Συλλογή πεζών κειμένων- και όχι απαραίτητα διηγημάτων ονομάζει ο συγγραφέας Ιγνάτιος Χουβαρδάς ένα από τα τελευταία του πονήματα με τον ευφυέστατο και πρωτότυπο τίτλο «Γδύνομαι, ντύνομαι, γδύνεται», έναν τίτλο που παραπέμπει ευθέως σε ερωτικές συνδηλώσεις, ιδιαίτερα αν συνδυαστεί με το σχέδιο στο εξώφυλλο του βιβλίου.
Πράγματι, δια του λόγου το αληθές, ένα μεγάλο μέρος των κειμένων που ανθολογούνται στη συλλογή έχει ερωτικό περιεχόμενο. Θα λέγαμε, δηλαδή, ότι ο έρωτας και η σχέση του ανδρικού φύλλου με το γυναικείο γενικότερα είναι ένα από τα βασικά θέματα που απασχολεί τον συγγραφέα στο παρόν πόνημα. Έτερα θέματα που θίγονται στα διηγήματα-δοκίμια του βιβλίου είναι ο θάνατος, η αναπόφευκτη μελαγχολία που νιώθουμε καθώς μεγαλώνουμε και εντείνεται με το πέρασμα του χρόνου, οι αναμνήσεις της νιότης μας και οι περίπλοκες ανθρώπινες σχέσεις. Και ο περιβάλλοντας χώρος, όμως, καταλαμβάνει ένα πολύ σημαντικό μέρος στα κείμενα του Χουβαρδά: το αστικό τοπίο και ιδιαίτερα αυτό της Θεσσαλονίκης και της πόλης όπου κατοικεί, της Κομοτηνής.
«Επίσης είναι ψέμα εκείνα τα ερωτικά τιτιβίσματα της φοιτήτριας, ένα δάνειο από τα φοιτητικά του χρόνια, πολύ παλιά δηλαδή, μια αίσθηση που του έμεινε, ιδιαίτερα δυνατή, αφροδισιακή θα έλεγε. Την επιστράτευσε για να πείσει τον εαυτό του ότι η τωρινή του μοναξιά έχει ένα άρωμα ελευθερίας. Είναι ψέμα λοιπόν ο Δημήτρης. Είναι ψέμα και η ερωτική ανάσα της φοιτήτριας στο σκοτάδι. Το πάρτι όμως από τον φωταγωγό συνέβη. Κι όλα τα υπόλοιπα είναι μια αβάσταχτη αλήθεια. Η μετακόμιση, δηλαδή, η νέα γειτονιά με τους στενούς αγέλαστους δρόμους, η μοναξιά, ο πόνος του χωρισμού, τα λάθη του, η αγωνία να ξαναβρεί το κουράγιο να σταθεί όρθιος».
Το συγκεκριμένο απόσπασμα από το κείμενο με τίτλο «Η μετακόμιση», πέρα από την ερωτική αχλή που αυτό περιέχει, προδίδει και όλη την αναπόφευκτη μοναξιά του αστικού τοπίου και ιδιαίτερα της μεγαλούπολης. Πέρα από αυτά, όμως, ολοφάνερη είναι η χρήση μιας καλοδουλεμένης γλώσσας και ενός πολύ ιδιαίτερου αφηγηματικού ύφους που καταφέρνει να φτιάξει ατμόσφαιρα στον νου των αναγνωστών και να του δημιουργήσει συνειρμικές εικόνες. Ο λόγος του Χουρβαδά είναι λυρικός, αγγίζοντας πολλές φορές τα όρια της ποίησης-ας μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι ο συγκεκριμένος συγγραφέας είναι και ποιητής. Κάποια από τα κείμενα είναι κατασκευασμένα σε φόρμα μικροδιηγήματος, άλλα από αυτά είναι αφηγηματικά και περικλείουν, προφανώς, και προσωπικές εμπειρίες και αναμνήσεις του συγγραφέα από τη Θεσσαλονίκη- και την Κομοτηνή ενίοτε- και άλλα από αυτά διατηρούν ένα περισσότερο δοκιμιακό χαρακτήρα, αποτελώντας περισσότερο καταγραφές σκέψεων του ίδιου του δημιουργού. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Χουβαρδάς παρατηρεί πολύ προσεκτικά τα πάντα γύρω του και ότι αυτές τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις μεταφέρει τελικά στο χαρτί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.