούμε ότι και η Αγγελική Νικολούλη επιβεβαιώνει περίτρανα τον κανόνα.
Πάνω απ’ όλα, ακόμα και πάνω από τη συναρπαστική ιστορία που μας αφηγείται η συγγραφέας είναι η τεχνική της αφήγησης και η δομή που έχει δώσει στο βιβλίο της, που κορυφώνουν την περιέργεια του αναγνώστη και διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον του από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αρχικά οι αναγνώστες δεν θα μπορούν να καταλάβουν ποιο αδιόρατο νήμα συνδέει όλες αυτές τις φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους ιστορίες, τα τόσο διαφορετικά πρόσωπα, τις διαφορετικές χρονολογίες και τους διαφορετικούς τόπους. Σιγά σιγά, όμως, θα δούμε φως στην άκρη του τούνελ…
Μία σφοδρή καταιγίδα σαρώνει τα πάντα στην Αττική τον Οκτώβρη μία νύχτα του 1944 και την ίδια νύχτα τρεις άνθρωποι δολοφονούνται άγρια. Μία μητέρα αφιερώνει όλη της τη ζωή στον γιο της, έναν νεαρό θεολόγο. Ένας νεαρός καταδικάζεται σε ισόβια στις φυλακές των Διαβατών μετά από δολοφονίες που διέπραξε. Ένας διάσημος κουρέας είναι μπλεγμένος σε παρανομίες. Σικελοί μαφιόζοι βρίσκονται στην Αθήνα ετοιμάζοντας μία μεγάλη κομπίνα. Ένα νεαρό κορίτσι βρίσκει δουλειά ως γραμματέας κοντά σε έναν εφοπλιστή. Μία νεαρή δημοσιογράφος ξεκινά δειλά δειλά μία εκπομπή αστυνομικού ρεπορτάζ στην τηλεόραση. Και τέλος, τον Γενάρη του 1998, ο εφοπλιστής και η γραμματέας του εξαφανίζονται μυστηριωδώς.
Ποιο αδιόρατο νήμα συνδέει μεταξύ τους όλα αυτά τα ετερόκλητα γεγονότα; Η Νικολούλη δεν ακολουθεί την γνωστή πεπατημένη οδό των αστυνομικών μυθιστορημάτων που ο ένοχος μένει κρυφός ως το τέλος. Αντιθέτως, εδώ γνωρίζουμε τον ένοχο που σκοτώνει τρεις ανθρώπους τη νύχτα της καταιγίδας σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Το ίδιο συμβαίνει και με τους απαγωγείς του εφοπλιστή και της γραμματέως. Άλλα πράγματα είναι εκείνα για τα οποία διερωτόμαστε διαβάζοντας το βιβλίο: όχι τα κίνητρα των δολοφόνων και των απαγωγέων, ούτε και το γιατί έγινε ό,τι έγινε, ούτε από ποιους, αλλά το πώς ακριβώς έγιναν όλα όσα έγιναν.
Η συγγραφέας πολύ έξυπνα τοποθετεί τον ίδιο της εαυτό μέσα στην υπόθεση του βιβλίου, στον αληθινό ρόλο που η ίδια έπαιξε στην εξιχνίαση της εν λόγω απαγωγής. Και μας κρατάει σε αγωνία σχετικά με την τύχη των απαχθέντων ως το τέλος.
Το μυθιστόρημα της Νικολούλη είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία, την οποία εξιχνίασε η εκπομπή της, στην υπόθεση της απαγωγής του επιχειρηματία Γιώργου Νικολαΐδη και της φίλης του. Ο μετασχηματισμός της υπόθεσης σε λογοτεχνία είναι εξαιρετικά επιτυχημένος και επιβεβαιώνει τη γνωστή ρήση ότι τα καλύτερα σενάρια είναι βγαλμένα τελικά μέσα από την ίδια τη ζωή.
Συμπέρασμα: αν κάποιος διαβάζει, μπορείτε να του δωρίσετε το εν λόγω βιβλίο, σίγουρα θα του αρέσει. Αν κάποιος δεν διαβάζει, πάλι μπορείτε να του δωρίσετε το εν λόγω βιβλίο γιατί έτσι μπορεί να τον κάνει φίλο της ανάγνωσης!

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.