Μεταξύ παραμυθιού και της σύγχρονης πραγματικότητας κινείται το πρώτο μυθιστόρημα της φιλολόγου Έλενας Γιοβανάκη, Ο δρόμος με τα χίλια χρώματα.
Πρόκειται για ένα βιβλίο γραμμένο πάνω σε δύο αφηγηματικούς άξονες, το φανταστικό του παραμυθιού, το οποίο παραπέμπει σε μεσαιωνικό και μη πραγματικό χρόνο και το ρεαλιστικό σύγχρονο παρόν. Οι δύο ιστορίες εναλλάσσονται μεταξύ τους και εξελίσσονται παράλληλα μέχρι να ενωθούν, στο τέλος, σε μία...
Στο παρόν, ο Παύλος και η Σοφία είναι δύο νέοι που προσπαθούν να ξεδιαλύνουν τις πολύπλοκες ανθρώπινες σχέσεις. Ο Παύλος ήθελε να γίνει συγγραφέας, αλλά δουλεύει ως λογιστής στο γυμναστήριο του αδελφού του, έχοντας τη φωτογραφία ως χόμπι. Η Σοφία κάνει το μεταπτυχιακό της στο ιταλικό θέατρο και ψάχνει διακαώς να βρει για ποιον ακριβώς λόγο παρεξηγήθηκε μαζί της μία φίλη της. Η αναπάντεχη γνωριμία τους θα τους κάνει να αναθεωρήσουν αρκετά πράγματα στη ζωή τους.
Στον φανταστικό απροσδιόριστο χρόνο, μια πριγκίπισσα, ένας πολεμιστής και δύο στρατιώτες, μαζί με έναν ερωτευμένο νέο ψάχνουν να βρουν ένα μαγικό πετράδι, το Ιλ-Ναχίρ, το οποίο μπορεί να πραγματοποιήσει και τις πιο μύχιες επιθυμίες των κατόχων του.
Βασική θεματική του βιβλίου είναι ίδιος ο άνθρωπος, οι σκέψεις, τα συναισθήματά του και, ιδίως, ζητήματα που άπτονται των περίπλοκων ανθρώπινων σχέσεων, όπως ο έρωτας, η φιλία, το φλερτ, το σεξ και οι ανικανοποίητες βαθύτερες επιθυμίες μας. Διότι τα ίδια ανθρώπινα πάθη που βασανίζουν τους ήρωες του σήμερα, απασχολούν και τους πρωταγωνιστές του φανταστικού παραμυθιακού χθες, την πριγκίπισσα Φιόνα, τον βασιλιά Ίντεν, τον Ντάρεν και τους άλλους. Λέει, λοιπόν, ο σοφός γέροντας για τις επιθυμίες:
"Οι επιθυμίες κάποιες φορές ζουν μέσα μας καλά κρυμμένες, αθέατες και ήσυχες, σαν τα θηρία που παραφυλούν κρυμμένα στις φωλιές τους. Σκέψου το φοβερό τέρας του μύθου, αυτό που έχει σώμα από ατσάλι και χίλια τρομερά κεφάλια με στόματα που πετούν φωτιά. Έτσι είναι οι βαθιές μας επιθυμίες. Καθεμιά τους ένα κεφάλι του φοβερού τέρατος, κι ο νους μας ένας ήρωας που έχει χρέος να εξοντώσει το τέρας. Ο ήρωας ρίχνεται στον αγώνα χωρίς τρόμο. Χτυπά το τέρας και του κόβει ένα ένα τα τρομερά κεφάλια. Όμως, κάθε φορά που κόβει κάποιο, στη θέση του φυτρώνουν δύο ακόμα. Το τέρας δοκιμάζει τα πάντα για να κάνει τη δοκιμασία του ήρωα πιο δύσκολη, έτσι, κάθε κεφάλι που φυτρώνει έχει ένα νέο πρόσωπο, πιο φοβερό, πιο ακαταμάχητο. Ο ήρωας μάχεται ακούραστα, ξοδεύει τη ζωή του ολόκληρη κάποιες φορές, χωρίς να νιώθει πως ο αγώνας που δίνει είναι μάταιος, γιατί δεν βλέπει ή δεν θέλει να καταλάβει πως ο εχθρός του, τελικά, δεν μπορεί να νικηθεί".
Οι παιδικές αναμνήσεις επανέρχονται περιοδικά στη σκέψη των ηρώων και δεν λησμονούνται ποτέ. Οι παρεξηγήσεις ζητούν τη λύση τους σε μία τελική μονομαχία και στις δύο παράλληλες ιστορίες, όπου βασιλιάδες και πολεμιστές ομοιάζουν, παραδόξως, με τους νέους των σύγχρονων πόλεων. Γιατί η ζωή μας είναι τελικά ένας δρόμος με χίλια χρώματα, αρκεί να έχουμε τα μάτια -και το μυαλό μας- ανοιχτά για να τα αντιληφθούμε και να τα δούμε όλα γύρω μας.
Ποια είναι τελικά η σύνδεση μεταξύ του φανταστικού και τους πραγματικού κόσμου; Μήπως όλα είναι μέσα στο μυαλό του Παύλου που ατενίζει σκεπτόμενος το ταβάνι της γκαρσονιέρας του; Η ιστορία αυτή συνέβη πραγματικά ή μήπως είναι το υλικό για το πρώτο βιβλίο του Παύλου που υπάρχει μονάχα μέσα στο μυαλό του; Η πριγκίπισσα Φιόνα είναι μήπως η Σοφία; Ή μήπως όλα είναι ένα όνειρο;
Ένα σύνθετο, αλληγορικό βιβλίο στο οποίο μπορούν να γίνουν πολλές αναγνώσεις και ερμηνείες από πλευράς των αναγνωστών. Ένα βιβλίο στο οποίο οι ήρωες είναι, πάνω απ' όλα μόνοι και αντιμέτωποι με τον ίδιο τους τον εαυτό, τις σκέψεις τους και τις βαθύτερες επιθυμίες τους.
"Εμείς οι άνθρωποι είμαστε παράξενα πλάσματα. Νιώθουμε συμπόνια για κάθε μικρή κι αβοήθητη ύπαρξη και κουβαλάμε το χρέος να σώσουμε όσους θεωρούμε αδύναμους, για να ανακαλύψουμε τα όρια της μεγαλοσύνης μας. Όμως στιγμή δεν σηκώνουμε το κεφάλι να δούμε πως μόνο εμείς είμαστε αβοήθητοι σε αυτόν τον κόσμο. Φοβόμαστε μέχρι και να αντικρίσουμε το σημείο της αδυναμίας μας".
