Πέμπτη 25 Ιουνίου 2020

Anne Applebaum, Ο κόκκινος λιμός, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2019, σελ.453, μεταφρ.Μενέλαος Αστερίου



Το βιβλίο της ειδικευμένης στα ιστορικά θέματα της σοβιετικής ιστορίας Anne Applebaum Ο κόκκινος λιμός αποκαλύπτει μία σειρά από άγνωστα σχετικά γεγονότα, αλλά και αποτρόπαια εγκλήματα, από την σχετικά πρόσφατη ιστορία της ΕΣΣΔ. Η συγγραφέας μας είναι ήδη γνωστή από το έργο της Γκουλάγκ, Σιδηρούν Πραπέτασμα το οποίο απέσπασε βραβείο Pulitzer.
Με το παρόν πόνημα μας γνωστοποιεί το φρικιαστικό έγκλημα που διέπραξε ο Στάλιν εναντίον της Ουκρανίας τη δεκαετία του '30 οδηγώντας στον θάνατo τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια Ουκρανούς προκειμένου να τιμωρήσει τη χώρα για την απείθεια που αυτή επέδειξε απέναντι στο σοβιετικό καθεστώς κατά τις ουκρανικές επαναστάσεις του 1917 και του 1930. Άλλο ένα εκατομμύριο περίπου υπολογίζεται ότι ήταν πολίτες της υπόλοιπης Σοβιετικής Ένωσης.
Αυτά που θα διαβάσει ο αναγνώστης αδιαμφισβήτητα θα τον καταπλήξουν και θα τον σοκάρουν. Ακόμη κι αν κάποιοι γνωρίζουν αρκετά για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν με την ανοχή -ή και την εντολή- του Χίτλερ απέναντι σε λαούς διαφορετικούς από τον γερμανικό, θα συγκλονιστούν ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι ένας ηγέτης επέλεξε να οδηγήσει ο ίδιος τον δικό του λαό, τον σοβιετικό, -και όχι κάποιον άλλο- σε λιμοκτονία με την αυτοκτονική του πολιτική σχετικά με την κολεκτιβοποίηση και να επιδείξει πρωτοφανή αναλγησία απέναντι σε συμπατριώτες του στο όνομα της ταχείας εκβιομηχάνισης και της τιμωρίας για "κομμουνιστική απείθεια". Το κυνήγι των κρυμμένων σιτηρών, το "κάρφωμα" των γειτόνων, οι ανελέητες διώξεις των διαφωνούντων με το Κόμμα, οι διώξεις κατά των Ουκρανών διανοούμενων, οι σπαρακτικές μαρτυρίες ανθρώπων που βασανίστηκαν ή ωθήθηκαν στη λιμοκτονία, οι ίδιοι μαζί με τις οικογένειές τους, όλα αυτά παρουσιάζονται με αμεσότητα και γλαφυρότητα που συγκινεί και τον πιο ψυχρό επαγγελματία ιστορικό στο βιβλίο της Applebaum. Το έργο εξετάζει επίσης και τη διαδικασία συγκάλυψης του εγκλήματος που ενορχηστρώθηκε οργανωμένα από το σοβιετικό καθεστώς, καθώς και τα σταδιακή αποκατάσταση της μνήμης του λιμού και της χρησιμοποίησής του ως "πολιτικό παιχνίδι" από τις σημερινές κυβερνήσεις της Ουκρανίας και της Ρωσίας. Παράλληλα διερευνούνται πτυχές που αφορούν την ουκρανική επανάσταση του 1917 και του 1919 και αναλύεται η πολιτική της κολεκτιβοποίησης σε όλες τις διαστάσεις της, από την εφαρμογή μέχρι και τις οδυνηρές συνέπειες που αυτή είχε για τον σοβιετικό λαό. Τέλος, η συγγραφέας απαριθμεί τα λογοτεχνικά έργα που γράφτηκαν για να διατηρήσουν το «χολοντομόρ», όπως αποκαλείται στην Ουκρανία, στη συλλογική μνήμη.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ:Αναμφισβήτητα το δυνατό σημείο του έργου είναι τα άγνωστα συγκλονιστικά γεγονότα για τα οποία ο μέσος Ευρωπαίος και Έλληνας  δεν έχει ακούσει ποτέ τίποτε, καθώς και οι δεινές αφηγηματικές ικανότητες της συγγραφέως που κάνουν προσιτό και εύκολα προσεγγίσιμο ένα αμιγώς επιστημονικό και σχετικά δυσπρόσιτο ζήτημα.   
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: Πρόκειται για ένα πόνημα που θα βρουν εξαιρετικά ενδιαφέρον όσοι ενσκήπτουν στην ανακάλυψη άγνωστων πτυχών της ιστορίας του 20ου αιώνα και των εγκλημάτων του υπαρκτού σοσιαλισμού στη Ρωσία. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνεται ακόμη σπάνιο φωτογραφικό υλικό το οποίο αποτυπώνει όλη τη φρίκη που βίωσε η Ουκρανία εξαιτίας της ανελέητης σταλινικής πολιτικής.


Ελίφ Σαφάκ, Ο μαθητευόμενος αρχιτέκτονας, εδκ. Ψυχογιός, 2020, σελ.515





Αν αυτό που πετυχαίνει καλύτερα απ' όλα ένα ιστορικό μυθιστόρημα είναι η απεικόνιση της ιστορίας της καθημερινής ζωής στην εποχή κατά την οποία αυτό διαδραματίζεται, τότε "Ο μαθητευόμενος αρχιτέκτονας" της Ελίφ Σαφάκ εκπληρώνει απόλυτα τον στόχο του.
Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα του οποίου η υπόθεση εκτυλίσσεται στην εποχή της πιο μεγάλης ακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: στα χρόνια του πιο ένδοξου σουλτάνου όλων των εποχών, του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή ή Κανουνί –Νομοθέτη, όπως τον αποκάλεσαν οι ίδιοι οι Οθωμανοί. Για την ακρίβεια, η υπόθεση διαδραματίζεται στα ύστερα χρόνια της βασιλείας του Σουλεϊμάν, μετά το 1550, φτάνοντας ως τις πρώτες δεκαετίες του επόμενου αιώνα και καλύπτοντας χρονικά και τις βασιλείες των διαδόχων του, του Σελίμ Β΄ του Μέθυσου και του Μουράτ Γ΄.
Η διήγηση όμως δεν εστιάζει σε χρονολογίες και σκοπός της συγγραφέως δεν είναι να μας αφηγηθεί όλα τα σημαντικά γεγονότα της εποχής. Αντιθέτως, στοχεύει στο να αναδείξει την καθημερινή ζωή στην Κωνσταντινούπολη του 16ου αιώνα, εστιάζει λοιπόν μόνο σε όσα θεωρεί απαραίτητα για τον σκοπό αυτό. Μέσα από την αφήγηση της ζωής ενός νεαρού αγοριού τολμηρού, εργατικού, δίκαιου και φιλόδοξου, του Τζαχάν, και του νεαρού ελέφαντά του, του οποίου καθίσταται δαμαστής, αλλά και φύλακας άγγελος, χάρη σε ένα εντελώς απρόσμενο γύρισμα της μοίρας, η Ελίφ φιλοτεχνεί μία εκπληκτική τοιχογραφία της Κωνσταντινούπολης. 
Αυτή είναι και η πρώτη θεματική μεταξύ των πέντε, πάνω στην οποία στηρίζεται ο ιστός του πονήματος: η Ιστορία. Ιστορία απαλλαγμένη από περιττά γεγονότα και χρονολογίες, Ιστορία πιστή στις αρχές της σχολής των Αnnales, που εστιάζει δηλαδή πάνω απ' όλα στη ζωή των απλών καθημερινών ανθρώπων, Ιστορία αψεγάδιαστα υφασμένη και αδιαχώριστη μαζί με τον λογοτεχνικό ιστό του βιβλίου. Η πανούκλα της εποχής του Σουλεϊμάν, τα χαμάμ, τα μπουντρούμια του Γεντί Κουλέ, οι τσιγγάνοι της πόλης, η σουλτάνα Χιουρέμ και η κόρη της Μιχριμάχ, για την οποία ο Τζαχάν θα τρέφει έναν έρωτα πλατωνικό και ανεκπλήρωτο ως το τέλος της ζωής του, όλα αυτά η συγγραφέας τα περιγράφει γλαφυρά αποδεικνύοντας τις γνώσεις της για τη συγκεκριμένη εποχή.
Η δεύτερη θεματική του πονήματος δεν απαντάται συχνά σε βιβλίο: λόγω της παρουσίας του σπάνιου λευκού ελέφαντα στις σελίδες του, η Ελίφ εστιάζει στη σχέση ανθρώπου και ζώου, στο πόσο βαθιά και αγνή μπορεί να είναι αυτή σε όλες τις εποχές, τα μήκη και τα πλάτη της γης και στο πως οι περισσότεροι από τους ανθρώπους επιλέγουν να βασανίζουν τελικά απάνθρωπα, αντί να περιβάλλουν με αγάπη, τις τετράποδες υπάρξεις του πλανήτη μας. Η σχέση όμως μεταξύ του Τζαχάν και του Τσότα- το όνομα του ελέφαντα το οποίο σημαίνει μικρός-, θα βοηθήσει το αγόρι να οδηγηθεί στην αυτογνωσία και θα του διδάξει πράγματα που δεν θα γνώριζε σε άλλη περίπτωση. Αυτό μας φέρνει αλυσιδωτά στην τρίτη και ταυτοχρόνως τέταρτη θεματική του βιβλίου: την ανακάλυψη του εαυτού του που επιχειρεί ο Τζαχάν και το επώδυνο ξεδιάλυμα  του μπερδεμένου κουβαριού της ύπαρξής του. Σε όλο το βιβλίο ο νεαρός, προικισμένος με το χάρισμα να αγαπά και να δένεται με τα υπόλοιπα όντα τριγύρω του, καλείται να ανακαλύψει τα βαθύτερα θέλω και τις πιο κρυφές επιθυμίες του.
Σε αυτό θα τον βοηθήσει, εκτός από τον Τσότα, και η τέταρτη θεματική του βιβλίου, στην οποία η συγγραφέας αφιερώνει πολλές σελίδες μελέτης και γνώσης: η αρχιτεκτονική. Πιο συγκεκριμένα, όταν ο νεαρός θα καταστεί από καθαρή τύχη μαθητευόμενος του μεγαλύτερου αρχιτέκτονα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, του διαβόητου Σινάν, θα ανακαλύψει άγνωστες πτυχές του εαυτού του, τις οποίες μέχρι τότε αγνοούσε ολότελα, αφού ποτέ του δεν φανταζόταν ότι ένας τέτοιος τομέας θα μπορούσε να τραβήξει το ενδιαφέρον του. Θα μπλεχτεί άθελά του στις συνωμοσίες του παλατιού, θα αφοσιωθεί ολόψυχα στην τέχνη και τον δάσκαλό του και θα μάθει να ελίσσεται σε έναν χώρο τόσο επικίνδυνο όσο και οι ζούγκλες στις οποίες γεννήθηκε ο Τότσα, στη μακρινή Ινδία. Βλέπουμε επομένως πως η ίδια η διαδικασία της μαθητείας καθίσταται ικανή να οδηγήσει κάποιον στην αυτογνωσία. "Οι πέτρες μένουν ακίνητες. Αυτός που μαθαίνει ποτέ", καταλήγει ο ίδιος ο Σινάν. Έτσι, η συγγραφέας αρπάζει την ευκαιρία να μας αφηγηθεί τη διαδικασία της οικοδόμησης μεγάλων αρχιτεκτονικών έργων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας του 16ου αιώνα, όπως του τεμένους Σουλεϊμάνιγιε και του Σελιμιγιέ της Ανδριανούπολης.

ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: η πλοκή του, η μεταφορά στο παρελθόν που θα νιώσει ο αναγνώστης διαβάζοντάς το και η καλή πένα της συγγραφέως.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: οι λάτρεις της ιστορίας οπωσδήποτε και σε όσους αρέσουν μυθιστορήματα που διαδραματίζονται σε άλλες εποχές.

Antonio G. Iturbe, Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς,εκδ.Κλειδάριθμος,σελ. 525




Το άκουσμα και μόνο του ονόματος του Άουσβιτς ξυπνάει μέσα στον καθένα από εμάς αισθήματα τρόμου και απέχθειας, αφού το σύνολο των εγκλημάτων που διαπράχθηκε εκεί κατά της ανθρωπότητας είναι τοις πάσι γνωστό.
Τι γίνεται όμως όταν ένα βιβλίο έρχεται να ταράξει τα νερά και να φέρει στο φως και ορισμένες "καλές" πτυχές του στρατοπέδου, άγνωστες στο ευρύ κοινό;
Αρχικά οι αναγνώστες υποδέχονται το "νέο" με δυσπιστία. Είναι ποτέ δυνατόν να υπήρχε ο,τιδήποτε καλό στο Άουσβιτς, και δη μία βιβλιοθήκη, όπως και- κάτι ακόμη πιο περίεργο,- ένα σχολείο; Και όμως, η Ιστορία έρχεται να επαληθεύσει για άλλη μια φορά την απίστευτη διήγηση του δημοσιογράφου και βιβλιοκριτικού  Antonio Iturbe "H βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς", η οποία δεν αποτελεί μόνο μυθοπλασία, αλλά βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που έλαβαν  χώρα σε αυτό το διαβόητο στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Το βιβλίο βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Τσεχοεβραίας Εντίτα Αντιλέροβα ή Ντίτα Κράους. Η έφηβη τότε κοπέλα υπήρξε η ίδια κρατουμένη του στρατοπέδου, αλλά και μάρτυρας της λειτουργίας ενός σχολείου στο στρατόπεδο, κρυφά από τους ναζί, καθώς και μίας βιβλιοθήκης, της μικρότερης και πιο επικίνδυνης στον κόσμο, έτσι τη χαρακτηρίζει ο συγγραφέας. Τη βιβλιοθήκη αυτή η Ντίτα την υπηρέτησε με κίνδυνο της ζωής της ως βιβλιοθηκάριος κατά τη διάρκεια της παραμονής της εκεί. Τα γεγονότα του βιβλίου διαδραματίζονται κυρίως στα έτη 1944-45 ως και την απελευθέρωση των κρατουμένων του στρατοπέδου, υπάρχουν όμως αναφορές σε παρελθόντα χρόνο μέσα από αναδρομές της ίδιας της πρωταγωνίστριας.
Το βιβλίο θα θυμίσει το δίχως άλλο στους αναγνώστες την φημισμένη ταινία La vita e bella, η οποία προσέφερε και αυτή μία εναλλακτική όψη του απεχθούς στρατοπέδου. Αυτή τη φορά η ιστορία του τρόμου, των απάνθρωπων εκτελέσεων, του ρατσισμού και της ταπείνωσης διανθίζεται με το πηγαίο θάρρος και την αυταπάρνηση που έδειξε η Ντίτα, η οποία είναι εδώ για να μας θυμίσει ότι ακόμη και στο χειρότερο μέρος του κόσμου μπορεί να συναντήσει κανείς την ομορφιά. Η ομορφιά εκφράζεται μέσα από τα βιβλία, τα λίγα που οι κρατούμενοι έχουν λαθραία στην κατοχή τους τα οποία όμως αρκούν για να φτερουγίσει ελεύθερη η ψυχή του αναγνώστη μακριά από τα γκρίζα τείχη του στρατοπέδου.
Και η αλήθεια είναι ότι η ωραιότητα και η ελευθερία που αντιπροσωπεύουν και προσφέρουν τα βιβλία κάνουν ακόμη πιο έντονη και ευδιάκριτη την αντίθεση ανάμεσα στη φρίκη του στρατοπέδου και στην ωραιότητα της ζωής. Οι ίδιοι οι σκληροτράχηλοι και σαδιστές ναζί αποδεικνύονται τόσο αντιφατικοί που από τη μια σιγοσφυρίζουν Μπετόβεν και από την άλλη δολοφονούν εν ψυχρώ αθώες υπάρξεις. To μυθιστόρημα επομένως, όπως και το γνωστό Φαρενάιτ 451, αποτελεί και έναν ύμνο στα διωκόμενα από τους ναζί βιβλία αλλά και την ίδια τη ζωή και ο δημιουργός κάνει το παν για να μας αποδείξει ότι η ανθρωπιά και η θέληση για ζωή και επιβίωση δεν εξαφανίζεται τόσο εύκολα από τον πλανήτη μας.
Ο συγγραφέας με γλώσσα λιτή και απέριττη και με περιστασιακή εκφορά κρίσεων για την ίδια τη ζωή, καταφέρνει να περιγράψει αρτιότατα όχι μόνο τη φρίκη του στρατοπέδου, αλλά και τις διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ κρατουμένων, ή μεταξύ αυτών και των δεσμοφυλάκων τους, καθώς και την καθημερινή ζωή σε αυτό. Με μορφή αναδρομών μαθαίνουμε για τη ζωή της Ντίτα πριν το Άουσβιτς, τα παιδικά χρόνια της στην Πράγα και τον εγκλεισμό αυτής και της οικογένειάς της, στη συνέχεια, στο γκέτο Τερεζίν στην Πράγα.
Πέρα από τους κρατουμένους που πλαισιώνουν ως χαρακτήρες την Ντίτα, όπως τη Μαργκίτ, τον κύριο Χιρς και διάφορους άλλους, πολύ ενδιαφέρουσα είναι η απεικόνιση από την πένα του συγγραφέα γνωστών ναζί όπως του Γιόζεφ Μένγκελε, του Άντολφ Άιχμαν και του Ρούντολφ Ες, καθώς και αμφιλεγόμενων προσωπικοτήτων όπως του Ρούντι Ρόζενμπεργκ.
Αναμφίβολα πρόκειται για ένα δυνατό και συγκινητικό ανάγνωσμα του οποίου όλη η ουσία συνοψίζεται στη φράση του συγγραφέα: "Δεν είχε σημασία πόσα εμπόδια θα έβαζαν τα ράιχ όλου του κόσμου-ανοίγοντας ένα βιβλίο μπορούσες να τα παρακάμψεις όλα".

ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: το απίστευτο θέμα του και ο μέχρι τώρα άγνωστος όσο και πρωτότυπος συνδυασμός βιβλίων και Άουσβιτς.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: απευθύνεται σε όλους, καθότι η αφήγηση ρέει και το θέμα του μας αφορά όλους, ειδικά στις μέρες μας που φαινόμενα ρατσισμού αναβιώνουν δυστυχώς σε πολλά μέρη του πλανήτη.

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2020

Μαίρη Κόντζογλου, Σκουριά και χρυσάφι, Νεγρεπόντε, εκδ. Μεταίχμιο, 2020, σελ. 532

Παρ' όλο που ο υπότιτλος Νεγρεπόντε παραπέμπει νοερά στην ενετική περίοδο κατοχής της Εύβοιας κατά τον 15ο αιώνα, η υπόθεση στο νέο μυθιστόρημα της Μαίρης Κόντζογλου διαδραματίζεται στην Εύβοια των πρώτων χρόνων ζωής του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, στα μέσα του 19ου αιώνα.
Η συγγραφέας όμως πιάνει το νήμα της αφήγησης από την εποχή της ελληνικής επανάστασης και συγκεκριμένα από την καταστροφή των Ψαρών του 1824. Πρωταγωνιστής είναι ο Αγγελής Βαμβακάς, αγωνιστής της επανάστασης και  ένας από τους ελάχιστους επιζώντες της βιβλικής καταστροφής του νησιού από τους Οθωμανούς. Οι δυσκολίες στην εδραίωση της επανάστασης καθώς και το δράμα των αμάχων αποτυπώνονται γλαφυρά στις σελίδες του βιβλίου. Το γεγονός ότι ο Αγγελής θα είναι ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες από την καταστροφή των Ψαρών θα καθορίσει όλη τη μετέπειτα ψυχοσύνθεσή του, καθώς και τις επιλογές του, έως ότου ο έρωτας θα χτυπήσει τελικά την πόρτα του στο Εγριμπόζ, την οθωμανοκρατούμενη ακόμη Εύβοια, στην οποία θα καταφύγει, κατατρεγμένος και πολιορκημένος από ολέθριες μνήμες πολέμου. Εκεί θα ανοίξει τελικά ένα μπακάλικο και θα προσπαθήσει να μαζέψει τα κομμάτια της διαλυμένης του ύπαρξης. Μετά από έναν πρώτο συμβατικό γάμο που θα τον αφήσει χήρο με τρία αγόρια,  θα γνωρίσει την αγάπη και την απόλυτη οικογενειακή ευτυχία στο πρόσωπο της συμπαθητικής και αποφασιστικής Τερέζας.

Η πολυμελής οικογένεια που θα φτιάξουν θα αποβεί καθοριστική για την εξέλιξη της υπόθεσης. Δύο παιδιά θα ξεχωρίσουν από την ένωση αυτή με τις δυναμικές και ανεξάρτητες προσωπικότητές τους, που θα δώσουν περαιτέρω ώθηση στον μύθο: ο Αντώνης και η Αυγουστίνα. Ο πρώτος θα καταλήξει στον Πειραιά, αγωνιζόμενος να υλοποιήσει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του να δημιουργήσει ένα ποτό από "χρυσάφι ατόφιο που, κατά λάθος-αλλά μπορεί και εσκεμμένα-, μέσα του να έπεσε λίγη σκουριά- και η δεύτερη θα γίνει Δεσποινίδα των Τιμών παρά την Αμαλία, την πρώτη βασίλισσα της μικρής Ελλάδας.
Μέσα από την οικογενειακή ιστορία, η έμπειρη συγγραφέας αδράττει την ευκαιρία να μας διηγηθεί πολλά σημαντικά γεγονότα της επανάστασης και των χρόνων του Όθωνα και της Βαυαροκρατίας, φτάνοντας μέχρι και την έξωσή του από τη χώρα το 1862 και τη διαμάχη Ορεινών και Πεδινών που συγκλόνισε τη χώρα τον επόμενο χρόνο.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας είναι άκρως συναισθηματική, σχεδόν ποιητική θα την αποκαλούσε κανείς σε ορισμένα σημεία, ρέει άνετα και παίρνει τόνο προσωπικής ημερολογιακής εξομολόγησης στα εγκιβωτισμένα στο κείμενο σημεία όπου εν έτος 1899 ο υιός Αντώνης Βαμβακάς αφηγείται την ιστορία της οικογένειάς του και προλέγει ενίοτε τα μελλούμενα.
Αναμφίβολα, το βιβλίο θα ταξιδέψει τον αναγνώστη στον 19ο αιώνα, θα τον ξαφνιάσει με το ανατρεπτικό τέλος του και θα τον κάνει να περιμένει με αγωνία τη συνέχεια της ιστορίας την οποία υπόσχεται η συγγραφέας στο Πόρτο Λεόνε.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: η γρήγορη κίνηση της υπόθεσης και η διαποτισμένη με αισθήματα γλώσσα της συγγραφέως.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: όσοι αρέσκονται στην ανάγνωση μυθιστορημάτων εποχής.