Ελένη Κιουσέ, Ταραξάκο, εκδ. Ψυχογιός

 

            Τι κοινό μπορεί να έχουν τρεις νεαρές κοπέλες που μεγαλώνουν στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1980 και το 1990; Μα το ότι σε δύσκολες στιγμές επιλέγουν να χαλαρώσουν πίνοντας ένα φαρμακευτικό αγριόχορτο, τον ταραξάκο τον φαρμακευτικό!

            Προφανώς και η ίδια η συγγραφέας, η Ελένη Κιουσέ πίνει συχνά από αυτό το θαυματουργό βότανο, για ποιον άλλον λόγο, άλλωστε, θα έδινε το όνομα του βοτανιού αυτού στο μυθιστόρημά της; Το «Ταραξάκο» είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της συγγραφέως από την Αθήνα με σπουδές στους τομείς της Διοίκησης και της Οικονομίας, αλλά και της Δημιουργικής Γραφής και του Θεάτρου. Το μυθιστόρημά της με τίτλο «Τσαούσα» ήταν η πρώτη λογοτεχνική της απόπειρα. Το «Ταραξάκο» φαίνεται να περιέχει κάποιες αυτοβιογραφικές πινελιές, κρυμμένες καλά ανάμεσα στις ιστορίες των τριών κοριτσιών, της Πόπης, της Ειρήνης, της Κατερίνας, οι οποίες μεγαλώνουν στα τέλη του εικοστού αιώνα στην πρωτεύουσα.

            Μυθιστόρημα ενηλικίωσης, επομένως, θα μπορούσε να θεωρηθεί το «Ταραξάκο». Συγχρόνως θα αποτελέσει μία ευχάριστη νότα στις αναγνώσεις μας, ιδιαίτερα σε όσους ανήκουν στην ηλιακή ομάδα άνω των σαράντα ετών, οπότε και διατηρούν μνήμες από τις παλιές καλές εποχές, που δεν υπήρχαν κινητά, ούτε οι οθόνες κυριαρχούσαν στις ζωές μας και τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα στους δρόμους ολημερίς.

            Καθένας από εμάς-ιδίως οι γυναίκες αναγνώστριες-θα ταυτιστούν με τις ηρωίδες, θα διδαχτούν από τα δικά τους λάθη και από τις συμβουλές ζωής που με επιδέξιο τρόπο ενσωματώνει η συγγραφέας στο σώμα του κειμένου της, θα γελάσουν μαζί τους με τις νεανικές τους γκάφες, αλλά και θα τις συμπονέσουν για τις ατυχίες που θα βρεθούν στον δρόμο τους.

            Παιδικοί και εφηβικοί έρωτες, αδιαφορία των γονέων ή υπερβολική πίεση και έλεγχος από μέρους τους, η εποχή των επιδείξεων της Tapperware, τα παιχνίδια στις αλάνες και τους δρόμους, στα χωριά και στα νησιά τα καλοκαίρια, οι ψείρες που μας ταλαιπωρούσαν, οι καλοκαιρινοί έρωτες, το σχολικό περιβάλλον, οι φιλίες μας εκεί και τα εφηβικά εξωσχολικά πάρτι, η εμπειρία των πανελληνίων, το πρώτο ερωτικό σκίρτημα, το πρώτο φιλί και η πρώτη ερωτική επαφή, το πρώτο τσιγάρο, αλλά και η πρώτη περίοδος, η πρώτη μας δουλειά, η πρώτη σκιά θανάτου συγγενών ή φίλων στις παιδικές ψυχές,  ο καύσωνας του 1987, το πρωτάθλημα στο μπάσκετ, η εποχή του ΠΑΣΟΚ και τόσα και τόσα άλλα γεγονότα που μας σημάδεψαν εκείνη την περίοδο, τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο, όλα παρελαύνουν στις σελίδες του «Ταραξάκο».

            Ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ως εφηβικό, νεανικό, μιας και είναι γεμάτο με τις ανησυχίες της νιότης, αυτές που δεν αλλάζουν παρά την πολύ διαφορετική εποχή που διανύουμε σήμερα και είναι κοινές για όλους τους νέους, όπου κι αν ζουν και σε όποιον αιώνα.  Συγχρόνως, η συγγραφέας μας δίνει και ορισμένα χρήσιμα μαθήματα ζωής μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της.

 

«Πέρασαν χρόνια για να καταλάβω πως το να θέλεις διαρκώς αυτό που δεν έχεις και να πασχίζεις με κάθε τρόπο να τ’ αποκτήσεις είναι σαν να κυνηγάς την ουρά σου. Δε θα τη φτάσεις ποτέ, μόνο θα πέσεις λιπόθυμος απ’ τη ζάλη και την κούραση. Η ασυδοσία είναι αρρώστια μεγάλη, κι όσοι θέλουν τα πάντα καταλήγουν να πουλάνε την ψυχή τους στον διάβολο για να τα κάνουν δικά τους, σαν σύγχρονοι Φάουστ. Αρκετά νωρίς στη ζωή μου, ούσα πάντοτε ωριμότερη από άλλα συνομήλικά μου παιδιά, επικεντρώθηκα σε ό,τι είχα και αρκέστηκα σ’ αυτό. Τα όνειρά μου, ακόμα κι αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με την παιδική φύση, πατούσαν στη γη, ήταν περισσότερο κοντινοί στόχοι παρά ανέφικτες ουτοπίες, και ανέκαθεν αντιπαθούσα τους ανθρώπους που διαρκώς επιθυμούν μα δε γεμίζουν ποτέ. Αυτό από μόνο του με απάλλαξε από πολλά βάσανα, σαφώς όμως όχι απ’ όλα…»