Πηνελόπη Τσιάλα, Η φυλακή των ενοχών, εκδ. Βακχικόν

 

 

Ανάλαφρες ερωτικές ιστορίες για το καλοκαίρι

 

            Δώδεκα ιστορίες που αφορούν τον έρωτα, τη διαφορετικότητα και τις ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν το νέο βιβλίο της Πηνελόπης Τσιάλα, συγγραφέα και φιλολόγου από την Αθήνα. Η συλλογή διηγημάτων της με τίτλο «Η φυλακή των ενοχών» είναι το έκτο βιβλίο που εκδίδει.

            Την Τσιάλα φαίνεται ότι απασχολεί σε πολλά από τα διηγήματά της-αλλά και σε ένα προηγούμενο μυθιστόρημα που εξέδωσε το «Έρωτας δίχως γέφυρα» το θέμα της διαφορετικότητας των ανθρώπων, το κατά πόσον, δηλαδή, μπορεί ένα ζευγάρι να έχει μέλλον μαζί αν διαφέρει σε βασικές απόψεις, π.χ. τη διατροφή, την πολιτική κ.α. ή αν υπάρχει εμφανής ταξική διαφορά. Σε πολλά από τα διηγήματα του βιβλίου της, τέτοια «διαφορετικά» ζευγάρια και η κατ’ επέκταση προβληματική συμβίωσή τους αποτελούν το βασικό θέμα του βιβλίου της. Εν ολίγοις, αρκεί η αγάπη για να προχωρήσει μία σχέση ή στην πράξη τίθενται, τελικά, και άλλα ζητήματα, όσο καλή θέληση και να υπάρχει και από τις δύο πλευρές;

            Στο πρώτο από τα διηγήματα συναντάμε την πανέμορφη Δανάη, η οποία,  όμως, συναντά πολλές δυσκολίες στη ζωή της, εξαιτίας της ομορφιάς της. Ακολούθως συναντάμε τον επίσης πολύ όμορφο Ερρίκο σε μία δυνατή ιστορία που μας ξαφνιάζει τα μέγιστα και μας βάζει σε σκέψεις στο διήγημα που δίνει το όνομά του στη συλλογή. Ακολούθως βλέπουμε τι γίνεται όταν ένας άντρας μπαίνει-άθελά του-ανάμεσα σε δύο αγαπημένες αδελφές και τι παιχνίδια παίζει μαζί τους η ζωή. Μετά θα συναντήσουμε την πολύ ευτραφή Αγάπη που κατάφερε να αδυνατίσει και να αλλάξει τη ζωή της, ενώ μια γλυκιά ιστορία αγάπης ενός πολύ πιστού Οδυσσέα για μία όμορφη Λουΐζα που έβαλε την αγάπη της για την υποκριτική πάνω από το ταίρι της ακολουθεί.

            Εν συνεχεία, ακολουθεί μία συγκλονιστική ιστορία για τον ρατσισμό κατά των μαύρων και το εκτενέστερο διήγημα για το κατά πόσον μπορεί τελικά να αποβεί βιώσιμος ένας έρωτας ανάμεσα σε μια πλούσια κι έναν φτωχό. Μετά μαθαίνουμε τι προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει σε μια σχέση ο βιγκανισμός, όπως και ο έρωτας ανάμεσα σε μια Δαπίτισσα και έναν πιστό Κνίτη. Η επόμενη ιστορία, αυτή που αφορά τον έρωτα ανάμεσα στον Σάββα και την Ηλιάννα, είναι γραμμένη σε πολύ λυρικό και συναισθηματικό τόνο. Η προτελευταία είναι αρκετά πρωτότυπη, καθώς μας παρουσιάζει την οπτική της πιστής Πηνελόπης της Οδύσσειας από τη σκοπιά της ίδιας, ενώ η τελευταία μας παρουσιάζει την ιστορία της πολύ αδύνατης Νικολέτας και πως αυτή κατάφερε τελικά να βρει την ευτυχία.

            Τα πρότυπα της ομορφιάς για τους ήρωες, είναι παραμυθένια. Πολλοί από τους ήρωες και τις ηρωίδες της μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένοι από παραμύθι. Η υπερβολή δεν λείπει, προκειμένου να τονιστούν κάποια πράγματα, ενώ διαφαίνεται και κάποιος διαδακτισμός στον λόγο κάποιων ηρώων. Διότι η Τσιάλα, πάνω από όλα φιλοδοξεί να διεσδύσει βαθιά στον ψυχισμό των ηρώων της. Το happy end, πάντως, δεν είναι πάντα δεδομένο. Τα περισσότερα από τα διηγήματα είναι γραμμένα στο τρίτο ενικό πρόσωπο του παντογνώστη αφηγητή, ωστόσο δεν λείπουν και τα πρωτοπρόσωπα διηγήματα.

            Οι ιστορίες αυτές προορίζονται να διαβαστούν από όλους και από εφήβους, εφόσον οι ήρωες των διηγημάτων είναι, κατά κανόνα, νέοι του σήμερα.