Edith Wharton, Τα χρόνια της αθωότητας, εκδ. Μεταίχμιο

 

Ένα βιβλίο-καθρέφτης της μεγαλοαστικής κοινωνίας της Νέας Υόρκης στις αρχές του 20^ου αιώνα

 

 

            Αρκετά βιβλία της Αμερικανίδας συγγραφέως Ίντιθ Γουόρτον, που έζησε από το 1862 ως το 1937, εκδόθηκαν στη χώρα μας προσφάτως, όπως «Το σπίτι της ευθυμίας», «Οι παραδόσεις της χώρας» και «Τα χρόνια της αθωότητας», όλα από τις εκδόσεις μεταίχμιο.

Σήμερα θα μιλήσουμε εδώ για το τελευταίο από αυτά, το μυθιστόρημα με τίτλο «Τα χρόνια της αθωότητας». Η Ίντιθ Γουόρτον ανήκε σε μία πλούσια οικογένεια της Νέας Υόρκης και αυτές ακριβώς τις εμπειρίες και τον κόσμο της πλούσιας αστικής τάξης στην Αμερική των αρχών του εικοστού αιώνα περιγράφει στα μυθιστορήματά της. Συνεπώς, όλα της τα βιβλία περιέχουν και αυτοβιογραφικές αναφορές.

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν αυτό που χάρισε στην Ίντιθ Γουόρτον το Βραβείο Πούλιντζερ το 1921. Και πράγματι, ίσως, πρόκειται για το πιο ανάλαφρο και πιο καλογραμμένο από όλα της τα πονήματα, καθώς και αυτό που επικεντρώνεται σε μία ιστορία απελπισμένου, αδιέξοδου και μάταιου έρωτα. Διότι αυτό που φαίνεται σε εμάς απλό σήμερα- έρωτας δίχως τα στεγανά των  κοινωνικών τάξεων- στις κοινωνικές τάξεις των αριστοκρατών και των μεγαλοαστών της Αμερικής στις αρχές του εικοστού αιώνα δεν ήταν παρά μία ουτοπία, ένα άπιαστο όνειρο. Έτσι και εδώ λοιπόν, ο Νιούλαντ Άρτσερ, γόνος επιφανούς μεγαλοαστικής οικογένειας της Νέας Υόρκης ερωτεύεται παράφορα την εξαδέλφη της νόμιμης αρραβωνιαστικιάς του, την διαζευγμένη Κόμισσα Έλεν Ολένσκα, η οποία αντιμετωπίζεται ως μαύρο πρόβατο από τους αριστοκρατικούς κύκλους της Νέας Υόρκης.είναι

Η αρραβωνιαστικιά του και μετέπειτα σύζυγός του, η Μέι Ουέλαντ, είναι το αθώο θύμα της υπόθεσης και εκείνη, όμως, που θα καταλάβει τελικά τα πάντα, αλλά δεν θα αρνηθεί να ενώσει τη ζωή της μαζί του, παρ’ όλα αυτά, και να του χαρίσει μάλιστα και δύο παιδιά. Και δεν είναι ότι ο Νιόυλαντ Άρτσερ δεν αγαπά την όμορφη γυναίκα του- πώς θα μπορούσε άλλωστε; Η Μέι είναι όμορφη, ελκυστική, τρυφερή και ευαίσθητη, μία σωστή αριστοκράτισσα, με καλούς τρόπους και ανατροφή, εν ολίγοις απολύτως κατάλληλη για να γίνει σύζυγος του Νιούλαντ Άρτσερ.

Το πρόβλημα είναι καθαρά διαχρονικό, όπως συμβαίνει σε όλες τις εποχές, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης: ο κεραυνοβόλος έρωτας, ο οποίος παρασέρνει τα πάντα στον διάβα του και δεν αφήνει τίποτε όρθιο.

Το μυθιστόρημα περιγράφει αυτόν τον απελπισμένο έρωτα ανάμεσα στους δύο συγγενείς, τις προσπάθειές τους να τον κρατήσουν κρυφό και καταλήγει στην τυφλή υποταγή των δύο εραστών στις επιταγές της μοίρας: απλούστατα κανείς από τους δύο δεν μπορεί να ξεφύγει τελικά από τα δίχτυα της κοινωνικής του τάξης. Και οι δυο τους είναι καταδικασμένοι να ζήσουν όπως επιτάσσει η καλή κοινωνία της εποχής και να παραμερίσουν τα θέλω και τις βαθύτερες επιθυμίες τους.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι η Γουόρτον δεν περιέχει σχεδόν καμία ερωτική σκηνή στο βιβλίο της. Όλα υπονοούνται. Ως μέλος της καλής κοινωνίας της εποχής και η ίδια η Γουόρτον δεν καταδέχεται να συμπεριλάβει τίποτε το μεμπτό στις σελίδες του βιβλίου της, τίποτε το ανήθικο και κατακριτέο .

Όσο για τη γραφή της Γοόυρτον μένει και αυτή σταθερή, όπως είναι σε όλα της τα βιβλία: πληθωρική, με έμφαση στη λεπτομέρεια και τις περιγραφές και με την τάση να μην αφήνει τίποτε στην τύχη. Η Γουόρτον δεν ασχολείται μόνο με το βασικό θέμα της, αλλά με όλα. Με αυτόν τον τρόπο η εξιστόρηση των ηθών της εποχής, των τραπεζιών του καλού κόσμου, των πάρτι, των ταξιδιών και των βραδιών στην Όπερα είναι τόσο λεπτομερής και εναργής που για αυτό ακριβώς τα βιβλία της Γουόρτον αποτελούν τον καθρέφτη μιας ολόκληρης εποχής.