Wedding march από τους Lohengrin του Wagner

Το διάσημο γαμήλιο χορωδιακό ενός από τους μεγαλύτερους Γερμανούς συνθέτες, Richard Wagner (1813-1883) από την όπερα Lohengrin που γράφτηκε το 1850 είναι από τα γνωστότερα κομμάτια του συνθέτη. Η πρεμιέρα της όπερας έγινε στη Βαϊμάρη το 1850 υπό τη διεύθυνση του Φραντς Λιστ, άλλου γνωστού συνθέτη της εποχής. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το λιμπρέτο της όπερας είναι του ίδιου του Βάγκνερ. Η υπόθεση της όπερας αντλεί από τον μύθο του Πάρσιφαλ του Βόλφραμ φον Έσενμπαχ. Εδώ το ακούμε από την Εθνική Ορχήστρα της Ουγγαρίας σε διεύθυνση του Janos Kovac.
https://www.youtube.com/watch?v=_7Su2qPT_P0 

 ΠΗΓΗ: Wikipedia, λήμμα Λόενγκριν

Αλέξης Πανσέληνος, Ελαφρά ελληνικά τραγούδια, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα, 2018

Ένα βιβλίο σαν ελληνική ταινία...
Γεμάτο με χρώματα, αρώματα, μνήμες και, προπάντων όπως μας προδίδει και ο τίτλος, μουσικές και τραγούδια της Αθήνας του 1950-1953.
Ο Αλέξης Πανσέληνος, τέως δικηγόρος και νυν λογοτέχνης με μεγάλη εμπειρία  στον χώρο, μας δίνει με το παρόν πόνημα ένα "παζλ", μία τοιχογραφία από πολλές μικρές ιστορίες της καθημερινότητας στη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή Αθήνα που μας προσφέρονται στο πιάτο σαν στιγμιότυπα από ελληνικές ταινίες.
Η γραφή του άκρως ρεαλιστική, ειρωνική και ελαφρά σατυρική ορισμένες φορές. Ο συγγραφέας στέκεται απέναντι από τους πέρα για πέρα αληθινούς και γεμάτους πάθη και αδυναμίες ήρωες που δημιουργεί- ίσως ο πιο σωστός χαρακτηρισμός για αυτούς θα ήταν αντι-ήρωες, αφού απουσιάζει κάθε απόπειρα ωραιοποίησής τους-με ένα ύφος που θυμίζει πολλές φορές τη σατυρική διάθεση από τα Μικροαστικά του Λουκιανού Κηλαϊδόνη. Τα εύστοχα πολιτικά σχόλια και οι κρίσεις του συγγραφέα μένουν καμουφλαρισμένα καλά μέσα στα λόγια αυτών των αντιηρώων.

Οι πρωταγωνιστές επομένως, προέρχονται από όλες τις κοινωνικές τάξεις και απ' όλους τους πολιτικούς χώρους: διωκόμενοι αριστεροί, πανούργως ελισσόμενοι δεξιοί, ιδιόρρυθμοι καλλιτέχνες, όμορφες γραμματείς, καθωσπρέπει κυρίες, ευσυνείδητοι επιχειρηματίες, συμφεροντολόγοι ξένοι και άλλοι πολλοί. Οι χώροι στους οποίους κινούνται είναι εξίσου πολλοί και πολύχρωμοι: από θέατρα, σπίτια και παρελάσεις μέχρι καφενεία, ατελιέ ζωγράφων και τους δρόμους της Αθήνας του '50.
Οι μουσικές και τα τραγούδια εξίσου ποικίλα και πολλά, όπως το απαιτεί ο τίτλος και είναι πράγματι ό,τι ακουγόταν στην Αθήνα εκείνα τα χρόνια. Ένα τραγούδι, μία μουσική για κάθε περίσταση: κλασική μουσική στις αίθουσες συναυλιών, φραγκοσυριανή στα κέντρα, Σοφία Βέμπο, Κηλαϊδόνης και εμβατήρια παρελάσεων, ακόμη και ξένες επιτυχίες στο ραδιόφωνο. Το μπάσο κοντίνουο σε όλη αυτή τη φαντασμαγορική παρέλαση τόπων και προσώπων, είναι το ψυχροπολεμικό κλίμα με την αντίθεση αριστερών-δεξιών και, κυρίως, ο πόλεμος της Κορέας, αυτός ο βραχνάς για τους απλούς Έλληνες πολίτες που καλούνται να πολεμήσουν και ίσως να πεθάνουν για μία ξένη υπόθεση που δεν τους αφορά. Αυτά τα δύο θέματα επανέρχονται διαρκώς σαν επίμονο οστινάτο, δίνοντας έναν ακόμη μουσικό παλμό στο ξεχωριστό πόνημα του Αλέξη Πανσέληνου.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: η άκρως ρεαλιστική και ειρωνική γραφή καθώς και οι γρήγορες εναλλαγές που δεν αφήνουν την αφήγηση να πλατειάσει.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: οι λάτρεις του ρεαλισμού στη λογοτεχνία και όσοι έζησαν- ή λάτρεψαν τη μεταπολεμική Αθήνα!

Ο καφές και οι Οθωμανοί

Ο καφές, που κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από την Αιθιοπία πρωτοεμφανίστηκε στην Κωνσταντινούπολη μάλλον επί βασιλείας του Σελίμ Γιαβούζ το 1517, αμέσως μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου. Βέβαια, τότε επρόκειτο για άγνωστο προϊόν στο ευρύ κοινό. Φορτία καφέ στην πρωτεύουσα του οθωμανικού κράτους άρχισαν να καταφτάνουν σε μεγαλύτερες ποσότητες στα μέσα του 16ου αιώνα, επί βασιλείας του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Τότε υπήρξαν πολλές συζητήσεις σχετικά με το εάν ο ισλαμικός νόμος απαγόρευε την πόση του νέου αυτού ροφήματος. Ο σουλτάνος Μουράτ ο Δ΄(βασ. 1623-40), απαγόρευσε μάλιστα τον καφέ και τα καφενεία, αλλά, εν τέλει, από το 1591 οι απαγορεύσεις έπαψαν και έκτοτε ο αράβικος, τουρκικός- ή ελληνικός όπως ονομάστηκε αργότερα -καφές αποτελεί μέρος της οθωμανικής κουλτούρας. Το πρώτο καφενείο της πόλης άνοιξε στα Ταχτάκαλε και πολλοί συνδύαζαν τον καφέ εκεί όχι μόνο με τον επίσης νεοαφιχθέντα στην Ευρώπη καπνό, αλλά και με την ανάγνωση.

ΠΗΓΗ: Αλεξ. Μασσαβέτας, Κωνσταντινούπολη, Στις άγνωστες γειτονιές του Κερατίου, εκδ. Πατάκη

Ραχμάνινοφ, Κοντσέρτο για πιάνο Νο.3

Το κοντσέρτο αυτό, σε ρε μινόρε, έγινε ευρύτερα γνωστό χάρη στην ταινία του 1996 "Ο σολίστας" (αγγλικός τίτλος Shine) με τον Τζέφρι Ρας να ενσαρκώνει τον ρόλο του ψυχοπαθή πιανίστα Ντέιβιντ Χέλγκοφ.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=MOOfoW5_2iE

Ο Ρώσος συνθέτης και πιανίστας Σεργκέι Ραχμνάνινοφ (1873-1943) συνέθεσε το έργο αυτό το 1909. Αποτελείται από τρία μέρη, Allegro ma non tanto (γρήγορα, μα όχι πολύ), Intermezzo: Adagio(αργά) και finale:alla breve(γρήγορα, σε κομμένο χρόνο).
Πρόκειται για έργο εξαιρετικής πιανιστικής δεξιοτεχνίας.
Εδώ το ακούμε με τη φοβερή Μάρθα Άργκεριχ και τη ραδιοφωνική συμφωνική ορχήστρα του Βερολίνου σε ηχογράφηση πιθανότατα του 1982. 
ΠΗΓΗ: wikipedia, λήμμα, 3ο κοντσέρτο για πιάνο Ραχμάνινοφ