Ένα μυθιστορηματικό κείμενο φιλοσοφικού και υπαρξιακού, κατά βάση, στοχασμού, καταθέτει στον λογοτεχνικό στίβο ο πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής Δημήτρης Τσεκούρας, ο οποίος σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στο ΑΠΘ με ειδίκευση στη Γλωσσολογία. «Η πόρτα» ήταν το πρώτο έργο του που είδε το φως, εν έτει 2019 και επανεκδίδεται φέτος από τις εκδόσεις Βακχικόν. Έχει γράψει επίσης το μυθιστόρημα «Ο εραστής του Ντεβ Μάρτιν» (2024, εκδόσεις Βακχικόν) και το θεατρικό έργο «Εννιά»(2025, εκδόσεις Βακχικόν).
«Η πόρτα» είναι ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο, ένα κείμενο βαθιού φιλοσοφικού στοχασμού που μας κάνει να στοχαστούμε πάνω στη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου και στην αγωνία που τρέφει κάθε ανθρώπινο ον για το αναπόφευκτο τέλος του, τον αμείλικτο, απόλυτο, όσο και αναπόφευκτο θάνατο. Η γραφή του Τσεκούρα είναι αρκετά ιδιόρρυθμη και ιδιαίτερη, η αφήγησή του διαθέτει ατμοσφαιρικότητα και ο τρόπος που χειρίζεται το θέμα του αρκετή πρωτοτυπία. Οι διάλογοι απουσιάζουν εντελώς από το παρόν πόνημα ως εκφραστικά μέσα και ο συγγραφέας μας περιγράφει τα γεγονότα μέσα από την αφήγηση του παντογνώστη αφηγητή ο οποίος παρακολουθεί προσεκτικά τον ήρωα και μας εξιστορεί τα γεγονότα της ζωής του.
Πρωταγωνιστής είναι ένας διανοούμενος πενηντάρης για τον οποίο η αλήθεια είναι ότι ο συγγραφέας δεν μας λέει και πολλά για τον ήρωά του, το παρελθόν, τη δουλειά του κτλ. Προφανώς σκοπίμως μας αφήνει στο σκοτάδι και δεν μας λέει πολλά για αυτόν. Και αυτό διότι προτιμά να επικεντρωθεί στο προκείμενο: στη δράση του ήρωά του στο παρόν και στην αλλόκοτη πράξη στην οποία αυτός προβαίνει, δηλαδή να ξηλώσει την πόρτα του διαμερίσματός του, αφήνοντάς το ανοιχτό και τον προσωπικό του χώρο εκτεθειμένο στα μάτια των οποιονδήποτε, αλλά και των υποψήφιων ληστών.
Γιατί, όμως, ο ήρωας αποφασίζει να κάνει κάτι τέτοιο; Αν και δεν είναι ακόμη η ώρα του πιστεύει ότι, αν το διαμέρισμά του δεν έχει πόρτα, τότε θα τον βρουν πιο εύκολα όταν πεθάνει ολομόναχος, σαν το σκυλί στο αμπέλι. Από τη μυρωδιά. Διότι είναι απολύτως σίγουρος πως κανένας δεν θα τον αναζητήσει.
Σε αντίθεση με τον ίδιο τον ήρωα, ο συγγραφέας επιλέγει να περιγράψει ενδελεχώς τον χώρο στον οποίο ζει ο ήρωάς του. Όλα τα αντικείμενο υποδηλώνουν τη μοναξιά του: ο καναπές που έχει πολύ καιρό να νιώσει γυμνό γυναικείο κορμί επάνω του, το τηλέφωνο που δεν χτυπά ποτέ, τα πολλά βιβλία, οι δίσκοι και οι ταινίες που γεμίζουν τον άπλετο χρόνο καθώς και το ημιτελές χειρόγραφο που δεν λέει να τελειώσει...
Η μοναξιά, ο φόβος, η κατάθλιψη, το άγχος φαίνονται να είναι στην ημερήσια διάταξη. Οι σχέσεις με τους γείτονες ή με οποιονδήποτε άλλον είναι εντελώς ανύπαρκτες. Ειδικά όταν ο ήρωας αποφασίζει να βγάλει και την πόρτα από το σπίτι του, τότε οι γείτονες αρχίζουν να τον αποφεύγουν ακόμη περισσότερο.
Εκτός από το σπίτι, ο συγγραφέας δεν παραλείπει να περιγράψει και τον ίδιο εκτενώς: ο ήρωάς μας μοιάζει με τον Δομίνικο Θεοτοκόπουλο στο πρόσωπο! Ο ίδιος όμως θα προτιμούσε να μοιάζει με τον Ιερώνυμο Μπος, τον δικό του αγαπημένο ζωγράφο.
Ο ήρώας μας, λοιπόν, βγάζει την πόρτα του διαμερίσματός του και περιμένει εναγωνίως να δει ποιος θα εισβάλει στο σπίτι του. Και μία μέρα, πράγματι, συμβαίνει το απρόοπτο! Ο εισβολέας, όμως, δεν είναι αυτός που ο ήρωάς μας περίμενε…
Ένα μυθιστόρημα υπαρξιακής αγωνίας που ακροβατεί ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.