Για τη σειρά της Lucinda Riley Οι κόρες των αστεριών, εκδ. Διόπτρα, 8 βιβλία

 

 

 

Τι μπορεί να πει κανείς για την πρωτότυπη οκταλογία της Ιρλανδής συγγραφέως Lucinda Riley που σημείωσε εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως;

Είμαι βέβαιη ότι οι αναγνώστες θα είναι διχασμένοι και ότι η Riley θα έχει τραβήξει με το μέρος της τους αναγνώστες εκείνους- και ιδίως τις αναγνώστριες, διότι, ας μη γελιόμαστε, κυρίως γυναικείο είναι το κοινό αυτών των βιβλίων- που αρέσκονται να διαβάζουν ανάλαφρη λογοτεχνία με συναρπαστική υπόθεση. Οι απαιτητικότεροι αναγνώστες, εκείνοι δηλαδή που εστιάζουν περισσότερο στη γραφή, ίσως θεωρήσουν χαμένο χρόνο την ανάγνωση αυτής της οκταλογίας από την άποψη ότι δεν πρόκειται για γραφή λογοτεχνική όπως των συγγραφέων που παίρνουν Νόμπελ Λογοτεχνίας. 

Κι όμως. Σε ένα βιβλίο δεν μετράει μονάχα η ποιότητα και ο τρόπος γραφής, αλλά και η πρωτοτυπία του θέματος, όπως και η γενικότερη σύλληψη της ιδέας του συγκεκριμένου βιβλίου. Από άποψη, επομένως, φαντασίας και πρωτοτυπίας, ακόμη και ο πιο ψαγμένος αναγνώστης δεν θα μπορέσει παρά να συμφωνήσει σχετικά με το γεγονός ότι η Lucinda Riley είχε μία, κατά κοινή ομολογία, καταπληκτική ιδέα σε ό,τι αφορά την υπόθεση και τον όλο σχεδιασμό της οκταλογίας της.

 Επιπροσθέτως, και τα οκτώ βιβλία έχουν τρία πολύ βασικά πλεονεκτήματα: περιέχουν πάμπολλα ιστορικά στοιχεία και αναφορές σε αληθινά ιστορικά γεγονότα, πρόσωπα ή καταστάσεις, ταξιδεύουν τον αναγνώστη σε όλες τις γωνίες της υφηλίου και του μαθαίνουν ένα σωρό πράγματα σχετικά με τις χώρες αυτές και, τέλος, ένα τρίτο, μα εξίσου σημαντικό με τον τρόπο γραφής θέμα: η υπόθεση είναι τόσο καθηλωτική που συχνά ο αναγνώστης δεν μπορεί να αφήσει το βιβλίο από τα χέρια του. Κι αν αυτό είναι αφήνει παγερά αδιάφορους κάποιους, αρκεί να υπενθυμίσω πόσες φορές αναγκαστήκαν να βάλουν στην άκρη όλοι οι "σοβαροί" αναγνώστες, ένα βιβλίο φοβερά καλογραμμένο μεν, αλλά απίστευτα βαρετό στον τρόπο αφήγησης και στην εξέλιξη της υπόθεσης. Διότι η Λογοτεχνία είναι σαν το θέατρο: πανθομολογουμένως, ένα έργο του Σαίξπηρ ακόμη και με μέτριους ηθοποιούς θα μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον- χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι η καλή ηθοποιία δεν θα "απογείωνε" κυριολεκτικά μία παράσταση-, ενώ ένα έργο με κουραστική και βαρετή υπόθεση δεν θα άρεσε, κατά βάση, στο κοινό, ακόμα κι αν έπαιζαν σε αυτό και πολύ καλοί ηθοποιοί.

Η Lucinda Riley, εμπνεόμενη από την ελληνική μυθολογία, δημιουργεί με βάση τον αρχαιοελληνικό μύθο των Πλειάδων, μία όμορφη οικογενειακή ιστορία και μία ιστορία αναζήτησης με βασικό θέμα την υιοθεσία και την αδελφική και γονεϊκή αγάπη.

Ένας εκατομμυριούχος, εκκεντρικός και μυστηριώδης, υιοθετεί από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου έξι κορίτσια, τα οποία μεγαλώνουν μέσα στα πούπουλα- όχι όμως σαν κακομαθημένα πλουσιόπαιδα- από μία νταντά και τους υπηρέτες ενός σπιτιού στη λίμνη της Γενεύης, το οποίο αποκαλείται Ατλαντίδα προκειμένου να τονιστεί η σύνδεση με την ελληνική μυθολογία.

Το πρώτο βιβλίο της οκταλογίας ξεκινά με τον ξαφνικό θάνατο του ηλικιωμένου αυτού εκατομμυριούχου, του Πα Σαλτ. Ο αγαπημένος πατέρας των κοριτσιών αφήνει σε όλες τους από ένα γράμμα και οδηγίες προκειμένου να ανακαλύψουν την αληθινή τους καταγωγή. Κάθε βιβλίο λοιπόν παρακολουθεί την περιπέτεια κάθε μίας από τις έξι αδελφές προκειμένου να ανακαλύψει την αληθινή της οικογένεια. Όλες τους επομένως, ενώ βρίσκονται σε φάση αναζήτησης και αμηχανίας μετά από τον θάνατο του πατέρα τους, θα ανακαλύψουν με αυτή την αναζήτηση, ένα νέο νόημα στη ζωή τους και μία νέα οικογένεια που θα τις αγκαλιάσει και θα τις αγαπήσει εξίσου με τον Πα Σαλτ. Η συγγραφέας εντέχνως αφήνει να διατηρηθεί ένα μυστήριο γύρω από το πρόσωπο, τη δράση, αλλά και τα κίνητρα που είχε ο Πα Σαλτ για να υιοθετήσει τα συγκεκριμένα κορίτσια, ενώ υφαίνει και ένα αίνιγμα σχετικά με την ύπαρξη μίας ακόμη χαμένης κόρης, της έβδομης αδελφής των Πλειάδων. Τις απορίες αυτές των αναγνωστών τις λύνει στο έβδομο και το όγδοο βιβλίο της οκταλογίας.

Να σημειώσουμε ακόμη ότι λογοτεχνικά μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τα επτά κορίτσια-μαζί με τη χαμένη αδελφή του έβδομου βιβλίου- είναι όλα εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ τους και ότι η L.R. ηθογραφεί αριστοτεχνικά το πορτρέτο κάθε μίας από αυτές.

Επιπλέον, κάθε βιβλίο περιέχει εγκιβωτισμένη την αφήγηση των αληθινών προγόνων των κοριτσιών- της γιαγιάς της πρωταγωνίστριας και μας ταξιδεύει πίσω στις αρχές του 20ου αιώνα. Η έμφαση στους γυναικείους χαρακτήρες, αλλά και την ίδια την Ιστορία είναι αυτονόητη. Οι περισσότερες θα γνωρίσουν και τον αληθινό έρωτα μέσω αυτής της αναζήτησης στις ρίζες τους.

Οι κόρες των αστεριών, λοιπόν, το πρώτο βιβλίο της σειράς αφηγείται την ιστορία της μεγαλύτερης κόρης της Μαίας και μας βάζει στο όλο κλίμα του βιβλίου. Μας ταξιδεύει στη Βραζιλία και, πιο συγκεκριμένα στο Ρίο, όπου η Μαία θα ανακαλύψει την αληθινή της ταυτότητα και τους προγόνους της. Η Ιστορία εδώ δίνει το παρόν μέσω της συσχέτισης των προγόνων της Μαίας με την αληθινή ιστορία του κατασκευαστή του αγάλματος του Χριστού στο Ρίο. Η Μαία είναι μεταφράστρια και ως η μεγαλύτερη κόρη από τις έξι, είναι εκείνη που ήταν περισσότερο από όλες πιο δεμένη με τον Πα Σαλτ.

Το δεύτερο βιβλίο Η κόρη της καταιγίδας, έχει ως πρωταγωνίστρια τη δυναμική Άλι-την Αλκυόνη των Πλειάδων και μας ταξιδεύει στην παγωμένη Νορβηγία, όπου το παρελθόν της μουσικού και ιστιοπλόου Άλις σχετίζεται με τη μεγάλη μουσική οικογένεια των Γκριγκ. Η Άλις είναι η πιο δυναμική από όλες τις αδελφές.

Το τρίτο βιβλίο ασχολείται με την περίπτωση της Σταρ ή Αστερόπης, της Κόρης της σκιάς, μιας εν δυνάμει συγγραφέως. Αυτή αποκαλείται έτσι, διότι είναι πολύ δεμένη με την κοντινότερη ηλικιακά αδελφή της, την Κέκε και έχει ζήσει όλη της τη ζωή στη σκιά της, καταπνίγοντας τα δικά της θέλω. Μέσα από το ταξίδι της στο Ηνωμένο Βασίλειο θα βρει τη δύναμη που χρειάζεται προκειμένου να απαγκιστρωθεί από την επιρροή της αδελφής της και να φτιάξει τη δική της ζωή.

Το τέταρτο βιβλίο με τίτλο Η κόρη των μαργαριταριών είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά της σειράς. Αναμφίβολα, αιτία γι' αυτό είναι το γεγονός ότι μας ταξιδεύει στη μακρινή και εξωτική Αυστραλία και το εμπόριο των μαργαριταριών στα βόρεια της χώρας. Εκεί κρύβεται η λύση του μυστηρίου για την καταγωγή της Κέκε ή Κελαινώς, της καλλιτέχνιδος της οικογένειας. Η συγγραφέας ασχολείται επίσης αρκετά με τη φυλή των Αβορίγινων στο συγκεκριμένο βιβλίο, κάτι που το κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον, αφού ο μέσος  δυτικός αναγνώστης δεν γνωρίζει πολλά γι' αυτόν τον λαό.

Το πέμπτο βιβλίο της σειράς τιτλοφορείται Η κόρη της σελήνης και έχει ως βασικό θέμα τη ζωή των τσιγγάνων στη μαγευτική Γρανάδα. Τσιγγάνοι είναι οι πραγματικοί πρόγονοι της Τίγκι, της πιο διαισθητικής από όλες τις αδελφές. Η Τίγκι ή Ταϋγέτη λατρεύει τα ζώα και έχει αφιερώσει τη ζωή της στη φροντίδα τους. Δεν θα μπορούσε, φυσικά, παρά να είναι χορτοφάγος.

Η κόρη του ήλιου είναι το έκτο βιβλίο της σειράς αφιερωμένο στη μικρότερη και πιο διάσημη απ' όλες αδελφή, το γνωστό φωτομοντέλο Ηλέκτρα. Αυτή η μαύρη αδελφή έλκει την καταγωγή της από την Κένυα. Το βιβλίο αυτό όμως διαφέρει από τα άλλα διότι θίγει και το σύγχρονο πρόβλημα των εξαρτήσεων από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Είναι το μόνο το οποίο "παρεκκλίνει" κατά κάποιον τρόπο από τα υπόλοιπα πέντε.

Το ίδιο ισχύει όμως και για το έβδομο βιβλίο, τη Χαμένη κόρη το οποίο είναι αφιερωμένο στη μυστηριώδη χαμένη αδελφή, την έβδομη από τις Πλειάδες.

Η L.R. συνδέει έξυπνα όλα τα βιβλία της σειράς μεταξύ τους, δίχως να επαναλαμβάνεται και ενώ κινείται στο ίδιο μοτίβο σε κάθε βιβλίο, καταφέρνει να δημιουργήσει μία εντελώς διαφορετική και ξεχωριστή κάθε φορά ιστορία. Το συνολικό αποτέλεσμα μας δικαιώνει: όποιος αναγνώστης έχει την υπομονή και τον χρόνο να διαβάσει και το οκτώ βιβλία είναι σίγουρο ότι θα αποζημιωθεί από τον πλούτο των πληροφοριών, την τόσο ξεχωριστή ιδέα και πλοκή του βιβλίου και από την ηθογραφία τόσο διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων.

 

Ανδρέας Λύκος, Ματωμένο χειρόγραφο, εκδ. Τραυλός

 O μαθηματικός και συγγραφέας Ανδρέας Λύκος, ειδικός στα αστυνομικά μαθηματικά μυστήρια, υπογράφει ένα ακόμη βιβλίο που μας ταξιδεύει στον κόσμο των μαθηματικών, με έναν τίτλο που παραπέμπει σε αίνιγμα. Το "Παζλ" είναι το τρίτο κατά σειρά μυθιστόρημά του μετά το "Πιστόλι του Νεύτωνα" και τις "Αναμνήσεις Συμμετρίας".

Αυτή τη φορά τα νήματα της υπόθεσης κινεί μία διάσημη περγαμηνή: το περίφημο παλίμψηστο του Αρχιμήδη. Το εν λόγω χειρόγραφο είναι ένα σύνολο κειμένων του μεγάλου μαθηματικού της αρχαιότητας Αρχιμήδη, το οποίο όμως μας παραδόθηκε κρυμμένο κάτω από χριστιανικές προσευχές του 13ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα οι περγαμηνές σπάνιζαν αρκετά, οπότε οι μοναχοί συχνά έξυναν τα αρχαία κείμενα και έγραφαν τα δικά τους από επάνω. Αυτά είναι τα περίφημα παλίμψηστα. Σήμερα όμως, χάρη στη βοήθεια της τεχνολογίας μπορούμε να διαβάσουμε το κείμενο που κρύβεται από κάτω.

Το παλίμψηστο του Αρχιμήδη, που ανακαλύφθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, δημοπρατήθηκε το 1998 στη Νέα Υόρκη. Με αυτήν ακριβώς τη δημοπρασία ανοίγει η αυλαία του βιβλίου. Ο καθηγητής της ιστορίας των μαθηματικών Αριστοτέλης Γαλάνης θα είναι ο πρωταγωνιστής που θα αναλάβει να εξιχνιάσει έναν φόνο ο οποίος σχετίζεται με ένα μαθηματικό αίνιγμα-το παζλ του Αρχιμήδη και το περίφημο παλίμψηστο.

Καθότι αστυνομικό το βιβλίο, δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε πολλά για την πλοκή προκειμένου να μην καταστρέψουμε τη μαγεία της ανάγνωσης. Οφείλουμε όμως να πούμε ότι το παρόν πόνημα είναι γραμμένο σε γλώσσα απλή και κατανοητή σε ό,τι αφορά τη μαθηματική ορολογία, ακόμη και για όσους δεν κατανοούν ιδιαιτέρως την επιστήμη αυτή. Πρόκειται για ένα βιβλίο που η μαθηματική, η αστυνομική, αλλά και η ιστορική του διάσταση βρίσκονται σε αγαστή ισορροπία και εδώ ακριβώς έγκειται η επιτυχία του συγκεκριμένου πονήματος. 

Η υπόθεση κινείται  γρήγορα, όπως αρμόζει άλλωστε στα αστυνομικά μυθιστορήματα και οι μακροσκελείς περιγραφές που επιβραδύνουν την υπόθεση απουσιάζουν ολοσχερώς, όπως και οι περιττές επεξηγήσεις- εκτός κι αν πρόκειται για την επεξήγηση κάποιων μαθηματικών όρων ή στοιχείων που αφορούν τη δολοφονία.

Μαθηματικό αστυνομικό μυστήριο με πολλές ιστορικές προεκτάσεις είναι, επομένως, ο καλύτερος τρόπος για να χαρακτηρίσουμε το τελευταίο έργο του Ανδρέα Λύκου που αποτελεί μία επιτυχημένη σύζευξη των θεωρητικών και των θετικών επιστημών στην κατηγορία της μαθηματικής λογοτεχνίας. Ένα παζλ-αίνιγμα του οποίου η έμπνευση ήταν τυχαία για τον συγγραφέα και του οποίου τη λύση καλούμαστε να ανακαλύψουμε με την ανάγνωση του εν λόγω βιβλίου!

Άρτος και θεάματα, βία και διασκέδαση στις ελληνορωμαϊκές πόλεις, εκδ. ΠΕΚ, εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις Ελένη Φάσσα

 

Ένα έξοχο επιστημονικό πόνημα, το οποίο διαβάζεται όμως ευχάριστα και από το ευρύ αναγνωστικό κοινό, προσφέρει η επίκουρη καθηγήτρια  Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής ιστορίας του τμήματος Ιστορίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης, Ελένη Φάσσα.

 

Το βιβλίο έχει ως θέμα τα αιματηρά θεάματα κατά τη ρωμαϊκή εποχή-δηλαδή τόσο τις θηριομαχίες όσο και τις μονομαχίες- και αποτελεί την παράθεση αποσπασμάτων Λατίνων συγγραφέων τα οποία σχετίζονται με τα δημόσια και αιματηρά θεάματα στην αρχαία Ρώμη, αλλά και στην υπό ρωμαϊκή κατοχή επικράτεια της ανατολής. Η Ελένη Φάσσα συγγράφει  την κατατοπιστικόταταη εισαγωγή επί του θέματος, καθώς και τις σημειώσεις του βιβλίου, ενώ έχει μεταφράσει η ίδια στη νεοελληνική τα αποσπάσματα των αρχαίων Λατίνων συγγραφέων, δίνοντάς τους έτσι «φωνή».

 

Το θέμα από μόνο του και μόνο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, οι πληροφορίες δε που η Φάσσα παραθέτει στην εισαγωγή της για αυτό, συναρπαστικές. Ο αναγνώστης, επομένως, θα πληροφορηθεί ότι τα αιματηρά θεάματα έχουν την αφετηρία τους στην αρχαία Ρώμη εν έτσι 186 π.Χ., στην Ανατολή δε οι πρώτες μονομαχίες χρονολογούνται είκοσι μόλις χρόνια μετά, το 166 π.Χ.. Η Φάσσα μας ενημερώνει ότι οι μονομαχίες ξεκίνησαν ως έθιμο τιμής προς τους νεκρούς και ότι η επέκταση της επικράτειας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας επέφερε αντίστοιχα και την αύξηση των μονομαχιών.

 

Οι μονομάχοι προέρχονταν από τους αιχμαλώτους πολέμου, από το δουλεμπόριο, αλλά καμιά φορά ήταν και ελεύθεροι πολίτες. Παρά τη δόξα που απολάμβαναν όμως οι πιο επιτυχημένοι από αυτούς, εντούτοις τα δικαιώματά τους ως πολίτες ήσαν κυριολεκτικά ανύπαρκτα. Στις αρένες εκφραζόταν ξεκάθαρα η βούληση του λαού, όπως μας δείχνει το παρακάτω απόσπασμα του Κικέρωνα:

 

«Πράγματι, σε τρία μέρη είναι δυνατόν να εκφραστούν η βούληση και οι επιθυμίες του ρωμαϊκού λαού: στις λαϊκές συνελεύσεις, στις εκλογές και τις συναθροίσεις για θεάματα ή μονομαχίες».

 

Ο σατυρικός ποιητής Ιουβενάλης, επιπροσθέτως, θα μας πει, παραδεχόμενος την αδυναμία που έτρεφε ο λαό σε τέτοιου είδους θεάματα:

 

«Διότι ο δήμος που κάποτε απέδιδε εξουσία, αξιώματα, λεγεώνες,  τα πάντα, σήμερα είναι πλέον υπάκουος κι επιθυμεί με πάθος μόνο δύο πράγματα, άρτο και θεάματα».

 

Ακόμη και ο Βέδας Αιδέσιμος κατά τον όγδοο μεταχριστιανικό αιώνα θα γράψει, θέλοντας να τονίσει τη σπουδαιότητα του Κολοσσαίου για τους Ρωμαίους:

 

«Όσο στέκεται το Κολοσσαίο θα στέκεται και η Ρώμη. Όταν πέσει το Κολοσσαίο θα πέσει και η Ρώμη. Όταν αφανιστεί η Ρώμη θα αφανιστεί και ο κόσμος».

 

Το περίεργο είναι πως  όλα αυτά τα αιματηρά θεάματα ατόνησαν μετά από την έλευση του χριστιανισμού, όχι εξ’ αιτίας του οίκτου για τους καταδίκους και τους μονομάχους, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά επειδή οι χριστιανοί πίστευαν ότι θεάματα σαν και αυτά διαφθείρουν την ψυχή εκείνου που τα παρακολουθεί.

 

Τα αποσπάσματα αφορούν κάθε πτυχή του βίου των Ρωμαίων και των αυτοκρατόρων που σχετίζονται με τα θεάματα. Έτσι θα πληροφορηθούμε, για παράδειγμα, ότι ο αυτοκράτορας Κλαύδιος λάτρευε τα θεάματα αυτά, ενώ, αντίθετα, ο στωικός φιλόσοφος αυτοκράτωρ Μάρκςο Αυρήλιος τα απεχθανόταν.

 

Εν ολίγος, το παρόν πόνημα αποτελεί μία σπουδαία συμβολή στην ιστοριογραφία περί της αρχαίας Ρώμης και μάλιστα άμεσων ιστορικών πηγών σε μία εξαιρετική μετάφραση.

Βασίλης Γεωργιάδης, Ιωάννης Καποδίστριας, Μυθιστορηματική Βιογραφία, εκδ. Βεργίνα

 

Για τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον πρώτο Κυβερνήτη του ελεύθερου ελληνικού κράτους, η αλήθεια είναι ότι έχουν γραφτεί πολλά πονήματα κατά κύριο λόγο ιστορικά, και λιγότερο λογοτεχνικής φύσεως. Λίγα  πάντως είναι εκείνα που εστιάζουν στον Κυβερνήτη πρωτίστως ως άνθρωπο, παράλληλα με την εξιστόρηση του σπουδαίου έργου του.

 

Ένα τέτοιο έργο, μία μυθιστορηματική εξιστόρηση της ζωής του Καποδίστρια, βασισμένης όμως στα αληθινά ιστορικά γεγονότα επιχειρεί και ο ιστορικός και λογοτέχνης Βασίλης Γεωργιάδης. Το εν λόγω πόνημα τιτλοφορείται ως: «Ιωάννης Καποδίστριας, Μυθιστορηματική Βιογραφία» και γνωρίζει ήδη τη δεύτερη έκδοσή του από τις εκδόσεις Βεργίνα.

 

Ο συγγραφέας Βασίλης Γεωργιάδης είναι μία πολυσχιδής προσωπικότητα του γραπτού λόγου. Έχει εκδώσει σειρά μελετών ιστορικής φύσεως, έχει ασχοληθεί όμως παράλληλα και με την ποίηση, αλλά και το ιστορικό μυθιστόρημα. Στη μυθιστορηματική αυτή βιογραφία του Καποδίστρια αναμειγνύει την αγάπη του τόσο για την Ιστορία, όσο και για τη Λογοτεχνία και τη διαδικασία της συγγραφής.

 

Το βιβλίο του χωρίζεται σε τρία μεγάλα κεφάλαια, τα οποία αντιστοιχούν στις τρεις μεγάλες περιόδους ζωής του Κυβερνήτη: πρώτον, στα χρόνια της Κέρκυρας και των σπουδών του. Αυτά μας τα εξιστορεί η κρυφά ερωτευμένη μαζί του Κερκυραία Ανεζίνα. Εδώ ο αναγνώστης θα παρακολουθήσει τα νεανικά χρόνια του Κόντε Καποδίστρια στην Κέρκυρα, τις σπουδές που πραγματοποίησε στην Ιταλία, αλλά και τα πρώτα δειλά του βήματα στον πολιτικό στίβο και την Επτάνησο Πολιτεία του 1800, του πρώτου ελεύθερου ελληνικού κράτους.

 

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, ο παρολίγον καλλιτέχνης Γκιουζέπε θα μας εξιστορήσει τα χρόνια που ο Καποδίστριας πέρασε εκτός της γενέτειράς του, στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα, στη Βιέννη, στην οποία ο Καποδίστριας υπήρξε πρέσβης της Ρωσίας, στην Ελβετία, αλλά και στην Αγία Πετρούπολη, όπου ο Κόντες κατείχε το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών της τσαρικής αυτοκρατορίας της Ρωσίας. Εκεί, στο εξωτερικό δηλαδή, θα τον βρει η σύσταση της Φιλικής Εταιρείας και η έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης. Όλα αυτά μας εξιστορούνται μέσα από τη ματιά του Γκιουζέπε, του έμπιστου υπηρέτη του Καποδίστρια.

 

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος του βιβλίου, τη σκυτάλη την εξιστόρησης λαμβάνει ο Κωνσταντής Λαμπρινόπουλος από το Άργος, πρόσφυγας στο Ναύπλιο μετά από την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης. Αυτός θα μας αφηγηθεί τα γεγονότα από την  επάνοδο του Κόντε στην Ελλάδα, όντας πλέον Κυβερνήτης, το πολυσχιδές και σπουδαίο έργο του καθώς και τις τεράστιες δυσκολίες που αντιμετώπισε στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεών του και, τέλος, στην αντιπολίτευση εναντίον του και τη δολοφονία του. Αυτές οι τρεις διαφορετικές πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις  προσφέρουν ποικιλία από τη μία, αλλά και αμεσότητα στην αφήγηση από την άλλη.

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο δεν αποτελεί μονάχα μία μυθιστορηματική και συναρπαστική ιστορική εξιστόρηση της ζωής του Καποδίστρια, αλλά, συνάμα, και μια καταπληκτική απεικόνιση της ταραγμένης εποχής κατά την οποία έζησε ο πρώτος Κυβερνήτης του ελληνικού κράτους.