Ian Kershaw, Προσωπικότητα και εξουσία, Δημιουργοί και καταστροφείς της σύγχρονης Ευρώπης, εκδ. Αλεξάνδρεια

 

Σόφη Θεοδωρίδου, Ο ικανός θεραπευτής, εκδ. Ψυχογιός

 

Η Σόφη Θεοδωρίδου, πολυγραφότατη και αγαπημένη συγγραφέας πολλών αναγνωστών και ιδίως αναγνωστριών, έχει αποδείξει πολλάκις το ταλέντο της στη μυθοπλασία. Συνήθως τα βιβλία της έχουν ένα ιστορικό υπόβαθρο, το οποίο χρησιμοποιεί ως καμβά προκειμένου να δημιουργήσει και να υφάνει μία περίτεχνη μυθιστορία. Αυτή συχνά κρύβει πολλές εκπλήξεις και κορυφώνεται με ένα εντυπωσιακό φινάλε.

 

Αυτή τη φορά η Σόφη μας ταξιδεύει στην ελληνική επαρχία την εποχή της Χούντας. Τόπος του μυθιστορήματος είναι μία μικρή, παραθαλάσσια πόλη της Στερεάς Ελλάδας, η οποία δεν προσδιορίζεται, και που δεν απέχει πολύ από την Αθήνα. Την πόλη αυτή θα επισκεφθεί τις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου του 1970 ένας  Ελληνοαμερικανός θεραπευτής, ο Ίων Γουίλσον, χωρίς κάποιον εμφανή λόγο. Ο Ελληνοαμερικανός έχει σπουδάσει γιατρός στις ΗΠΑ, είναι όμορφος σαν «σταρ του σινεμά», πλούσιος, πονόψυχος και καλοσυνάτος και πρεσβεύει ιδιάζουσες απόψεις σχετικά με τη διατροφή-είναι χορτοφάγος-, την ελευθερία των γυναικών, αλλά και σχετικά με τις θεραπευτικές μεθόδους που χρησιμοποιεί στη δουλειά του.

 

Ο θεραπευτής αναλαμβάνει να θεραπεύσει δίχως αμοιβή, μιας και είναι άνετος οικονομικά, πολλούς από τους κατοίκους της πόλης που αντιμετωπίζουν χρόνια προβλήματα. Ο σκοπός της επίσκεψής του όμως παραμένει απροσδιόριστος και τόσο ο ίδιος ο Ίων, όσο και η συγγραφέας συγκαλύπτουν μυστηριωδώς τις προθέσεις του. Ποιος είναι τελικά και τι ακριβώς ζητά στη μικρή αυτή επαρχιακή πόλη; Για ποιον ακριβώς  λόγο θεραπεύει αρρώστους δίχως να πληρώνεται και γιατί επιδιώκει να πλησιάσει ιδιαιτέρως κάποιους από τους κατοίκους του χωριού και πιο συγκεκριμένα τον χουντικό δήμαρχο Γαλανόπουλο; Φαίνεται πως ο καθένας από τους κατοίκους του κρύβει και από μία ξεχασμένη και λησμονημένη ιστορία. Καθώς ο Ίων επισκέπτεται τους κατοίκους και τους θεραπεύει, τους γνωρίζει καλά, έναν ένα ξεχωριστά. Αναπόφευκτα, κρυμμένα μυστικά, βγαίνουν στην επιφάνεια, ενώ φαίνεται πως πολλά είναι τα δράματα που έχουν ζήσει οι κάτοικοι από την περίοδο του Πολέμου, της Κατοχής και του Εμφυλίου. Τον Ίων θα φλερτάρει έντονα η Νένα, η κόρη του διοικητή της χωροφυλακής, αλλά τελικά η καρδιά του θεραπευτή θα χτυπήσει για μία άλλη ασθενή του.

 

Η συγγραφέας δημιουργεί ένα μωσαΐκό από πολλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους χαρακτήρες, με τον Ίων να δεσπόζει πάνω απ’ όλους. Το πολυπρόσωπο αυτό μυθιστόρημα αποτελεί ένα κολάζ ιστοριών, με την ιστορία του θεραπευτή να βρίσκεται στο κέντρο της αφήγησης και να συνδέεται, τελικά, με τις υπόλοιπες. Θεωρώ πως το παρόν πόνημα είναι από τα καλύτερα της συγκεκριμένης συγγραφέως σε ό,τι αφορά την έμπνευση, την πρωτοτυπία, τις αφηγηματικές τεχνικές, αλλά και το μυθοπλαστικό κομμάτι. Γι’ όλους τους παραπάνω λόγους, επομένως, αξίζει να το διαβάσουμε.

Mαρία Λοϊζίδου, Το Χριστούγεννο, εκδ. Ψυχογιός

 

Τα Χριστούγεννα είναι για πολλούς από εμάς η ωραιότερη εποχή του χρόνου, μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της χριστιανοσύνης, αλλά και η γιορτή εκείνη που είναι περισσότερο συνυφασμένη με την έννοια της αγάπης και της προσφοράς. Είναι επίσης η γιορτή που έχει το μεγαλύτερο αντίστοιχο στη λογοτεχνική παραγωγή όλων των εποχών, καθώς κάθε χρόνο πάμπολλα διηγήματα, παραμύθια και ιστορίες γράφονται σχετικά με τα Χριστούγεννα.

 

Αντίστοιχα και η συγγραφέας και δασκάλα από την Κύπρο Μαρία Λοΐζίδου, ένας άνθρωπος ερωτευμένος με τα παραμύθια από μικρό παιδί, αποπειράθηκε να γράψει το δικό της παραμύθι για τα Χριστούγεννα, προσδιορίζοντας την αφηρημένη αυτή έννοια ως «Χριστούγεννο» και ως ένα μικρό, άσπρο ανθρωπάκι που επισκέπτεται κάθε χρόνο τις πόλεις.

 

 Το Χριστούγεννο, που δεν είναι άλλο από το περίφημο Πνεύμα των Χριστουγέννων, ευτυχισμένο κατά τα παλιά χρόνια, αισθάνεται διωγμένο και περιφρονημένο κατά τη σημερινή εποχή, γι’ αυτό και επιμένει να μένει κρυμμένο, έως ότου οι άνθρωποι καταλάβουν το λάθος τους.

 

Το παραμύθι της Λοϊζίδου αναζητά το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων, το μήνυμα, δηλαδή, της αγάπης, της ελπίδας, της ειρήνης, της αγκαλιάς και της προσφοράς. Το νόημα αυτό έχει χαθεί στις μέρες, θυσιασμένο μας στον βωμό του καταναλωτισμού και της καλοπέρασης. Η συγγραφέας βρίσκεται εδώ, επομένως, για να μας το θυμίσει και πάλι, με όχημα ένα όμορφο παραμύθι.

 

Το νόημα του παραμυθιού γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ τα φετινά Χριστούγεννα, αφού, δυστυχώς, κάθε άλλο παρά ειρήνη και αγάπη επικρατούν φέτος στον πλανήτη μας, στον οποίο οι πολεμικές συρράξεις δείχνουν να είναι σε έξαρση. Τέτοια παραμύθια, επομένως, όπως της Λοϊζίδου, μας  γεμίζουν ελπίδα.

 

Η εικονογράφηση έγινε από την Αιμιλία Κονταίου με καταγωγή από την έτερη Μεγαλόνησο, την Κρήτη, έμπειρη εικονογράφο που ξέρει να αιχμαλωτίζει το βλέμμα των μικρών αναγνωστών με μία υπέροχη απλότητα, χωρίς υπερβολές και περιττούς εντυπωσιασμούς.

Περλ Μπακ, Ανατολικός και δυτικός άνεμος, εκδ. Γκοβόστη

 

Η Περλ Μπακ, η συγγραφέας από τη Βιρτζίνια που έζησε μεταξύ 1892 και 1973 και τιμήθηκε το 1938 με Βραβείο Νόμπελ είναι γνωστή τοις πάσι και μία πραγματικά μεγάλη λογοτέχνιδα. Πολυγραφότατη- έγραψε 45 έργα- ενώ διετέλεσε επίσης και καθηγήτρια πανεπιστημίου, η Μπακ επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τον Κάρολο Ντίκενς. Τα πιο γνωστά βιβλία της που έχουν μεταφραστεί στην ελληνική είναι «Η μάνα», το «Χωρισμένο σπίτι», «Το παιδί μου δε μεγάλωσε ποτέ», «Περήφανη καρδιά» και το «Ανατολικός και δυτικός άνεμος», το οποίο επανακυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Γκοβόστη στην πολύ εύρυθμη και προσεγμένη μετάφραση του Άρη Αλεξάνδρου.

Το μυθιστόρημα «Ανατολικός και δυτικός άνεμος» απεικονίζει εξαιρετικά τη ζωή στη συντηρητική Κίνα πριν από την επανάσταση του Μάο. Η κοινωνία της Κίνας τότε ήταν αυστηρά ταξική και φεουδαρχική, αλλά και ισχυρά ανδροκρατούμενη.

Πρωταγωνίστρια και αφηγήτρια στο μυθιστόρημα είναι η Κουέι-λαν, μία νεαρή Κινέζα της καλής κινεζικής κοινωνίας η οποία παντρεύεται τον σύζυγο που έχουν φυσικά διαλέξει οι γονείς της για αυτήν. Η Κουέι-λαν έχει γαλουχηθεί όπως όλα τα κορίτσια της τάξης της, δείχνοντας σεβασμό και υπακοή στους άνδρες, δένοντας τα πόδια της έως ότου αυτά παραμορφωθούν και ζώντας σε χωριστά δωμάτια στο σπίτι από τους άνδρες. Ο σύζυγός της, όμως, αν και Κινέζος, έχει σπουδάσει γιατρός στη μακρινή Δύση και έχει υιοθετήσει τον δυτικό τρόπο σκέψης και ζωής, ο οποίος την εποχή εκείνη-δηλαδή στις αρχές του 20^ου αιώνα-απειλούσε να εισβάλει στη χώρα και να διαβρώσει τα κινεζικά πατροπαράδοτα ήθη. Δεν απαιτεί, επομένως, την απόλυτη υπακοή την οποία η Κουέι-λαν έχει γαλουχηθεί να δείχνει στο αρσενικό γένος και της αποδίδει πλήρη ελευθερία κινήσεων. Το γεγονός αυτό αρχικά θα τη μπερδέψει. Το βιβλίο παρακολουθεί τα συναισθήματά της όταν βιώνει αυτή την αλλαγή και τη σταδιακή προσαρμογή της στη νέα της ζωή, η οποία θα είναι, φυσικά, συνυφασμένη και με τη μητρότητα. Όταν, όμως, ο αδελφός της θα ερωτευτεί και θα παντρευτεί μία ξένη, οι γονείς της κυριολεκτικά θα τρελαθούν, καθώς αδυνατούν να χωνέψουν το γεγονός ότι εκείνη που θα γεννήσει στον μελλοντικό διάδοχο της οικογένειας δεν θα τηρεί τα πατρώα έθιμα και θα αντιταχθούν έντονα στην ένωσή τους. Εν τέλει, όμως, αυτό που θα νικήσει θα είναι η αγάπη.

Το βιβλίο παρουσιάζει με έξοχο τρόπο αφενός τα συναισθήματα των γυναικών και τον καταπιεσμένο τρόπο ζωής τους στη φεουδαρχική Κίνα, αλλά και τα ήθη και τα έθιμα της κινεζικής κοινωνίας, έθιμα ιδιαίτερα σκληρά, αλλά και απεχθή πολλές φορές, στα μάτια του δυτικού αναγνώστη. Αποτελεί, επομένως, μία αναγνωστική επιλογή έξω από τα συνηθισμένα που αξίζει να διαβαστεί, καθώς, επιπροσθέτως, προσφέρει όλη τη χαρά της αναγνωστικής απόλαυσης μιας πραγματικά μεγάλης πένας