Ντίνος Γιώτης, Αθήνα 2.0, εκδ.Βακχικόν

 

 

Ένα βιβλίο για τους εφήβους, γραμμένο στη γλώσσα και τα μέτρα τους

 

Ένα βιβλίο για τους νέους της εποχής μας, ένα βιβλίο το οποίο μπορεί να διαβαστεί τόσο από ενήλικες όσο και από εφήβους και μεγάλα παιδιά συγγράφει ο γνωστός λογοτέχνης Ντίνος Γιώτης μιλώντας στη γλώσσα των νέων. Το πόνημά του το ονομάζει «Αθήνα 2.0» μιας και είναι μία νουβέλα της οποίας η υπόθεση διαδραματίζεται στην αφιλόξενη αυτή μεγαλούπολη, τη Αθήνα.

Ο κεντρικός ήρωας ακούει στο παράδοξο και εντελώς σύγχρονο όνομα Daw, προφανώς παρατσούκλι. Πρόκειται για έναν νέο, του οποίου η ηλικία δεν προσδιορίζεται επακριβώς, υπονοείται, όμως, ότι διανύει την τρίτη δεκαετία της ζωής του.

Ο Daw μεγάλωσε σε μία προβληματική οικογένεια, με ένα πατέρα οικοδόμο που κακοποιούσε τη μητέρα του και με μία μάνα θρήσκα και υποταγμένη στον άντρα της, που υποφέρει σιωπηλά. Το όλο σκηνικό συμπληρώνει και μία γιαγιά που πάσχει από Αλτσχάιμερ και κατοικεί μαζί τους στο σπίτι. Ο Daw έχει και μία αδελφή, η οποία έφυγε από το σπίτι προκειμένου να βρει μία καλύτερη ζωή και να ξεφύγει από το τοξικό οικογενειακό περιβάλλον που δημιουργεί ο πατέρας του Daw στο σπίτι.

Το ίδιο φιλοδοξεί να κάνει και ο Daw. Να φύγει από το σπίτι και να βρει να μείνει σε έναν δικό του χώρο. Κάτι τέτοιο δεν είναι, όμως, εύκολο, αφού του λείπουν τα χρήματα. Έτσι αποφασίζει να δουλέψει ως ντελιβεράς σε πιτσαρία. Αλλά τα λεφτά που χρειάζονται δεν μαζεύονται… Έτσι, όταν ο Daw βρίσκει την ευκαιρία να προβεί σε παράνομες συναλλαγές, μετά από επαφές του με στοιχεία του υποκόσμου, δεν θα διστάσει να το κάνει προκειμένου να αυγατίσει γρηγορότερα το κομπόδεμά του. Οι κινήσεις του, βέβαια, αυτές εγκυμονούν κινδύνους, πόσο μάλλον όταν αποφασίζει να ξεγελάσει τους σκληροτράχηλους αυτούς ανθρώπους του υποκόσμου, γιατί, ως γνωστόν από την καθιερωμένη παροιμία, «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες».

Η νουβέλα του Ντίνου Γιώτη αποτελεί ένα σύγχρονο «κατηγορώ»  στη σύγχρονη κοινωνία των λίγων που τείνει να αγνοεί τις ανάγκες και τα όνειρα των νέων. Αδιάφοροι γονείς, κοινωνία ασυγκίνητη στις επιθυμίες των παιδιών για μια καλύτερη ζωή, δυσκολίες ανέλιξης και επιβίωσης, κυριαρχία των λίγων, οικονομικά προβλήματα, κακοποιητικά σπίτια, διαλυμένοι γάμοι και τοξικά οικογενειακά περιβάλλοντα. Υπάρχει, άραγε, λύση σε όλα αυτά;

Ο Ντίνος Γιώτης χρησιμοποιώντας τη γλώσσα, την αργκό και το ύφος των νέων, ρίχνει φως στον ψυχισμό και στις πιο μύχιες σκέψεις των νέων με αριστοτεχνικό τρόπο. Αυτών των νέων που δεν θα διστάσουν τελικά να παρανομήσουν προκειμένου να κερδίσουν μία καλύτερη ζωή, τη ζωή που ονειρεύονται. Η ίδια αυτή γλώσσα των νέων που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας γίνεται πολλές φορές ειρωνική, απόλυτη και κοφτερή σαν μαχαίρι, γεμάτη αιχμές, μια γλώσσα που περιέχει κρυφά παράπονα και μια διαρκή μομφή προς την κοινωνία.

«Υποθέτω ότι οι γέροι μου θα κοιμούνται μακάριοι, έχοντας κάνει μια πρόσκαιρη ανακωχή σε έναν ακήρυχτο πόλεμο που κρατάει χρόνια και θα βλέπουν όνειρα από ένα μέλλον που δεν θα έρθει ποτέ». Η παραπάνω φράση περικλείει όλη την απελπισία που νιώθει η νέα γενιά που μεγαλώνει σε ένα τοξικό οικογενειακό περιβάλλον. Αυτό είναι το παράπονο του Daw, αλλά και του ίδιου του συγγραφέα.