Ζήσης Παπαθανασίου, Σεξ: Κάνε μου λάϊκ!, εκδ. Athenian science pyblisher

 

Στις μέρες μας η αλήθεια είναι ότι το σεξ γνωρίζει ύφεση, ιδίως στους νέους, οι οποίοι φαίνονται ότι διαρκώς βομβαρδίζονται με σεξουαλικές εικόνες και προβολές γυμνού και πορνό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το ίντερνετ και την τηλεόραση . Παρά το γεγονός αυτό, ότι το σεξ, δηλαδή, δηλώνει πανταχού παρόν, φαίνεται ότι οι άνθρωποι σήμερα κάνουν λιγότερο σεξ. Για ποιον λόγο άραγε συμβαίνει αυτό; Ο καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας με ειδίκευση στη Σεξολογία στο Πανεπιστήμιο της Λυών, Ζήσης Παπαθανασίου αναλαμβάνει να μας δώσει τις απαντήσεις σε αυτό το αλλόκοτο ερώτημα μέσα από το νέο του βιβλίο για το σεξ, μία μελέτη που εστιάζει σε όλες τις σύγχρονες όψεις της σεξουαλικότητας των ανθρώπων με τίτλο «Σεξ: Κάνε μου λάϊκ». Ο τίτλος είναι πραγματικά εύλογος, αν σκεφτεί κανείς πόσο πολύ συνδέεται σήμερα η σεξουαλικότητα με τα λάϊκ στο facebook, το instragramm, το tick tock και τα υπόλοιπα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

 

Ο Παπαθανασίου στα είκοσι τρία κεφάλαια του βιβλίου του ερευνά κάθε πτυχή της σύγχρονης σεξουαλικότητας παραθέτοντας στους αναγνώστες του τις δικές του πολύχρονες εμπειρίες, αλλά και πολλών συναδέλφων του και έγκριτων επιστημόνων σχετικών με το θέμα. Ξεκινά παραδεχόμενος ότι η σεξουαλικότητα σήμερα πραγματικά ορίζεται εντελώς διαφορετικά από ότι οριζόταν στο παρελθόν, τότε που η ηθική και η θρησκεία όριζαν κατά κύριο λόγο τις σεξουαλικές πρακτικές των ανθρώπων. Η σημερινή απελευθέρωση, όμως, παραδόξως δεν έφερε και τόσο μεγάλη αύξηση των σεξουαλικών επαφών, τουλάχιστον στον 21ο αιώνα, τον αιώνα της κοινωνικής δικτύωσης. Σήμερα ο ορισμός του φυσιολογικού έχει απαξιωθεί, τα όρια μεταξύ των φύλων είναι ιδιαίτερα ρευστά και το ερωτικό υπονοούμενο του λάϊκ πιο εμφανές από ποτέ.  Οι άνθρωποι έχουν συγκεχυμένη άποψη για την ταυτότητα της σεξουαλικότητάς τους σήμερα. Από την άλλη, το τέλος της ανδρικής σεξουαλικής κυριαρχίας είναι γεγονός. Όπως αναντίρρητο είναι και το γεγονός, σύμφωνα με τον Παπαθανασίου, ότι οι εικόνες και τα βιώματα των παιδικών μας χρόνων, αυτά που έχουμε εισπράξει από τους γονιούς μας, δηλαδή, θα είναι και εκείνα που θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τη σεξουαλική μας ζωή ως ενήλικες.

 

Ο Παπαθανασίου αφιερώνει μεγάλο μέρος του βιβλίου του σε ό,τι αποκαλούμε σήμερα «σεξουαλικές δυσλειτουργίες» , αλλά και στην αντισύλληψη και πόσο αυτή περιορίζει ακόμη και σήμερα τις γυναίκες στον σεξουαλικό τομέα. Ο αυνανισμός, τα ρομπότ του έρωτα, η πολυγαμία και η μονογαμία, όλα αυτά είναι έννοιες που εξετάζονται από τον συγγραφέα, προσφέροντας στον αναγνώστη ένα πλήρες παζλ σχετικά με τη σύγχρονη σεξουαλικότητα των ανθρώπων. Και μέσα από όλα αυτά, ο αναγνώστης καλείται να βελτιώσει και τη δική του σεξουαλική υγεία και να αναζητήσει την σεξουαλική πλήρωση μαζί με τον σύντροφό του.

Πάνος Αμυράς, Η λέσχη του κακού, εκδ. Διόπτρα

 

 

Τον αστυνόμο Νίκο Αγραφιώτη τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε μέσα από τις περιπέτειές του στα τρία βιβλία του Πάνου Αμυρά, τα οποία διαδραματίζονται στην Αθήνα της Γερμανικής Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου. Τα τρία μυθιστορήματα με τους  τίτλους «Ο λιμός», «Τα λύτρα» και «Το φιλί του Δεκέμβρη» αποτελούν αστυνομικά ιστορικά μυθιστορήματα που αφηγούνται την εξιχνίασης δολοφονιών από τον συμπαθή, δραστήριο και πανέξυπνο  αστυνόμο Νίκο Αγραφιώτη.

 

Το συγκεκριμένο πόνημα με τίτλο «Η λέσχη του κακού» δεν αποτελεί παραδόξως το τέταρτο βιβλίο της σειράς, αλλά το πρώτο, καθώς ο συγγραφέας επέλεξε να μας αφηγηθεί την πρώτη δολοφονία, της οποίας την εξιχνίαση ανέλαβε ο Αγραφιώτης, κάτι λογικό, αφού αυτή διαδραματίζεται όχι κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, αλλά πριν ακριβώς από το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, συγκεκριμένα τον ταραγμένο πολιτικά Αύγουστο του 1939. Για τον λόγο αυτό το συγκεκριμένο πόνημα του Αμυρά διαφέρει κάπως από τα προηγούμενα βιβλία του. Ενώ τα υπόλοιπα αποτελούν περισσότερο «καθαρόαιμα» αστυνομικά μυθιστορήματα, «Η λέσχη του κακού» ρίχνει το βάρος εξίσου και στην ίδια την Ιστορία.

 

Θύμα τη φορά αυτή είναι ένας πρωταθλητής της πυγμαχίας, ο Κώστας Κρίσπης και ο προπονητής του, λίγες μέρες μετά. Φαίνεται πως η ζωή του Κρίσπη έκρυβε κάποιο ένοχο μυστικό, το οποίο του στοίχισε τελικά την ίδια του τη ζωή. Ο Αμυράς  όμως δεν αναλώνεται μόνο στην αφήγηση περί του ίδιου του εγκλήματος, αλλά, αντίθετα, περιπλέκει τα αίτια της δολοφονίας, εκθέτοντας στην αφήγησή του όλους τους περίπλοκους ακροβατικούς ελιγμούς που συνέβαιναν στη χώρα μας με τη ναζιστική Γερμανία και τις οικονομικές συμφωνίες κλήρινγκ. Ο αναγνώστης θα εκπλαγεί μαθαίνοντας τις σκοτεινές λεπτομέρειες για τις οικονομικές συμφωνίες που είχαν συνάψει μεγαλοεπιχειρηματίες στην Ελλάδα και τη ναζιστική Γερμανία με γνώμονα αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα.

 

Η πολιτική της εποχής ήταν το ίδιο μπλεγμένη. Ο συγγραφέας αναλύει επαρκώς τις συνέπειες και τον αντίκτυπο που είχε η υπογραφή της σύναψης συμφώνου της ναζιστικής Γερμανίας με τη Ρωσία, αλλά και την επιθετική πολιτική της Ιταλίας κατά της Ελλάδος. Επιπροσθέτως, όψεις της δικτατορίας του Μεταξά-στην οποία ο Αγραφιώτης διατρανώνει πολλές φορές τη σιωπηλή αντίθεσή του-αναδύονται ξεκάθαρα σε πολλές από τις σελίδες του βιβλίου. Οι άγριες διώξεις των κομμουνιστών, ο διαβολικός Μανιαδάκης, οι ενέργειες της εξωτερικής πολιτικής του ίδιου του Μεταξά, οι φανφαρονισμοί του καθεστώτος, η λειτουργία της αστυνομίας στα χρόνια της δικτατορίας, η καθημερινή ζωή στην Αθήνα του Μεταξά τις παραμονές του Δευτέρου Παγκοσμίου, όλα αυτά είναι όψεις που διαφαίνονται στις σελίδες του βιβλίου, του πιο ιστορικού ίσως από όλα όσα συνέγραψε ως τώρα ο Αμυράς.

 

Ένα πράγμα είναι σίγουρο, ότι ο Αγραφιώτης θα καταφέρει να εξιχνιάσει το έγκλημα που του αναθέτουν και αυτή τη φορά. Όπως είναι επίσης βέβαιο ότι πάντοτε θα διαβάζουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τις αστυνομικές περιπέτειες του τόσο συμπαθούς αυτού ντετέκτιβ, του Νίκου Αγραφιώτη.

Προσωπικό αρχείο Αρχηγού ΕΔΣ Στρατηγού Ναπολέοντος Ζέρβα, περιόδου 1942-1944, εκδ. Βεργίνα

 

Σε μία πολυτελή έκδοση για τους κάθε λογής ιστοριόφιλους, ιστοριοδίφες, αλλά και τους ιστορικούς, προβαίνουν οι εκδόσεις Βεργίνα,  εκδίδοντας ανέκδοτο ως τώρα υλικό από το προσωπικό αρχείο του μεγάλου στρατηγού της Εθνικής Αντίστασης, Ναπολέοντα Ζέρβα. Τα έγγραφα από το προσωπικό αρχείο του μεγάλο στρατηγού παραχωρούνται από το Πολεμικό Μουσείο, ενώ το κείμενο στην αρχή του βιβλίου, ένα κείμενο που αναλύει εν συντομία την ιστορική δράση του Ζέρβα, ανήκει στον ιστορικό Ιωάννη Β. Αθανασόπουλο, ο οποίος είναι και Επιστημονικός Σύμβουλος του πολεμικού μουσείου. Έναν πρόλογο και μία εισαγωγή γράφουν επίσης ο Στρατηγός και Ακαδημαϊκός Δημήτρης Σκαρβέλης και ο ιστορικός Θεοφάνης Βλάχος, ενώ έναν σύντομο χαιρετισμό απευθύνει ο Πρόεδρος του Πολεμικού Μουσείου Αναστάσιος Λιάσκος.

 

Ο Ναπολέων Ζέρβας (1891-1957),  υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες μορφές του αντιστασιακού αγώνα κατά των Γερμανών μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη. Ο Ναπολέων Ζέρβας υπήρξε ο ιδρυτής και ο αρχηγός του ΕΔΕΣ (Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Στρατός), της μεγαλύτερης αντιστασιακής οργάνωσης μαζί με τον ΕΛΑΣ (Εθνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός). Το εισαγωγικό στο βιβλίο κείμενο του Αθανασόπουλου περιλαμβάνει την ιστορία ίδρυσης του ΕΔΕΣ και την κοινή δράση του με τον ΕΛΑΣ στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, τον Νοέμβριο του 1942, τη συνεργασία του με τους Άγγλους, αλλά και την αποστράτευσή του το 1945.

 

Η μεγαλύτερη έκταση του βιβλίου καλύπτεται από μεγάλες και ευκρινείς φωτογραφίες εγγράφων από το προσωπικό αρχείο του μεγάλο στρατηγού. Τα έγγραφα αυτά αφορούν επιστολές του ίδιου του Ζέρβα, καταστάσεις ανταρτών, αποφάσεις του Κοινού Γενικού Στρατηγείου, τηλεγραφήματα, προκηρύξεις, διαταγές και διάφορα άλλα. Το βιβλίο περιλαμβάνει επίσης και πολλές ασπρόμαυρες φωτογραφίες-ντοκουμέντα της εποχής, οι περισσότερες με τον ίδιο τον Ζέρβα.

 

Όπως είναι λογικό, η αξία της παρούσας έκδοσης από ιστορικής απόψεως είναι εξαιρετικά μεγάλη, αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για ένα απάνθισμα ντοκουμέντων άμεσων ιστορικών πηγών, των οποίων τη γνησιότητα ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει. Επιπροσθέτως, τα έγγραφα αυτά απλά παρατίθενται, δίχως να σχολιάζονται, οπότε η έκδοση δεν μεροληπτεί υπέρ καμίας εκ των δύο αντίθετων πλευρών του Εμφυλίου, της «Δεξιάς» και της Αριστεράς», κάτι εξαιρετικά σημαντικό αν λάβουμε υπόψη μας ότι τα περισσότερα βιβλία έμμεσης ή άμεσης ιστορίας τα οποία αφορούν την περίοδο του Εμφυλίου εντάσσεται σε μία εκ των δύο πλευρών, αλλοιώνοντας έτσι, έστω και αθέλητα, την ιστορική αλήθεια.

 

Από τέτοιες εκδόσεις, επομένως, έχει απόλυτη ανάγκη η ιστοριογραφική παραγωγή της χώρας μας, προκειμένου να φωτιστούν τα γεγονότα μιας περιόδου τόσο φορτισμένης και διχασμένης πολιτικά, που αποτελεί μέχρι και σήμερα πεδίο διαμάχης πολλών έγκριτων ιστορικών σχετικά με το πώς ακριβώς έλαβαν χώρα τότε τα εκάστοτε γεγονότα.

Αχμέτ Ουμίτ, Η χώρα των χαμένων θεών, εκδόσεις Πατάκη

 

Θεωρώ ότι η γείτονα χώρα έχει μεγάλη λογοτεχνική παράδοση με πολύ αξιόλογους συγγραφείς να βρίσκονται εν ζωή σήμερα, όπως ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Ορχάν Παμούκ, αλλά και η Αγγλοτουρκάλα Ελίφ Σαφάκ, χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τους μεγάλους Τούρκους λογοτέχνες που δεν βρίσκονται πια εν ζωή, όπως τον Σαμπαχατίν Αλή ή τον Γιαλσίν Κεμάλ. Ένας ακόμη εξαιρετικός συγγραφέας στη σημερινή εποχή, κατά κύριο λόγο αστυνομικού τύπου μυθιστορημάτων, είναι ο Αχμέτ Ουμίτ.

 

Ακόμη κι αν κάποιος δεν έχει ανάμεσα στις πρώτες προτιμήσεις του την ανάγνωση της αστυνομικής λογοτεχνίας, όπως εγώ για παράδειγμα, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ενθουσιαστεί με τα βιβλία του συγκεκριμένου συγγραφέα, αφού αυτός πάντοτε καταφέρνει να συνδυάζει την καταιγιστική αστυνομική δράση με την παράθεση ιστορικών στοιχείων. Στο τελευταίο το πόνημα με τίτλο «Η χώρα των χαμένων θεών» ο Ουμίτ συνδυάζει άψογα όχι μονάχα την εξιχνίαση μίας σειράς στυγνών εγκλημάτων με την Ιστορία, αλλά, αυτή τη φορά, και με την Αρχαιολογία και τη Μυθολογία. Έτσι λοιπόν, το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε μεγάλο μέρος του αναγνωστικού κοινού.

 

Επιπροσθέτως, τη φορά αυτή, ο Ουμίτ επιλέγει να εγκαταλείψει το τόσο γνώριμο σκηνικό διεξαγωγής εγκλημάτων σε άλλα του μυθιστορήματα, την Κωνσταντινούπολη, και να τοποθετήσει τη νέα σειρά εγκλημάτων του στο σημερινό Βερολίνο. Κεντρική ηρωίδα αυτή τη φορά είναι μία Γερμανοτουρκάλα αστυνόμος, η Γιλντίζ Καράσου,  η οποία θα αναλάβει μαζί με τον πιστό της υπαστυνόμο Τομπίας Μπέκερ να εξιχνιάσει μία σειρά δολοφονιών η οποία σχετίζεται με τον βωμό της Περγάμου, ένα μνημείο απίστευτου κάλλους από την Τουρκία, που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο. Έτσι ο συγγραφέας αδράττει τη ευκαιρία να μας ξεναγήσει και στα αρχαιολογικά μνημεία του Βερολίνου.

 

Θύμα του σατανικού δολοφόνου είναι ο τουρκικής καταγωγής Τζεμάλ Ολμέζ, σύντομα όμως θα ακολουθήσουν οι φόνοι κι άλλων μελών της ίδιας οικογένειας. Όλοι τους σχετίζονται με μυθολογικές αναφορές και με τον ίδιο τον Δία, τον πατέρα των Θεών. Ποιος κρύβεται από πίσω; Έχει η υπόθεση σχέση με τους νεοναζί, είναι προϊόν ψυχοπαθών, ή αποτελεί μέρος μιας παλιάς ενδοοικογενειακής διαμάχης;

 

Το βιβλίο επικεντρώνεται αποκλειστικά στις έρευνες της αστυνομικού. Οι σελίδες του, όμως, διανθίζεται με σύντομες παραβολές, ανάμεσα στα κεφάλαια που εξελίσσουν την κυρίως ροή της υπόθεσης, στην ελληνική μυθολογία. Διότι τελικά, η αιματοβαμμένη ελληνική μυθολογία θα είναι το κλειδί για την εξιχνίαση αυτής της τόσο περίεργης υπόθεσης.

 

Ο συγγραφέας εντάσσει με έξυπνο τρόπο στη υπόθεση του βιβλίου του αναφορές στα σύγχρονα προβλήματα της Γερμανίας, όπως την ένταξη στην κοινωνία των Τούρκων μεταναστών και την άνοδο των ακροδεξιών νεοναζί. Η αλλαγή του σκηνικού από τον Ουμίτ, σε σχέση με όσα είχαμε συνηθίσει να διαβάζουμε από αυτόν μέχρι τώρα είναι καλοδεχούμενη και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ένα από τα καλύτερα και τα πιο πρωτότυπα που έγραψε ποτέ.