Wedding march του Μεντελσον

Ένα από τα γνωστότερα κομμάτια του χαρισματικού γερμανοεβραίου συνθέτη Φέλιξ Μέντελσον (1809-1847), που γνώρισε τόση δόξα στη διάρκεια της ζωής του όσο λίγοι συνθέτες, είναι το γαμήλιο εμβατήριο.  Γραμμένο σε ντο μείζονα το 1842 προέρχεται από τη σκηνική μουσική Όνειρο Θερινής Νυκτός που έγραψε για το έργο του Σαίξπηρ. Εδώ το ακούμε από τη φιλαρμονική του Βερολίνου υπό την μπαγκέτα του Κλαούντιο Αμπάντο.
https://www.youtube.com/watch?v=0Oo4z37OUEI 

 ΠΗΓΗ: Βικιπέντια, λήμμα Φέλιξ Μέντελσον και Wedding march

Ναγια Δαλακούρα, Το λιμάνι των χαμένων γυναικών, εκδ. Κλειδάριθμος, 2019, σελ.455

Η πρωτοεμφανιζόμενη Κομοτηναία συγγραφέας και αρχαιολόγος μας μεταφέρει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού με το πρώτο της πόνημα και συγκεκριμένα στην Αργεντινή των αρχών του 20ου αιώνα.
Πρωταγωνίστρια είναι η Ρόζα, μια Σικελή  με φλογερό ταμπεραμέντο και πολλά κρυμμένα μυστικά που αποβιβάζεται στο λιμάνι του Μπουένος Άιρες το 1912, τότε ακριβώς που ο Νέος Κόσμος κατακλυζόταν από Ευρωπαίους μετανάστες κάθε κοινωνικής τάξης και εθνικότητας. Θα γνωρίσει τον Λουίς, έναν γοητευτικό άντρα του ισπανικού γκέτο του λιμανιού και η συνάντησή τους θα αποβεί μοιραία και για τους δύο.
Η τοιχογραφία της πασίγνωστης μεγαλούπολης της νοτιοαμερικανικής ηπείρου, του υποκόσμου της, της ιταλικής μαφίας που ανθίζει εκεί, καθώς και των πορνείων και των χαμαιτυπείων του λιμανιού είναι εκπληκτική.
Η συγγραφέας όμως δεν αρκείται σε αυτήν, αλλά μας μεταφέρει ακολούθως και στην απεραντοσύνη της αργεντίνικης πάμπας, αλλά και στη μακρινή, παγωμένη και απρόσιτη Γη του Πυρός. Με γρήγορες όσο και αναπάντεχες εναλλαγές στην υπόθεση και με ένα απρόσμενο φινάλε, η πολυδιαβασμένη και πολυταξιδεμένη στα μονοπάτια της λογοτεχνίας και του κόσμου συγγραφέας, μας προσφέρει ένα ξεχωριστό πόνημα το οποίο σίγουρα, όποιος επιλέξει να το διαβάσει, θα το κουβαλάει κατόπιν μέσα του για αρκετό καιρό, τόσο για τις εικόνες που θα τον κατακλύσουν κατά τη διάρκεια της ανάγνωσής του, όσο και για την ιδιαίτερη μυθοπλασία και γραφή του.
Η Δαλακούρα  μας προσφέρει εκπληκτικές περιγραφές, τόσο των τοπίων, όσο και των προσώπων και των συναισθημάτων που βιώνουν εκείνοι καθώς αλέθονται στις μυλόπετρες του έρωτα και του χρόνου. Μας παρακινεί να νιώσουμε κι εμείς τη θλίψη και τη χαρά των πρωταγωνιστών, να μυρίσουμε το άρωμα, αλλά και τον ιδρώτα των κορμιών στα καταγώγια του λιμανιού, να γευτούμε τις λατινοαμερικάνικες γεύσεις, αλλά και να αγναντέψουμε την απεραντοσύνη του Ατλαντικού και της αργεντίνικης πάμπας. Εκείνο που μετράει πάνω απ' όλα είναι η θέληση των πρωταγωνιστών του βιβλίου να ζήσουν και να ρουφήξουν τη ζωή από το μεδούλι τους, να απολαύσουν την ομορφιά της φύσης και τη μαγεία του έρωτα στο έπακρο και σε αυτό ακριβώς είναι που δίνει βάση και η ίδια η συγγραφέας.

ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: η εξαιρετική γραφή που συνεπαίρνει τον αναγνώστη και το πρωτότυπο θέμα που μας ταξιδεύει μακριά από τα συνηθισμένα αναγνωστικά θέματα των Ελλήνων συγγραφέων.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: σίγουρα οι λάτρεις της ιστορίας, της φύσης της Νότιας Αμερικής και της καλής και ξεχωριστής λογοτεχνικής γραφής. Επειδή όμως έχει για πρωταγωνιστές αρκετά στοιχεία του υποκόσμου σίγουρα θα το αγαπήσουν και οι λάτρεις της νουάρ λογοτεχνίας!

Duomo, Φλωρεντία

Η Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε- ή αλλιώς Ντουόμο, όπως είναι ευρύτερα γνωστό, είναι μία από τις γνωστότερες και ωραιότερες εκκλησίες, σύμβολο της Αναγέννησης, όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο ζωγράφος και αρχιτέκτονας Τζότο σχεδίασε το Καμπανίλε- το Κωδωνοστάσιο- το 1334 του Ντουόμο, το οποίο ολοκληρώθηκε μετά τον θάνατό του, το 1359.
Ο ίδιος ο θόλος της εκκλησίας όμως, δηλαδή το Ντουόμο, σχεδιάστηκε από τον Φίλιππο Μπρουνελέσκι το 1418 μετά από τη νίκη του σε διαγωνισμό που είχε προκηρυχθεί για την κατασκευή του και ολοκληρώθηκε το 1436. Ήταν ο μεγαλύτερος θόλος της εποχής του και εσωτερικά καλύπτεται από τοιχογραφίες του Βαζάρι.
Όσο για τον ίδιο τον καθεδρικό ναό, αυτός άρχισε να χτίζεται στα τέλη του 13ου αιώνα από τον Αρνόλφο ντι Κάμπιο στη θέση της παλιάς Σάντα Ρεπαράτα.

 ΠΗΓΗ: explorer, Οδηγοί του κόσμου, Φλωρεντία και Τοσκάνη

Va pensiero, Nabucco, Verdi

Ένα από τα γνωστότερα χορωδιακά του Ιταλού "γητευτή" της όπερας, Τζουζέπε Βέρντι (1813-1901), ακούμε εδώ από παράσταση στη Ρώμη υπό τη μπαγκέτα του Ρικάρντο Μούτι. Το χορωδιακό αυτό είναι ένας ύμνος για την ελευθερία που ψάλλεται από τους Εβραίους σκλάβους  ενάντια της αιχμαλωσίας τους από τους Βαβυλωνίους. Ανήκει στην όπερα "Nabucco" που έκανε πρεμιέρα στις 9/3/1842 στη Σκάλα του Μιλάνου. Με αυτόν τον τρόπο o  Βέρντι εξέφρασε τα καταπιεσμένα εθνικά αισθήματα των Ιταλών που ήταν υπό αυστριακή κατοχή πριν από την ιταλική ενοποίηση το 1861, οπότε και η Ιταλία γεννήθηκε ως σύγχρονο κράτος.
https://www.youtube.com/watch?v=tPANwyaSlX4&t=304s 

  ΠΗΓΗ: Cd με την ομώνυμη όπερα της Deutsche Grammophon