Πάνος Πουλίζος, Παίζω σε μπάντα, εκδ. Γκοβόστη

 

Πόσα βιβλία, άραγε, υπάρχουν διαθέσιμα στην ελληνική γλώσσα που να αφορούν μουσικούς ή να έχουν ως βασικό θέμα τους τη μουσική, πλην των βιογραφιών μεγάλων συνθετών ή ερμηνευτών και βιβλίων θεωρίας ή ιστορίας της μουσικής; Βιβλία που να συνδυάζουν, δηλαδή, τη λογοτεχνία με ένα αμιγώς μουσικό θέμα. Η απάντηση δεν είναι παρά «ελάχιστα». Το «Παίζω σε μπάντα», όμως, του Πάνου Πουλίζου, είναι ένα από αυτά σπάνια βιβλία που θα μπορούσε να πάρει κανείς δώρο σε κάποιον μουσικό-πρωτίστως όχι της κλασικής μουσικής, αλλά του είδους της ροκ, της τζαζ και των blues. Ένα βιβλίο, επομένως, γραμμένο από έναν μουσικό για μουσικούς. Αν πρόκειται δε και για κιθαρίστες, ακόμη καλύτερα.

            Ο συγγραφέας, φυσικά, μπορεί να ασχολήθηκε με τη μουσική, δεν ζει, όμως από αυτήν- ελάχιστοι είναι, εξάλλου, οι μουσικοί που καταφέρνουν να ζουν μόνο από την τέχνη της μούσας Ευτέρπης, ιδιαίτερα στην Ελλάδα του σήμερα. Ο Πάνος Πουλίζος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κιάτο της Κορινθίας, σπούδασε οικονομικά και εργάζεται ως οικονομολόγος. Ερασιτεχνικά έπαιζε πολλά χρόνια-και συνεχίζει να παίζει- σε μία μπλουζ μπάντα που ονομάζεται Muddy Roads. Το γεγονός, φυσικά, ότι έχει άλλη εργασία προς βιοπορισμό, του επιτρέπει να ασχοληθεί τόσο με τη μουσική, όσο και με τη συγγραφή-μία έτερη απαιτητική δραστηριότητα που δεν υπόσχεται, επίσης, βιοπορισμό. Ο Πάνος, λοιπόν, αποφάσισε να μαζέψει σε ένα βιβλίο όσες ιστορίες μπόρεσε να συλλέξει μετά από χρόνια στο «κουρμπέτι», μετά από χρόνια συναυλιών, προβών και ενασχόλησης με τη μουσική.

Οι ιστορίες αυτές, σαν σύντομα διηγήματα, άλλοτε είναι χιουμοριστικές, άλλοτε γλυκόπικρες, άλλοτε νοσταλγικές, άλλοτε συγκινητικές και άλλοτε εντελώς, μα εντελώς κουφές. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ιστορίες που αποσκοπούν στο να μας ταξιδέψουν σε άλλες εποχές, σε εποχές που δεν υπήρχαν ακόμη AI, smart phones, σε εποχές που ακόμα υπήρχαν βινύλια-άντε και cd-σε εποχές που οι καλλιτέχνες ήθελαν ακόμη να πουλήσουν δίσκους.

Οι ιστορίες αυτές δεν είναι όλες δικές του-απεναντίας. Πρόκειται για ιστορίες δικές του, φίλων του και γνωστών μουσικών γενικά που τις διηγήθηκαν στον Πάνο κάποια στιγμή και αυτός αποφάσισε να τις συλλέξει και να τις συγκεντρώσει σε έναν τόμο. Μετά από την εισαγωγή του Γιάννη Σιδεράκη στο βιβλίο, ιδού τι μας λέει στην εισαγωγή του ο ίδιος ο συγγραφέας για αυτό:

«Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, μιλάει για αυτά που έχουν πια χαθεί ή χάνονται σιγά σιγά. Περιέχει ιστορίες από μουσικούς, άλλες αστείες, άλλες στενάχωρες, άλλες νοσταλγικές. Οι ιστορίες αυτές συνθέτουν ένα σύμπαν που σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει. Ένα σύμπαν που μοιάζει με αυτό στο αποθηκάκι των Blue Flames του ’90. Περιέχει καθημερινές ιστορίες μουσικής τρέλας κυρίως από ανθρώπους που παίζουν ή έπαιζαν σε μπάντες. Καλή ανάγνωση. Ελπίζω να το απολαύσετε όσο το απόλαυσα εγώ καθώς το έγραφα. Μακάρι ακόμη περισσότερο».

Η αναγνωστική τέρψη είναι, επομένως, το ζητούμενο σε αυτό το πόνημα που μπορεί να είναι σίγουρα το πρώτο του συγγραφέα, δεν ξέρουμε, όμως, αν θα είναι σίγουρα το τελευταίο του.

Ευτράπελα που συνέβησαν σε lives, έξυπνες και αστείες ατάκες, μουσικά στιγμιότυπα, σκέψεις και αφορισμοί για τους μουσικούς, όλα τα παραπάνω περιλαμβάνονται σε αυτό το ευκολοδιάβαστο βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί και αποσπασματικά.