Νίκος Γιαννόπουλος, 21 ιστορίες για το 1821, γνωστά και άγνωστα γεγονότα του αγώνα, εκδ. Μεταίχμιο

 

Ο συγγραφέας και ιστορικός Νίκος Γιαννόπουλος είναι γνωστός για τις πολλαπλές ιστορικές του συγγραφές και την πολύπλευρη ιστορική του δράση, κυρίως ως διευθυντής σύνταξης στις εκδόσεις Περισκόπιο, ως σύμβουλος στη βραβευμένη τηλεοπτική σειρά «Μηχανή του Χρόνου» και ως σεναριογράφος-σύμβουλος για τη σειρά ντοκιμαντέρ «’21-Η Επανάσταση των Ελλήνων». Έχει γράψει πολλά ιστορικά βιβλία και εργάζεται ως καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ αρθρογραφεί και στο περιοδικό «Ιστορία Εικονογραφημένη».

Το 1821 συμπεριλαμβανόταν πάντοτε ανάμεσα στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα, αφού έχει συγγράψει, μεταξύ άλλων, τα βιβλία «1821: Οι μάχες των Ελλήνων για την ελευθερία» και «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Η κορυφαία φυσιογνωμία του Αγώνα για την Ελευθερία». Το εν λόγω πόνημά του έχει εκλαϊκευμένο χαρακτήρα και απευθύνεται πρωτίστως στο ευρύ κοινό, βασίζεται, όμως, σε ενδελεχή έρευνα ιστορικών πηγών από πλευράς του συγγραφέα. Ο αποσπασματικός του χαρακτήρας, είκοσι μία ιστορίες του 1821 χωρισμένες σε μικρά ευκολοδιάβαστα κεφάλαια το καθιστά, επίσης, εύκολο ανάγνωσμα για όλους, και, φυσικά και για εφήβους και μαθητές. Αυτονόητο είναι δε ότι το εν λόγω πόνημα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως βοήθημα για το μάθημα της Ιστορίας στο σχολείο, τόσο στην έκτη δημοτικού, όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Τα μικρά αυτά κεφάλαια άπτονται ποικίλης θεματολογίας σχετικά με το 1821 και την Ελληνική Επανάσταση: ο αγωνιστής Νικηταράς και το άδοξο τέλος του, η μάχη της Κλείσοβας ως μία λησμονημένη εποποιία του Αγώνα στις 25 Μαρτίου 1826, η γνωστή πολιορκία του Μεσολογγίου και οι απανωτές αρνήσεις που έδωσαν στους Οθωμανούς στις προτάσεις τους για να τους παραδώσουν την πόλη, ο τρόπος με τον οποίο καθιερώθηκε τελικά η ελληνική σημαία μας κατά τη διάρκεια του Αγώνα, η διάλυση της πολιορκίας της Πάτρας και η υπονόμευση του Κολοκοτρώνη από την κυβέρνηση, ο μυστηριώδης θάνατος του Καραϊσκάκη και η διαβόητη βωμολοχία του, αλλά και όλων των αγωνιστών της εποχής, η άλωση της Τριπολιτσάς και η ευθύνη των αποτρόπαιων σφαγών, αλλά και ο λόγος για τον οποίο έγιναν αυτές, το μακάβριο τρόπαιο του Καραϊσκάκη με τα τουρκικά κεφάλια,  η γνωστή, δηλαδή, πυραμίδα της Αράχοβας, ο εκρηκτικός και σκοτεινός χαρακτήρας του Παπαφλέσσα, η αγάπη του για την εξουσία και ο αμφίσημος ρόλος του στην Ελληνική Επανάσταση, το κατά πόσον ο Ιμπραήμ ηττήθηκε στη ναυμαχία του Ναβαρίνου ή είχε ήδη ηττηθεί από τις ελληνικές δυνάμεις προτού έρθουν οι ξένοι στην επαναστατημένη Πελοπόννησο, η διάλυση του σώματος των γενιτσάρων το 1826 από τον σουλτάνο Μαχμούτ με αποτέλεσμα αυτοί να μην πολεμήσουν τελικά κατά των Ελλήνων, το κατά πόσον έλαβε χώρα ή όχι τελικά ο περίφημος χορός του Ζαλόγγου, αν ήταν ή όχι το 1821 η κατάλληλη στιγμή χρονικά για να ξεσηκωθεί το έθνος, για ποιον ακριβώς λόγο η Κρήτη, ενώ αγωνίστηκε σθεναρά, έμεινε εν τέλει, έξω από τα σύνορα του πρώτου ελληνικού κράτους, πως ακριβώς πυρπολήθηκε η τουρκική ναυαρχίδα από τον Κανάρη, ολόκληρο το προφίλ του διασημότερου ήρωα της Επανάστασης, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, το Ολοκαύτωμα της Νάουσας και, τέλος, η ερωτική σχέση του Δημήτριου Υψηλάντη στα χρόνια του ξεσηκωμού, η υπονόμευσή της από τον Ιωάννη Κωλέττη και το άδοξο τέλος της.

Εξίσου ενδιαφέρουσες, τέλος, είναι και οι παρατηρήσεις στις  οποίες προβαίνει ο συγγραφέας στον πρόλογο του βιβλίου του σχετικά με τις νέες ιστορικές θεωρήσεις για την Ελληνική Επανάσταση, οι οποίες δεν είναι πλέον, ευτυχώς, τόσο μονοδιάστατες και μονολιθικές όσο οι παλαιότερες.