Ελευθερία Μεταξά, Καιρός του θερίζειν, εκδ. Μίνωας

 

 

          Το αστυνομικό μυθιστόρημα-συνδυασμένο μάλιστα με ιστορικά στοιχεία- γνωρίζει μεγάλη άνθηση στις μέρες μας, τόσο στο εξωτερικό, όσο και στη χώρα μας. Πόσο εύκολο, όμως, είναι να βρει κανείς ένα πραγματικά καλό αστυνομικό μυθιστόρημα ανάμεσα σε όλη αυτή την πληθώρα των βιβλίων που κυκλοφορεί στο συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος; Το μυστικό είναι να ανακαλύψουμε, προφανώς, ποιοι είναι οι πραγματικά καλοί συγγραφείς στο είδος αυτό, είτε πρόκειται για Έλληνες, είτε για ξένους.

 Με μια τέτοια σιγουριά μπορώ να πω κι εγώ, επομένως, ότι η Ελευθερία Μεταξά είναι, οπωσδήποτε μία τέτοια συγγραφέας-εγγύηση για όσους αναγνώστες αναζητούν τη συγκίνηση, την έντονη συναισθηματική φόρτιση, το μυστήριο, την Ιστορία, τη δαιδαλώδη πλοκή, το σασπένς, την αγωνία και την καταιγιστική αστυνομική δράση μέσα στις αναγνωστικές επιλογές τους. Εν ολίγοις, μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι αν κάποιος αναγνώστης αποζητά ένα ανάγνωσμα που δεν θα μπορεί να αφήσει στιγμή από το χέρι του, τα μυθιστορήματα της Ελευθερίας  Μεταξά θα του δώσουν αυτό που τόσο επιθυμεί, εφόσον επιλέξει να τα διαβάσει.

            Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ελευθερία Μεταξά γράφει ένα επιτυχημένο αστυνομικό μυθιστόρημα με πρωταγωνιστές τον συνταξιούχο αστυνομικό και νυν ιδιωτικό ερευνητή Μάνο Βαρσάμη και την ψυχολόγο Έλσα Γληνού. Αφού τους δημιούργησε ξεχωριστά ως χαρακτήρες σε παλαιότερά της πονήματα, στο παρόν της πόνημα και σε αρκετά άλλα μυθιστορήματά της, τους έβαλε να εξιχνιάσουν μαζί τις πιο δύσκολες υποθέσεις. Η Μεταξά, επίσης, βρίσκει, συνήθως, στα πονήματά της μία σύνδεση μεταξύ κάποιας ιστορικής περιόδου και του εγκλήματος που αποτελεί την υπόθεση του βιβλίου της.

Στον «Καιρό του θερίζειν» επιλέγει να συνδέσει το προς εξιχνίαση έγκλημα με την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα. Η σύνδεση αυτή στην αρχή φαντάζει εντελώς άσχετη και άνευ νοήματος στα μάτια του αναγνώστη, αλλά και των δύο ερευνητών. Όσο, όμως, η υπόθεση προχωρά και εξελίσσεται-και οι δολοφονίες αντί να σταματούν πυκνώνουν- τόσο τα κομμάτια του αινιγματικού αυτού παζλ ταχτοποιούνται στη σωστή τους θέση.

Ένα μενταγιόν, προϊόν κλοπής, που φτάνει μία μέρα στα γραφεία της αστυνομίας, γίνεται η αφορμή για να ξετυλιχτεί το κουβάρι μιας αλλόκοτης ιστορίας, συνδεδεμένης με έναν φόνο που έγινε πριν από είκοσι περίπου χρόνια, αλλά και με κάποιους εξόριστους από τη Χούντα στη Γυάρο. Ο αστυνόμος Οδυσσέας Γαβρόγλου, αναγνωρίζει ότι το μενταγιόν αυτό ανήκε, πέραν πάσης αμφιβολίας, στη μητέρα του που δολοφονήθηκε βάναυσα όταν αυτός ήταν μόλις δέκα ετών, και έτσι ανοίγει κυριολεκτικά ο ασκός του Αιόλου με ένα όργιο δολοφονιών οι οποίες πυροδοτούνται μέσω των αλυσιδωτών αντιδράσεων που έχει θέσει εν αγνοία του η παρατήρηση του Οδυσσέα σχετικά με την προέλευση του συγκεκριμένου μενταγιόν.

Από εκεί και έπειτα, η συγγραφέας χειρίζεται με εξαιρετική μαεστρία μία υπόθεση που, αρχικά τουλάχιστον, μοιάζει άλυτη και βήμα-βήμα, οδηγεί, τελικά τον ιδιωτικό ερευνητή Μάνο Βαρσάμη και την ψυχολόγο Έλσα Γληνού στη λύση του μυστηρίου, καταφέρνοντας, όμως, να εξάψει τα μέγιστα την περιέργεια και την αγωνία των αναγνωστών.

Είναι τελικά ο βουλευτής Αντίνοος  Σαρακηνιώτης ένοχος για όσα τον κατηγορούν ή εξακολουθεί να παραμένει ένας αμέμπτου ηθικής κύριος; Ποια είναι η σύνδεση μεταξύ της μητέρας του Οδυσσέα και μιας κυρίας  στο Δρομοκαΐτειο; Τι σχέση μπορεί να έχουν οι σημερινές δολοφονίες με τη σκοτεινή εποχή της Χούντας των Συνταγματαρχών; Και είναι τελικά τα πράγματα όπως δείχνουν ή κάποια καλά θαμμένα μυστικά του παρελθόντος απειλούν να θολώσουν την κρίση των ερευνητών;