Brindisi από την Traviata του Βέρντι

Mία από τις γνωστότερες στιγμές της όπερας La Traviata του Βέρντι ακούμε εδώ με το αποκαλούμενο "τραγούδι του ποτηριού".
Η πασίγνωστη αυτή όπερα του Βέρντι (1813-1901) έκανε  πρεμιέρα στις 6 Μαρτίου του 1853  στη Βενετία και είναι βασισμένη πάνω στο έργο του Αλέξ. Δουμά "H κυρία με τις καμέλιες".
https://www.youtube.com/watch?v=3DaYITaSOXU 

Εδώ το ακούμε από τον Λουτσιάνο Παβαρότι με την Καικίλια Μπάρτολι και την Ορχήστρα/ χορωδία του Μιλάνου  υπό τον Riccardo Chailly.
ΠΗΓΗ: WIKIPEDIA, λήμμα La Traviata, La Brindisi

Ηλίας Μωραΐτης, Ο σκακιστής, εκδ. Πηγή, 2020

Ο Ηλίας Μωραΐτης με το τελευταίο αστυνομικό του μυθιστόρημα "Ο σκακιστής" νομίζω πως επάξια  θα μπορούσε να διεκδικήσει τον τίτλο "Ο Jo Nesbo της Ελλάδας".
Το μυστήριο έχει να κάνει με δύο φόνους που συμβαίνουν σε χρονικό διάστημα ενός μηνός. Θύματα δύο ιερόδουλες που βρίσκονται νεκρές, έχοντας θανατωθεί με ιδιαίτερα πρωτότυπο τρόπο. Η υπόθεση εξελίσσεται με τρόπο καταιγιστικό και αναπάντεχο, τα πράγματα περιπλέκονται και η αστυνομία δυσκολεύεται να εντοπίσει τον δολοφόνο.

 Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη και γίνεται πρωτοπρόσωπη μόνο όταν "μιλάει" ο πρωταγωνιστής, ο νέος και  ανερχόμενος δημοσιογράφος που παλεύει και αυτός για "μια θέση στον ήλιο" Μιχάλης Μανιάς, ένας τύπος πανέξυπνος, αν και ακόμη άπειρος και ταυτόχρονα λίγο αφελής. Δεν φοβάται όμως τον κίνδυνο και τη σκληρή δουλειά και το αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία.
Από κει κι έπειτα τα πρόσωπα είναι πολλά: αστυνομικοί, βουλευτές, δημοσιογράφοι, ιερόδουλες, οι σύζυγοι των πρωταγωνιστών κ.α. Τίποτε όμως δεν είναι όπως δείχνει και σίγουρα ελάχιστοι αναγνώστες θα μπορέσουν να ανακαλύψουν ποιος είναι τελικά ο σκακιστής σε αυτή την πανέξυπνη και περίπλοκη παρτίδα που κρύβει θανάσιμα μυστικά...
 Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει και μία θαυμάσια ταινία και αυτό χάρη στα μικρά κεφάλαια που προσφέρουν "σκηνές" από τη ζωή των ηρώων που μένουν μετέωρες. Περισσότερα δεν μπορούμε να πούμε, γιατί, ειδικά στα αστυνομικά μυθιστορήματα, αν αποκαλύψουμε πολλά καταστρέφουμε τη μαγεία της ανάγνωσης. Σίγουρα όμως τα εύσημα αξίζουν στο συγγραφέα του για πολλούς λόγους: πρώτον επειδή έγραψε ένα πόνημα τρομερά περίπλοκο στη σύλληψή του και στη δόμησή του ως μυθιστόρημα. Δεύτερον επειδή κατάφερε να το κάνει να διαβάζεται απνευστί, κορυφώνοντας την αγωνία του αναγνώστη όχι μόνο σχετικά με τον ένοχο, αλλά και με άλλα ερωτήματα που γεννιούνται κατά την ανάγνωση. Τρίτον, επειδή καταφέρνει να μην αφήσει κανένα σκοτεινό σημείο στο τέλος, κάτι που ουκ ολίγες φορές συμβαίνει στα αστυνομικά μυθιστορήματα με πολύπλοκη υπόθεση. Και τέταρτον, επειδή παρά τις δυσκολίες του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους ο Ηλίας καταφέρνει να δημιουργήσει και ένα έργο λογοτεχνικό με την καθαρή, σαφέσταστη και ενίοτε αποφθευγματική γραφή του που σέβεται τους αναγνώστες και δείχνει και το δικό του υπόβαθρο ως συγγραφέα αλλά και αναγνώστη.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: η σύλληψη της υπόθεσης ως ιδέας και η αριστοτεχνική του δόμηση.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: μα φυσικά οι λάτρεις του  καλού αστυνομικού μυθιστορήματος!

Οι μέρες της εβδομάδας, οι πλανήτες και η ονομασία τους

Η αλήθεια είναι ότι στην ελληνική γλώσσα η ονομασία που έχουν οι μέρες της εβδομάδας δεν παραπέμπει στο παγανιστικό παρελθόν που αυτές κουβαλούν. Μόνη φανερή εξαίρεση αποτελεί η Κυριακή, η οποία είναι φυσικά η μέρα του Κυρίου. Το ίδιο ισχύει και για την ιταλική γλώσσα όπου η Κυριακή αποκαλείται Domenica, δηλαδή πάλι ημέρα του Κυρίου. Στην αγγλική και τη γερμανική γλώσσα όμως η Κυριακή (Sun-day, Sonn-tag, κατά λέξη ημέρες του ήλιου) μαρτυρά ότι ήταν κάποτε αφιερωμένη στον Θεό Ήλιο, του οποίου τη θέση έλαβε ο θεός των χριστιανών.

Στην αρχαιότητα κάθε μία από τις επτά ημέρες της εβδομάδας ήταν αφιερωμένη σε μία από τις 7 ουράνιες θεότητες που αντιστοιχούσαν και σε έναν πλανήτη. Έτσι λοιπόν, εκτός από την Ημέρα του Ήλιου, υπήρχε και η Ημέρα της Σελήνης. Αυτή δεν είναι άλλη από τη Δευτέρα (lu-nedi, lu-ndi, Mon-day, Μοn-tag σε ιταλικά, γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά αντίστοιχα από το luna και το moon που σημαίνει φεγγάρι). Ακολούθως η Τρίτη ήταν η Ημέρα του Άρη (Mar-tedi, Mar-di στα ιταλικά και τα γαλλικά από το Mars= Άρης), η Τετάρτη η Ημέρα του Ερμή (Μer-coledi, Mer-credi από το Mercuri=Ερμής στις ίδιες γλώσσες), ενώ η Πέμπτη πήρε στα γερμανικά και τα αγγλικά το όνομά της από τους κεραυνούς που εξαπέλυε ο Δίας, ως μέρα αφιερωμένη σε αυτόν (Thur-sday και Donners-tag , από thunder=κεραυνός και donner=βροντή) και μόνο στα γαλλικά Jeudi από το ελληνικό Ζευς. Η Παρασκευή ήταν αφιερωμένη στην Αφροδίτη (Ven-erdi και Ven-dredi στα ιταλικά και τα γαλλικά από το Venus= Αφροδίτη) και, τέλος, το Σάββατο ήταν η Ημέρα του Κρόνου (ως Samedi, Samstag και Satur-day σε γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά από το Saturn=Κρόνος). Διότι τελικά ακόμη και οι μέρες της εβδομάδας κρύβουν περισσότερα μυστικά απ' όσα φανταζόμασταν!
ΠΗΓΗ: E. Gombrich, Μικρή ιστορία του κόσμου, εκδ. Πατάκη

Dvorak, Carnival overture

Η εισαγωγή καρναβαλιού (Overture carnival op.92) γράφτηκε από τον Τσέχο συνθέτη Antonin Dvorak (1841-1904) τo 1891 και ανήκει στον κύκλο των εισαγωγών που έγραψε ο συνθέτης. Είναι γραμμένη για δύο φλάουτα, κλαρινέτα, όμποε, αγγλικά κόρνα, φαγκότα, τρομπέτες, τρία τρομπόνια, τούμπα, ταμπουρίνο, πιάτα, τρίγωνα, τύμπανα, άρπα και έγχορδα. Εδώ την ακούμε από παράσταση του 2012 της συμφωνικής ορχήστρας του BBC υπό τον Jiri Belohlavek.
https://www.youtube.com/watch?v=a1jNQgTVYrY 

 ΠΗΓΗ: wikipedia, λήμμα Carnival Oberture Dvorak