Ιγνάτιος Συμεωνίδης, Τα γυμνοβράγχια το κάνουν καλύτερα, εκδ. Βακχικόν

 

Ένα βιβλίο για το καλοκαίρι

 

            Μα τι είναι αυτά τα γυμνοβράγχια; Νομίζω πως ελάχιστοι έχουν ακούσει τι είναι! Και ιδού η απάντηση μέσα από τις σελίδες του βιβλίου:

            «… Είναι μικρά μαλάκια που λέγονται έτσι επειδή έχουν τους πνεύμονές τους έξω από το σώμα τους, συνήθως στην πλάτη, ότι κυκλοφορούν στον βυθό σε μια τεράστια γκάμα χρωμάτων και σχημάτων και, βασικά, είναι από τα πλάσματα που λατρεύω να παρακολουθώ όταν κάνω κατάδυση. Τα γυμνοβράγχια λοιπόν είναι ερμαφρόδιτα και έχουν τα γεννητικά τους όργανα, αρσενικό και θηλυκό μέλος, σε έναν μικρό σωλήνα στα δεξιά του σώματός τους. Όταν πρόκειται να έρθουν σε σεξουαλική επαφή, γυρνάνε ανάποδα το ένα από το άλλο και ενώνουν τους δύο σωλήνες κατά τέτοιον τρόπο, ώστε τα γεννητικά τους όργανα να έρχονται σε επαφή μεταξύ τους, αρσενικό-θηλυκό, θηλυκό-αρσενικό. Το πιάνεις;». 

            Η εν λόγω περιγραφή των γυμνοβράγχιων στο βιβλίο είναι και η μοναδική αναφορά σε αυτά στο μυθιστόρημα, είναι όμως αυτή που δικαιολογεί απόλυτα τον τίτλο που επέλεξε ο συγγραφέας για το βιβλίο του: «Τα γυμνοβράγχια το κάνουν καλύτερα» και υπονοείται εδώ η σεξουαλική πράξη. Γιατί, όμως, να επιλέξει ένας συγγραφέας έναν τέτοιο, κάπως περίεργο είναι η αλήθεια, τίτλο για το βιβλίο του; Προφανώς γιατί όντας δύτης και ο ίδιος, αρέσει και σε εκείνον το θέαμα που τα γυμνοβράγχια παρουσιάζουν κάτω από το νερό. Διότι το μυθιστόρημα αυτό θα μας φέρει στον νου την ποίηση του Καββαδία, εξωτικά μέρη, τροπικούς φοίνικες με καρύδες, γαλάζιες θάλασσες γεμάτες πολύχρωμα ψάρια και καρχαρίες, πειρατές, ναυαγούς, ναυάγια με πολύτιμους θησαυρούς, αρχαιοκάπηλους και άλλα τέτοια.

            Πρόκειται, επομένως, για ένα μυθιστόρημα ζυμωμένο με το υγρό στοιχείο, ένα μυθιστόρημα που θα μας μεταφέρει πολύ μακρύτερα από τον οικείο σε όλους μας κόσμο της Μεσογείου, σε μέρη μακρινά και εξωτικά, όπως στη Μελβούρνη, στην Κολομβία, στην Ινδονησία, στην Ονδούρα, στον Παναμά και άλλα.

            Ο Χόρχε και ο Νάντο είναι δύο φίλοι δύτες. Ζουν για να αναπνέουν τον δροσερό αέρα της θάλασσας και για να πραγματοποιούν καταδύσεις. Όταν η φίλη του Χόρχε, η Κιάρα, επίσης δύτης και κυνηγός χαμένων θησαυρών σε ναυάγια, μπλέκει με κάποιους που την καταδιώκουν, θα ζητήσει βοήθεια από τους δύο φίλους. Έτσι αρχίζει ένας «διάλογος» μεταξύ κυνηγός θησαυρών, ναυαγούς, εμπόρους ναρκωτικών, αρχαιοκάπηλων, απατεώνων και των τριών φίλων με απρόβλεπτες συνέπειες και κατάληξη.

Ένας κόσμος αλλόκοτος, εξωτικός, ένας κόσμος πολύ μακριά από εμάς παρουσιάζεται σε αυτό το πολύ ιδιαίτερο και ξεχωριστό βιβλίο. Η πλοκή είναι γρήγορη και κινηματογραφική, αλλά ο συγγραφέας πραγματικά δεν χάνει ευκαιρία να μοιραστεί μαζί μας όλα όσα γνωρίζει για την τεχνική της κατάδυσης, πολλές μακρινές εξωτικές πόλεις, τον κόσμο του βυθού, τα θαλάσσια ζώα, αλλά και για τους ανθρώπους που ζουν κοντά στη θάλασσα. Το αποτέλεσμα είναι ένα μυθιστόρημα που «μυρίζει» καλοκαίρι, προσφέρεται ακριβώς, δηλαδή, για την εποχή που διανύουμε.

«Έφτασαν στην Καρταχένα την ώρα που η πόλη βαριανάσαινε ιδρωμένη κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο. Το τείχος που προστάτευε  την παλιά πόλη από τις επιθέσεις των πειρατών έστεκε περήφανο, σαν γερασμένος σκοπός που αρνείται πεισματικά να εγκαταλείψει το καθήκον. Οι δερμάτινες μπότες των επίδοξων κατακτητών είχαν αντικατασταθεί από τις σαγιονάρες των τουριστών, που περιδιάβαιναν το οχυρωματικό έργο μήκους έντεκα χιλιομέτρων αναζητώντας σταγόνες ιστορίας, ένα καλό σημείο για να θαυμάσουν τη θέα προς τη θάλασσα και τη σύγχρονη κατοικία του Μποκαγκράντε, ή ένα δροσερό κοκτέιλ».