Ryan Gingeras, Οι τελευταίες μέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, 1918-1922, εκδ. Αλεξάνδρεια

 

Ένα αναλυτικό χρονικό, βασισμένο και σε αληθινές μαρτυρίες που ανατέμνει το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, 1918-1922

 

            Όλοι μας γνωρίζουμε για το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά τους κλυδωνισμούς που επέφερε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος σε όλες τις παραπαίουσες αυτοκρατορίες της εποχής, λίγοι από εμάς, όμως, γνωρίζουν πως ακριβώς συνέβη αυτό και πόσο δύσκολα ήταν εκείνα τα χρόνια, όχι μόνο για τις μειονότητες που ζούσαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά και για τους ίδιους τους Τούρκους.

Η διαδικασία αυτή υπήρξε αρκετά χρονοβόρα, αφού μπορούμε να πούμε ότι διήρκεσε τουλάχιστον πέντε χρόνια, αν λάβουμε υπόψη μας ότι η ανακήρυξη της τουρκικής δημοκρατίας έγινε στις 23 Οκτωβρίου του 1923, πέντε, περίπου, χρόνια μετά από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και της υπογραφής της συνθήκης των Βερσαλίων στις 28 Ιουνίου 1919.

Το εν λόγω βιβλίου του Ράιν Τζιντζέρας, καθηγητή στο Τμήμα Υποθέσεων Εθνικής Ασφαλείας της Ναυτικής Σχολής Μεταπτυχιακών Σπουδών στην Καλιφόρνια, με τίτλο «Οι τελευταίες μέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, 1918-1922» εστιάζει σε αυτήν ακριβώς την περίοδο , την τόσο ταραγμένη όχι μόνο για την καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Ευρώπη, αλλά και για μεγάλα τμήματα του κόσμου, όπως, για παράδειγμα την περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Συνήθως οι Έλληνες αναγνώστες συσχετίζουν την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μόνο σε ό,τι σχετίζεται άμεσα με τους ελληνικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τους Αρμένιους, των οποίων η γενοκτονία είναι ευρέως γνωστό και τεκμηριωμένο ιστορικά γεγονός. Λησμονούμε, όμως, ότι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ζούσαν και ένα σωρό άλλες μειονότητες πλην της ελληνικής και της αρμενικής, όπως Λεβαντίνοι, Εβραίοι, Άραβες, Κούρδοι, Τσερκέζοι και πολλοί άλλοι. Όλοι αυτοί έκαναν ακόμα πιο περίπλοκο το πρόβλημα διανομής των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Άραβες και οι Κούρδοι, ειδικά, αποτέλεσαν και τις πιο προβληματικές μειονότητες, σε ό,τι αφορά τη μετάβαση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην τουρκική δημοκρατία και του τουρκικό έθνος, κυρίως επειδή στις περιοχές αυτές τα συμφέροντα των μεγάλων αποικιακών δυνάμεων- κυρίως της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας- ήταν πολλά και αλληλοσυγκρουόμενα. Ο Τζιντζέρας στο βιβλίο του ασχολείται εκτενώς και με το ζήτημα της αραβικής αφύπνισης την ίδια χρονική περίοδο και με τα προβλήματα που ανέκυψαν σχετικά με το εάν θα ίδρυαν και οι Άραβες ένα δικό τους κράτος στα πρώην εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή.

Φυσικά, ο κόσμος της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δε ήταν μόνον ο στρατιωτικός και μεταρρυθμιστής Μουσταφά Κεμάλ, αλλά και ένα σωρό άλλα, όπως οι Νεότουρκοι, οι βιαιοπραγίες κατά των μειονοτήτων από τους Νεότουρκους, η παρακμή του σουλτανικού θεσμού, η ανάγκη εκσυγχρονισμού της αυτοκρατορίας, τα αντικρουόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, οι επιδιώξεις των μειονοτήτων, οι μεγάλοι χριστιανικοί πληθυσμοί στη Μικρά Ασία και οι μουσουλμάνοι στα Βαλκάνια, η γενικότερη βία, ο λιμός και η ανασφάλεια κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η κομμουνιστική επανάσταση του 1917 στη Ρωσία κτλ. Όλα αυτά αποτέλεσαν περίπλοκες συνισταμένες σα αυτό που αποκαλούμε «Ανατολικό Ζήτημα», ένα θέμα που είχε προκύψει τον 19^ο αιώνα σχετικά με την τύχη των εδαφών της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν ακριβώς όλα αυτά που καθυστέρησαν τη λύση του και άφησαν πίσω τους ανοιχτές πληγές.

Ο Τζιντζέρας, μέσα από τα έξι εκτενή κεφάλαια του βιβλίου του, παρουσιάζει τα γεγονότα με χρονολογική σειρά και παραθέτει και πολλές μαρτυρίες τόσο Οθωμανών μουσουλμάνων, όσο και μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, φωτίζοντας όλες τις πλευρές του θέματος.

Το βιβλίο συμπληρώνει μία κατατοπιστική για τον αναγνώστη εισαγωγή, έγχρωμες εικόνες στη μέση του βιβλίου, πολλοί χάρτες που βοηθούν στην ανάγνωση, καθώς και οι απαραίτητες σημειώσεις, η βιβλιογραφία, οι ευχαριστίες και το σύντομο ευρετήριο.

Ειρήνη Μαλάμου, Ανάμεσα σε δυο Θεούς, εκδ. Μίνωας

 

 

Ένα βιβλίο-έκπληξη, που δεν είναι αυτό που περιμένεις…

 

            Ένα μυθιστόρημα εποχής-έκπληξη, εξαιρετικά καλογραμμένο, με μεγάλο σασπένς στην υπόθεση και με πολλές ιστορικές πληροφορίες από έγκυρες πηγές συγγράφει η Ειρήνη Μαλάμου, συγγραφέας τριών μυθιστορημάτων έως τώρα, του μυθιστορήματος με τίτλο «Το μαύρο νυφικό», «Ο χρησμός της κουκουβάγιας» και του βιβλίου για το οποίο θα μιλήσουμε εδώ το «Ανάμεσα σε δυο Θεούς». Πρόκειται για ένα πολυδιάστατο, πολυεπίπεδο και περίπλοκο στη σύλληψή του πόνημα που αξίζει την προσοχή μας. Ο αναγνώστης σίγουρα μπορεί να πραγματοποιήσει πολλαπλές αναγνώσεις τόσο από ιστορική, λογοτεχνική, αστυνομική, όσο και κοινωνική σκοπιά στις τρεις παράλληλες ιστορίες που απαρτίζουν το βιβλίο και ενώνονται τελικά σε μία προς το τέλος του πονήματος.           

Μία αινιγματική γυναίκα, η Άννα Βραχωρίτη, πρώην ιδιωτική ντετέκτιβ, ανύπαντρη με έναν μεγάλο γιο και σκιώδες παρελθόν, πηγαίνει στα Τρίκαλα προκειμένου να ερευνήσει μία δική της υπόθεση κληρονομιάς που αφορά ένα ερειπωμένο κονάκι στη θεσσαλική ύπαιθρο των Τριακάλων. Εκεί θα συναντήσει τον ιστορικό και καθηγητή Νάσο Βυρώνη, του οποίου το παρελθόν σχετίζεται με τον δικό της με κάποιον μυστηριώδη τρόπο που δεν γνωρίζει. Η επίσκεψη αυτή, όμως, λαμβάνει χώρα σε μία εξαιρετικά άτυχη για τον θεσσαλικό κάμπο στιγμή: στις 4 Σεπτεμβρίου του 2023, οπότε και ο θεσσαλικός κάμπος πλημμύρησε προκαλώντας τεράστιες καταστροφές και αφήνοντας πίσω του 17 νεκρούς. Οι δυο τους θα μείνουν αποκλεισμένοι στο κονάκι με το σκοτεινό παρελθόν και ο αποκλεισμός τους αυτός θα τους δώσει την ευκαιρία να ξεδιαλύνουν το απώτερο παρελθόν τους, στο οποίο πρωταγωνιστούν ο Παναγής και ο Χασάν.

Ο Παναγής είναι ένας κολίγας του θεσσαλικού κάμπου που θα έχει την ατυχία να χάσει την οικογένειά του. Θα καταφύγει στην πόλη των Τρικάλων, όπου θα μαθητεύσει ως ράφτης , ώσπου να βρει και πάλι τον δικό του δρόμο που θα τον οδηγήσει πίσω στα τσιφλίκια και στην χαμένη από χρόνια αίσθηση της ελευθερίας του.

Ο Χασάν, από την άλλη, Τούρκος από την Άγκυρα με απώτερη ρωμαίικη  καταγωγή θα καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη όπου θα προσπαθήσει να χαράξει μία νέα πορεία προκειμένου να γλιτώσει από την ασφυκτικά προβλέψιμη ζωή που έχει σχεδιάσει ο πατέρας του για αυτόν. Με τυχοδιωκτικές κινήσεις θα αναρριχηθεί στα υψηλότερα κλιμάκια της οθωμανικής εξουσίας και θα βρεθεί, δίχως να το θέλει, στην Κόνιτσα και μετά στα Τρίκαλα, όπου θα διεκδικήσει το δικό του μερίδιο στην ευτυχία, προσπαθώντας να συμβιβάσει τα θέλω του με τις οικογενειακές υποχρεώσεις.

Ποιο είναι το κοινό σημείο μεταξύ του Χασάν και του Παναγή; Τι κρύβει το σκοτεινό παρελθόν της Άννας και ποια είναι τελικά η σχέση της με τον Νάσο; Ήρωες που ακροβατούν ανάμεσα σε δυο θεούς, σε δύο θρησκείες, ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει τους, στο καλό και το κακό, στην έχθρα και τη φιλία, στην υποταγή και την εξουσία, στο φως και το σκοτάδι.

 Η Ειρήνη Μαλάμου πλέκει με εξαιρετική μαεστρία τον μίτο των τριών αυτών ιστοριών προσδίδοντας στο έργο της αφενός ιστορική διάσταση-εκείνης της ιστορίας των κολίγων του θεσσαλικού κάμπου, αλλά και της ιστορίας της θεσσαλικής γης από την ελληνική επανάστασης έως και την ένωσή της με την Ελλάδα το 1881-, αστυνομική- ποιο μυστήριο κρύβεται τελικά πίσω από την μερική «αμνησία» από την οποία υποφέρει η Άννα και πως συνδέεται η ύπαρξη και το παρελθόν της με τον Νάσο;-αλλά και κοινωνική. Πιο συγκεκριμένα τη συγγραφέα φαίνεται να απασχολούν πάγια πανανθρώπινα ερωτήματα σχετικά με τις θρησκείες, τις σχέσεις μεταξύ των αλλοθρήσκων, την ηθική, αλλά και την ανηθικότητα που δεν γνωρίζει σύνορα ανάμεσα  σε διαφορετικές θρησκείες και φιλές, την πίστη, τη φιλία, τον έρωτα και το καθήκον προς την οικογένεια.  Συν τοις άλλοις, αξιοπρόσεκτη είναι η δομή του μυθιστορήματος με τη συνεχή εναλλαγή μεταξύ των τριών ιστοριών που κορυφώνει την αγωνία του αναγνώστη.

Η Ειρήνη Μαλάμου δημιουργεί μία μεγαλειώδη οικογενειακή σάγκα μέσα από την περίτεχνη  ύφανση πολλών διαφορετικών συνισταμένων και δράττεται της ευκαιρίας να συνδυάσει την αφήγηση περί της ιστορίας των κολίγων του θεσσαλικού κάμπου και των εξαιρετικά  δύσκολων συνθηκών της ζωής τους τον 19^ο αιώνα, αλλά και της πρόσφατης κακοκαιρίας Ντάνιελ που έπληξε την περιοχή και δεν έχει δώσει ακόμη το παρόν-απ’ όσο γνωρίζω- στη νεοελληνική λογοτεχνία.

Θανάσης Τριανταφύλλου,...τρεις Κυριακές, Δευτέρα μία..., εκδ. επίκεντρο

 

Οι ανθρώπινες τραγωδίες και τα ατυχήματα πάντα ενέπνεαν τους λογοτέχνες, ακόμη και εκείνες που συνέβησαν πιο πρόσφατα, όπως η τραγωδία στο Μάτι της Αττικής στις 23 Ιουλίου 2018 που στοίχισε τη ζωή σε 104 συνανθρώπους μας.

Αυτή η τραγική στιγμή για τον ελληνισμό ενέπνευσε και τον συγγραφέα και μαθηματικό Θανάση Τριανταφύλλου και τον απασχολεί στο βιβλίο του, μαζί με πολλά άλλα και ποικίλα θέματα. Το βιβλίο του έχει τίτλο «…τρεις Κυριακές, Δευτέρα μία…» και αποτελεί περισσότερο πένα μυθιστόρημα ιδεών, παρά ένα μυθιστόρημα γεγονότων.

Ο Θανάσης Τριανταφύλλου είναι γεννημένος στη Λάρισα το 1950 και είναι απόφοιτος του μαθηματικού τμήματος του ΑΠΘ και, πλέον, συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Το «…τρεις Κυριακές, Δευτέρα μία…» δεν είναι το πρώτο βιβλίο που εκδίδει, καθώς έχει ασχοληθεί πολλάκις μέχρι τώρα με τη μαθηματική λογοτεχνία. Συγκεκριμένα έχει εκδώσει άλλα τρία βιβλία, τα «Μαθηματικά και Λογοτεχνία», «Οι αριθμοί και άλλες μαθηματικές ψηφίδες στο έργο του Οδυσσέα Ελύτη» και «”Αμήχανο” Βλέμμα». Τα τρία αυτά του πονήματα έχουν σχέση με τον κόσμο των μαθηματικών, όπως και το «…τρεις Κυριακές, Δευτέρα μία…» για το οποίο θα μιλήσουμε εδώ.

Ενώ, λοιπόν, τα τρία πρώτα πονήματα του συγγραφέα εντάσσονται περισσότερο στον χώρο του δοκιμίου, με το νέο του πόνημα ο Τριανταφύλλου συνδυάζει τη μαθηματική λογοτεχνία με τη λογοτεχνία ιδεών και το μυθιστόρημα για πρώτη φορά.

Η υπόθεση του βιβλίου είναι απλή: έξι φίλοι-τρία ζευγάρια- αποφασίζουν να επισκεφθούν το ορεινό και χιονισμένο Πήλιο τον χειμώνα του 2018. Στο ξενοδοχείο όπου μένουν γνωρίζουν ένα ακόμη ζευγάρι ομοφυλόφιλων και μορφωμένων ηλικιωμένων ανδρών και έτσι η παρέα τους μεγαλώνει. Η παρέα (Δημήτρης-Ιόλη, Άθως και Μπιλ, Βίκτωρας και Άννυ, Υβ και Υβόννη) συναντιέται στο σαλόνι και την τραπεζαρία του ξενοδοχείου και διεξάγει ενδιαφέρουσες συζητήσεις ποικίλης θεματολογίας, -π.χ. για τον ζωγράφο Θεόφιλο, για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, για την ιστορία ενός ερειπωμένου ξενοδοχείου της περιοχής, για ξένη λογοτεχνία και κινηματογράφο, για ποίηση και για πολλά άλλα,-αλλά το αποφασισμένο τους τριήμερο της επίσκεψης γίνεται τελικά πενθήμερο, καθώς αποκλείονται εκεί λόγω της πυκνής χιονόπτωσης. Καθώς κάποιοι από την παρέα είναι μηχανικοί, καθηγητές στο Πολυτεχνείο ή μαθηματικοί, -ο Υβ, ο Άθως και ο Δημήτρης-οι συζητήσεις παίρνουν πολλές φορές μαθηματική τροπή. Δύο από τους συνδαιτυμόνες, όμως,- η Ιόλη και ο Μπιλ- ασχολούνται με τη λογοτεχνία και την τέχνη, οπότε συχνά η λογοτεχνία, η τέχνη και ο κινηματογράφος δίνουν το παρόν στις συζητήσεις τους. Οι οκτώ της παρέας παρουσιάζουν τελικά πολλά κοινά, κοινές αναμνήσεις στη Μπαζανσόν της Γαλλίας, αλλά έχουν και κοινά ενδιαφέροντα. Όταν λήγει ο αποκλεισμός, η παρέα συνεχίζει τις συναντήσεις της στην Αθήνα και η φιλία της «παρέας των οκτώ» συνεχίζεται. Μία από τις κοινές αυτές συναντήσεις λαμβάνει χώρα στο Μάτι της Αττικής, όπου ένα ζευγάρι από τα παραπάνω διατηρεί εξοχικό. Και εκεί θα τους βρει η τραγωδία η οποία θα στοιχίσει τη ζωή σε ένα μέλος της παρέας…

Τα παραπάνω εξιστορούνται στο πρώτο μέρος του βιβλίου, το οποίο αφιερώνει τον μεγαλύτερο χώρο στις συζητήσεις που διεξάγονται μεταξύ της παρέας. Το δεύτερο μέρος  του βιβλίου πραγματοποιεί μία αναδρομή στις ευτυχισμένες μέρες ενός από τα ζευγάρια και φυσικά και πάλι στις, ποικίλης θεματολογίας, συζητήσεις τους. Κεντρική θέση στη θεματολογία των συζητήσεων κατέχει το ζήτημα των τέλειων αριθμών που θίγεται πολλαπλώς από την παρέα.

Στο μυθιστόρημα αυτό, ο αναγνώστης δεν θα έχει μεν έντονη περιέργεια για να δει τι γίνεται παρακάτω, αλλά θα αποκτήσεις γνώσεις για διάφορα θέματα και, ιδίως, αν είναι μαθηματικός, θα εντρυφήσει και στο είδος της μαθηματικής λογοτεχνίας με ακόμη περισσότερη ευχαρίστηση. Οι υποσημειώσεις του βιβλίου είναι άφθονες και κατατοπίζουν τον αναγνώστη στη θεματολογία που συζητούν οι φίλοι-πρωταγωνιστές του βιβλίου.

Έφη Μόρδου, Πρώτη φορά μαμά, εκδ. γραφή

 

 

Το να διαβεί κάποιος το κατώφλι της μητρότητας -ή και της πατρότητας αντίστοιχα-να γίνει, δηλαδή, γονιός, είναι, αναντίρρητα, μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές που θα βιώσει κάποιος άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του-για να μην πούμε η μεγαλύτερη. Φυσικά αυτό ισχύει μόνο για την πρώτη φορά που γίνεται κάποιος γονέας, μετά όλα είναι γνωστά- και κατά συνέπεια μοιάζουν ευκολότερα  στα μάτια μας.

 Για αυτήν ακριβώς την πρώτη φορά που γίνεται κάποια μαμά έρχεται να μας μιλήσει με πηγαίο χιούμορ, αστείρευτη ενέργεια και καλή διάθεση η Έφη Μόρδου. Η Έφη Μόρδου δεν είχε σκοπό να γίνει συγγραφέας. Δεν ήταν κάτι που ονειρευόταν από μικρή. Αυτό το βιβλίο, όμως, της προέκυψε αφότου έζησε την εμπειρία της μητρότητας. Όπως μας λέει στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου της, όταν έγινε «Πρώτη φορά μαμά» το 2015, μία τυχαία συνάντηση με έναν πρώην συνάδελφο που θα γινόταν και αυτός πατέρας και ζήτησε τις συμβουλές της, την έκανε να σκεφθεί να φτιάξει ένα προσωπικό ιστολόγιο προκειμένου να αναρτήσει εκεί τις εμπειρίες της από την πρόσφατη γέννηση της κόρης της. Όπως  η ίδια μοιράζεται μαζί μας, έχει έμφυτη μία αγάπη για… λίστες, οπότε ήθελε έναν χώρο στον οποίο να μπορεί να αναρτήσει τις συμβουλές της και να μοιραστεί όλη αυτή τη συμπυκνωμένη γνώση που είχε αποκτήσει με την πρόσφατη καταλυτική εμπειρία της γέννας και της πατρότητας. Και όλα αυτά φυσικά με σκοπό να βοηθήσει τους νέους υποψήφιους γονείς.

Κακά τα ψέματα, όσοι από εμάς είμαστε γονείς γνωρίζουμε πολύ καλά πως όσα πράγματα κι αν μας πουν οι παλιότεροι και οι πιο έμπειροι, όσο πολλά κι αν γνωρίζουμε για το θέμα αυτό, ό, τι κι αν διαβάσουμε, στην πραγματικότητα ποτέ δεν είμαστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο, το να γίνουμε δηλαδή μητέρα ή πατέρας. Όποιος το έχει ζήσει καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοώ. Δεν υπάρχει, δηλαδή, περίπτωση να γίνει κάποιος γονιός και να μην αισθανθεί ότι ολόκληρη η ζωή του έρχεται τούμπα, αποκλείεται να μην υπάρξει κάτι που θα τον ξαφνιάσει.

Η Έφη μας λέει πολλά για το θέμα της γονεϊκότητας στο βιβλίο της. Καταθέτει τη δική της προσωπική εμπειρία σχετικά με τον τοκετό, την εγκυμοσύνη, τις πρώτες στιγμές με το μωρό στο σπίτι, τον θηλασμό, τα terrible tows, την πρώτη φορά του παιδιού στο σχολείο, το bulling, τις διακοπές με το παιδί  και ένα σωρό άλλα θέματα ανατροφής και στάσης ζωής στο θέμα της γονεϊκότητας, παραδέχεται, όμως, ευθέως, ότι αυτά που γράφει δεν είναι παρά οι δικές της προσωπικές απόψεις για τα εν λόγω επίμαχα ζητήματα, αυτά που δοκίμασε και της βγήκαν σε καλό και αυτά που η ίδια θεωρεί καλά για τα παιδιά της.  Αλλά, όπως γράφει, υπάρχουν σχεδόν πάντα για κάθε ζήτημα που σχετίζεται με τα παιδιά, δύο εντελώς αντίθετες, μεταξύ τους, απόψεις. Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος στο τι θα ακολουθήσουμε, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, όμως, είναι να ακολουθούμε το ένστικτό μας. Αυτή είναι και η καλύτερη, θεωρώ, συμβουλή, που περιέχει το βιβλίο. Να ακούμε τους άλλους, να συλλέγουμε και να μαθαίνουμε από τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους, αλλά, αντί να ακολουθούμε τυφλά υποδείξεις, να τις φιλτράρουμε και να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας.

Στα θετικά του βιβλίου συγκαταλέγεται το γεγονός ότι η συγγραφέας αποφεύγει τον στείρο διδακτισμό και αρκείται στο να διδάσκει, πολλές φορές, τους αναγνώστες της μέσα από την αφήγηση αστείων και χιουμοριστικών εμπειριών που είχε η ίδια και μας αφηγείται εδώ σε πρώτο ενικό και πληθυντικό πρόσωπο με άφθονο χιούμορ. Αυτές ακριβώς οι ιστορίες είναι που κάνουν το βιβλίο της να ακροβατεί μεταξύ του δοκιμίου και του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος, κάνοντάς το έτσι, πολύ περισσότερο ευανάγνωστο από άλλα σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα βιβλία.

Η Μόρδου δεν διστάζει να καταρρίψει και πολλούς από τους εξαιρετικά διαδεδομένους μύθους σχετικά με την εγκυμοσύνη, τη γέννα και τα μωρά γενικότερα, όπως για παράδειγμα την άποψη ότι αν έχουμε ζώο στο σπίτι όταν γεννηθεί το μωρό, θα πρέπει να φοβόμαστε ότι αυτό θα του κάνει κάποια στιγμή κακό. Γράφει, λοιπόν, η ίδια για τον γάτο της τον Ερνέστο και τη νεογέννητη κορούλα της τη Δανάη:

«Ο Ερνέστο δεν της επιτέθηκε ούτε μία φορά, δεν της αγρίεψε ποτέ, όσο και να τον τραβολογούσε, δεν την έχει δαγκώσει, γρατζουνίσει, κατασπαράξει. Είναι πολύ όμορφο και υγιές να μεγαλώνουν τα παιδιά με κατοικίδια. Μαθαίνουν ν’ αγαπάνε, μαθαίνουν να μοιράζονται, μαθαίνουν να προστατεύουν. Οι μαμάδες, από την άλλη, σίγουρα μαθαίνουν να χαλαρώνουν. Αν έχετε ζωάκι και περιμένετε παιδί, μην ακούτε καμία Κασσάνδρα. Κι αν δεν έχετε και σκέφτεστε να αποκτήσετε, just do it!»

Παράλληλα, το βιβλίο «ακουμπά» τη σύγχρονη επικαιρότητα στα σημεία που η συγγραφέας θίγει θέματα όπως η ομοφυλοφιλία, η πρόσφατη πανδημία του κορονοϊού, αλλά και το ατύχημα στα Τέμπη. Εν κατακλείδι, εμπειρικές και χρήσιμες συμβουλές, αστεία στιγμιότυπα που θα σας κάνουν να γελάσετε, καμιά φορά μέχρι δακρύων, γλώσσα μεστή και σαφής που καθιστά το κείμενο ευκολοδιάβαστο και μεγάλη θεματική ποικιλία, όλα αυτά είναι που κάνουν το βιβλίο της Έφης Μόρδου μία καλή αναγνωστική πρόταση για όλους: για αυτούς που θα γίνουν γονείς, οπότε και χρειάζονται, αναντίρρητα, συμβουλές, για αυτούς που έχουν μικρά παιδιά, οι οποίοι θέλουν να πλουτίσουν τις σχετικές με την γονεϊκότητα γνώσεις  τους, για αυτούς που είναι πολύ νέοι και όλο αυτό φαντάζει κάτι πολύ μακρινό για αυτούς, αλλά θέλουν να ξέρουν τι τους περιμένει κάποτε, αλλά και, τέλος, για όλους εμάς που τα παιδιά μας μεγάλωσαν και θέλουμε να θυμηθούμε και να αναπολήσουμε τις ευτράπελες και αγαπημένες στιγμές που ζήσαμε όταν ήταν μικρά!